Sermo de ſpirincto
ceccxi
clarat hoc pulcre auctor ſūme devicijs ⁊ virtutibꝰ aſſignās cauſaserroꝝ circa fideꝫ tractatu de fidecirca finē Ecce enī ꝙ intellectus ſuperba p̄ſūptio dicit aliqn̄ orōnemnil vale̓ Quare; qꝛ vel tenꝫ oīa denc̄itate abſoluta euenire Iel deūt̓rena nō curare Iel oīa fortuitoagi ſicut noͣt claudianꝰ Sepe mihidubiā ⁊cͣ. Aut qꝛ ſic deꝰ res adminiſtrat vt eas ꝓprios motꝰ agē ſinat.et ita inqͥunt qͥd ꝓficit orō. Fuerūttādē alij qui dicerēt orōnes nō niſia radiatione celeſti ſuſciꝑe ꝟ̓tuteꝫvt alkindus de radijs Fuerūt. quinegarēt noctibꝰ orandū eē aūt inlocis ſacris plus qͣꝫ in prophanisDixerūt alij ꝙ orones ecc̄ie om̄espollute ſūt ꝑ ſimoniā Dixerūt alijvt begardi nō eſſe voͣliter orandūſꝫ mentalit̓ tm̄ in qͣdā libertate ſp̄squā dicūt nō ſubijci p̄ceptis d̓inisSed et errores alios qͥs om̄es denumeret̉ ꝓpt̓ qd̓ reddit̉ apd̓ deūinefficax orō quā in fide fieri debe̓tradidit iacobꝰ Poſtulet inqͥt in fide Hic late patet materia gndistā ſuꝑ facto dn̄i nr̄i pape qͣꝫ ſuperalijs q̄ ꝓ pn̄ti iuſſus et obediēs p̄tereo Tandē ſub epilogo ꝯcludētes dicamꝰ ꝙ aduerſus oēs inſultus aduerſarie ptātis. aduerſusſciſmata errores et ſcādala ſpūal̓neqͥtie Aduerſꝰ deniqꝫ oēs laq̄osqͦs in via ꝑegrinatōis nr̄e abſcondūt ſuꝑbi. efficaciſſimū remediumeſt hr̄e comitem orōem fide et ſpeſubnixā et aīatam charitate Namhec eſt victoria que vincit mūdū fides nr̄a a qua dirigit̉ orō. alacerfidelis et volucer nuncius noſter
ad deū cui dicebat fidelis rex Ioſaphath. ij. ꝑal̓. xx Cū ignoramusqͦd agere debeamꝰ hͦ ſolū hēamusreſidui vt oculos nr̄os ad te dirigamꝰ ꝑ orōem ſcꝫ q̄ victrix ⁊ dn̄anature eſt Sit igit̉ nūciꝰ iſte iuxtaqd̓ p̄dictū eſt Agilis ⁊ expeditusbonis aſſociatꝰ. patiēs et benignꝰliber ⁊ nō ẜuilit̓ alligatꝰ Amicabil̓et modeſtus humilis et ſubditus.Hec enī eſt gr̄a in xp̄o ih̓u qui eſtdeus benedictus in ſecula Omen.¶ Explicit ſermo dn̄i Cancellarijfactus in Concilio Conſtan̄Sermo de ſpiritulāctoPiritus dn̄i repleuit orbēterrarū ſap̄. pͥ. Hoc p̄claꝝſapiētis eulogiū hoc inſpiraculū et ꝓph̓atū d̓initꝰ oraculumdecātat in exultatione cordis in iubilo vocis ſc̄a mr̄ ecc̄ia recolēs inip̄o miſſarū introitu ſtupendum nimis aduentū dn̄i in orbē terrarumqn̄ apparuerūt apl̓is diſꝑdite lingue tanqͣꝫ ignis ſeditqꝫ ſupͣ ſingulos eoꝝ ſpūſſc̄us quo repleti ceperunt loqui varijs linguis magͣliadei ꝓut idē ſpūs dabat eloqͥ illis.Et o vtinā pr̄es celeberrimi pr̄eset fr̄es in eodē ſpiritū nūc collectivtinaꝫ det eloqui ſpūs iſte dn̄i magnalia dei q̄ ſua ſunt. det voci ſuevocē ꝟtutis qm̄ ip̄e ꝯtinens om̄iaſcīam habꝫ vocis quo inſpirati locuti/ ſunt ſc̄i dei homīes qui deditverbū euāgeliſantibꝰ ꝟtute multaNō enī vos eſtis qui loqͥmini dicebat xpūs apl̓is ſed ſpūs pr̄is vr̄iqui loquit̉ in vob̓ Cadat o vtināmō ſicut olim in ecc̄ia pͥmitiua dū
F f 2