Sermode ſancto

gnitate me allicit. In cuius amoretanta delectatio ē. et cuius ꝯuictusnon habet amaritudinem ſed letitiam et gaudium. Iſte iſte ē deus meus cuius vulnerata charitate egoſum. ſibi me elegit me totam habebat. ſibi me dedi. Ierū qͣꝫdiuꝰ heutandeꝫ aberit. Et quo vſqꝫ. vſqueq̄vociferabor vim patiens et non exaudiet? Quero eum miſera nec inuenio. vulnerauit me et abijt. Adiurovos filie hieruſalem vt ſi inueneritꝭ.dilectū meū annuncietis ei qꝛ amore langueo. Et ita vere elanguit anima dum hoc modo aſſidue ſuſpirat ad deum ſuum Eratqꝫ languorfortiſſimus. adeo vt macreſcerem ⁊marceſcerem totus. diſplicebat qͥcquid agebam. quicquid videbā inſeculo. Et aio ego ad animam meāTerte anima mea adhuc rudis esin amore nec ſatis erudita. ꝓptereaforte non venit ad te dilectus tuusUis introeamus ſcholam aliquaꝫque doceat nos moduꝫ quo amandus eſt amicus tuus deꝰ noſter. Nāquod ſine modo ē. placere quomōpōt. Ꝙ ſi ad res alias viliores arsaddit̉ ⁊ proficit. quanto minus reihuic diuiniſſime et quā ſola optimeviuit̉ exiſtimandū eſt artem nō deeſſe. Annuit ipſa. Uenit ergo nō tamgreſſu corporis qͣꝫ ſtudio ſedule inueſtigatōnis ad ſcholas varias interrogaui de qualibꝫ Diinquid nōars amoris doceret̉ in ea: Rn̄ſumaccepi a ſingulis voce ꝯfuſa et rauca. Docemus amorem Sed in veritate comperi dum pergerem vltraquerere. ꝙ non erat amor ille. vt eſtamor dei noſtri. amor caſtus quem

querebat anima mea. In ſchola vna docebant̉ homīes amare. in illavoluptatem. in alia mundanam aliquam vanitatem. Quintiā ſcholailla que videbat̉ hōeſtius inſtitutaſchola litteratoria. ſchola ſcientiaꝝvariarū referebat ad cognitionemomnia. nihil ad amorem. Docebantur illic ſedulo adoleſcētes ⁊ ſenes.cū iunioribus de rebus querere diſputare. libros euoluere. verū a falſo acute ſecernere. In his totꝰ mergebat̉ intellectus. ſed affectus procul erat. procul ſine affectione ꝓculvalde. et exul in terra deſerta inuiaet inaqͦſa. In terra ſalſuginis a malicia habitantium paſſionum in ea.In loco horroris et vaſte ſolitudinis. extra terminos conuerſationisillius de quā dictū eſt Noſtra ꝯuerſatio in celis Ilico retorſi pedē egoBernardus ab his ſcholis et aggrauata ē valde aīa mea ſtudijs earum. eo ꝙ ita affectum ſuum vel deprauabant. vl̓ intolerabili prorſusvanitate aridiſſimū relinquebant.et dehinc ex imo pectore altum trahens ſuſpiriū. Filij inquit hominūvſqꝫ qͦ graui corde vt quid fine affectione de affectibꝰ iudicatis. vt qͥdloquimini ſedule de dilectione ſednon idiomate dilectionis duꝫ caretis dilectōne illa pro qua ſi dederithomo omneꝫ ſubſtantiam ſuam qͣipro nihilo deſpiciet eam. quanquavbi docet̉ illa. Docet̉ dico non lingua propria affectuū vbi reperiturQuis eius mihi ſcholam oſtendet;Fulcite queſo me floribus. caſtotuꝫeloquiorū vos quicunqꝫ poteſtis.et poteſtis ſoli qui amatis. Stipate