FM

in. c. p̄terea. de appel.Fictio differt a p̄ſuptiōe iuris ⁊ de iure. vt noͣ.anth. de ſpon. is qui.Ideicōmiſſariꝰ vniuerſalis tranſmittitius petēdi fideicōmiſſum vel ſalteꝫ iusdeliberādi ante reſtitutionē factam: etetiā ante aditam hereditatē. noͣ. Bar. d̓ lega.j. l. cū filio. penul. ⁊ vlti. colū. qd̓ ītellige in fideicōmiſſo pure relicto. vel ī diē certuꝫ.Fideicōmiſſariꝰ decedens an̄ ꝯditionis vl̓ dieieuentum: non trāſmittit. C. de ca. tol. l. j. §. ſiue aūt ſub ꝯditione. niſi ꝯditio eſſet tacita. vtnoͣ. Bar. in.. §. ſiue aūt. ⁊ hoc d̓ tacita condition declara. vt noͣ. Bar. in. l. cōditiones q̄ extrinſecꝰ. ff. d̓ ꝯdi. ⁊ demō. ⁊ ī. l. iij. C. d̓ lega j.Fideicōmiſſuꝫ relictū ſub ꝯditione. ſi filius inſtitutus deceſſerit ſine heredibꝰ: ītelligitur ideſt ſine liberis. qꝛ al̓s fideicōmiſſuꝫ nunqͣꝫ poſſit habere locū: cum quilibet heredeꝫ habeatſaltē fiſcū. ff. ad trebel. l. ex facta. §. finali. ⁊ ibinoͣ. Bar. etiā d̓ ꝯditiōe ſi deceſſerit ſine filijsIdeiuſſorem ſi quis dare tenet̉ et ip̄mdare non poteſt: qꝛ non inuenit volentem fideiubere: ſufficit iuratoriā cautionē p̄ſtare. tex. d̓ donati. int̓ vi. ⁊ vxo. ꝑ vr̄asFideiuſſor ſi vult agere cōtra pͥncipaleꝫ: quiadicat ſe ſoluiſſe debitū. oportet ꝙ ꝓbet veraꝫſolutionē. nec ſufficeret inſtrumētū ī quo creditor fateat̉ ſe a fideiuſſore pecuniā recepiſſe.vt noͣ. Bar. ff. d̓ iur̄iur̄. l. duobꝰ. §. a fideiuſſore. vide ſub verbo ꝓcurator. §. ꝓcurator habens mādatū ad recipiēdū.Fideiuſſor an poſſit eē teſtis ꝓ pͥncipali ſuꝑ cōtractu ꝓ qͦ fideiuſſit. vide ſub ꝟbo teſtis. §. teſtificari nō pōt fideiuſſor.Ilius emācipatus lꝫ ſit clericus poteſtrecipere ceſſionē a patre contra laicū.noͣ. Ro. cōclu. clxxij. ⁊ vide ſub verbonegatiua an ⁊ quādo. ⁊ ī verbo p̄ſumptio. §.p̄ſumi an debeat qͥs. ⁊ vide in ꝟbo ꝓcurator.§. vniuerſitas. §. arbitrator. §. p̄ſcriptio. §. p̄ſcribitur iuri.Filius nō p̄t inuitus emācipari niſi ex cauſa. ſicut nec pater poſſit cogi inuitus emancipareniſi ex cauſa. noͣ. Bar. in. l. qͥdaꝫ cū filiū. ff. deꝟbo. obli. fallit ī infāte qͥ p̄ter eiꝰ ꝯſenſū emancipat̉. ꝑ tex. l. iubemꝰ. ī fi. C. d̓ emāci. li.Filius naturalis ⁊ etiam ſpurius lꝫ non poſſitpatri ſuccedere: poſſit tamē in bonis que nonfuerunt patris ſuccedere fratri ſuo pupillo exiudicio patris pupillariter eum ſubſtituentisItē ex iudicio heredis inſtituti ꝑ patrem pōtetiā in bonis que fuerūt patris ſuccedere. nōBar. de vul. ⁊ pupil. l. ſi is qͥ.Filius ſpurius nō poteſt ab eo cui pater vēditbona repoſcere: qꝛ p̄ſumit̉ in fraudeꝫ factum

noͣ. Bar. ff. d̓ vul. ⁊ pu. l. ſi is cui.Filiuſfamilias poteſt ꝓ patre impetrare reſcriptum ad agendū nedumī curia ſed extra etiāſine ꝯſenſu patris. noͣ. Ro. cōclu. clxx. ⁊ p̄t incauſa bn̄ficiali eſſe in iudicio etiā ſine cōſenſupatris. noͣ. Ro. ꝯclu. clxxiij.Filiuſfamilias poteſt ī aliquibꝰ caſibꝰ eſſe in iudicio ſine cōſenſu patris. in alijs aūt caſibus īqͥbus requirit̉ cōſenſus patris ſi expoſt factointerueniat validat̉ iudiciū prius habitū. noRo. cōclu. clxx. poteſt etiam filiuſfamilias inalio caſu in iudicio coram iudice cōparereˡ: etdebitum cōfiteri ⁊ p̄ceptum de ſoluendo recipere. vt noͣ. sͣ. verbo confeſſio facta corā iudice competente.Filij legitimatio ꝑtinet ad papam ⁊ imperatorem ⁊ regem nō cognoſcentē ſuperiorē. Itempoteſt fieri ꝑ cōſuetudinem ⁊ per ſtatutū vniuerſitatis nō alterius. ad hͦ vide Inno. ⁊ ant.de fi. inſtrumē. cū pͤ tabellioFilius illegitimꝰ ē inhabilis ad bn̄ficia. vt noͣ.Ro. ꝯcl̓. ccliij. Cōtrariū noͣ. Inno. ⁊ Io. an.in. c. cū nr̄is. in pͥn. ⁊ de ꝯceſ. p̄ben.Filius illegitimꝰ non p̄t legitimari ꝑ inferiorēa pͥncipe ad ſucceſſionē hereditatū. nec etiampapa id pōt: niſi in terris ſibi tēporali dominio ſubiectis. noͣ. Ro. ꝯclu. cxcv.Filiꝰ legitimatꝰ vel nepos legitimꝰ ex filio legitimo natus: an ſuccedāt ī feudo. vide Io. an.in. c. lator. qͥ filij ſūt legiti. ſuꝑ. j. glo. ⁊ Bal. inc. naturales. ī ti. ſi de feu. cōtro. fue. inter do.⁊ cogna. vbi tex. dicit ꝙ nō. vide aliqͥd ꝑ eū īl. finali. in fine. C. d̓ ꝟbo. ſignifi.Filiꝰ ex ſcd̓o matrimonio natꝰ cenſet̉ legitimꝰlꝫ pater pͥmo cū alia ꝯtraxiſſet: ſi ſcd̓m matrimoniū fuit publice cōtractū ⁊ vxor ſcd̓a ignorauit pͥmum matrimoniū. ſecus ſi ſciuit vl̓ ſcire debuit: vt qꝛ pͥmum etiā fuit publice cōtractum. ſꝫ ſi ſcd̓m matrimoniū fuit clamdeſtinūtūc ex illo natꝰ nō eſt legitimꝰ lꝫ mater pͥmummatrimoniū ignoraſſet. ſi tamē ſuꝑ pͥmo eſſetlata ſnīa diuortij a qua nō eēt appellatū: tuncnatꝰ de ſcd̓o eēt legitimus lꝫ ſentētia diuortijpoſtea retrectaret̉. noͣ. Inno. ⁊ Io. and. in. c.cū inhibitio. de clādeſti. deſpō.Filiꝰ natꝰ ex muliere cū qua nō potuit cōtrahiobſtante impedimēto cōſanguinitatis aut aſfinitatis aut publice honeſtatis: habet̉ ꝓ legitimo ſi de facto fuit publice matrimoniū contractum ⁊ vir ⁊ mulier vel alter ip̄oꝝ ignorauit impedimentū. quod p̄ſumitur eo ꝙ publice ꝯtraxerūt. ſed ſi clādeſtine: tūc nō habeturꝓ legitimo: etiā ſi vir ⁊ mulier impedimētumignoranerint. vt noͣ. Inno. ⁊ Io. an. de clamdeſti. deſpō. cum inhibitio.Filiꝰ hereditatē paternā etiā non aditam trāſ-

h3