Bernardo doctore mellitius

Cxpl̓

cta om̄ia et. ſcripta ſcintille ſūt quedam ignee amoris; Auertite igiturpauliſper mentem a me et ip̄m Bernardum non me loqui putate. Fulcite me floribus caſtoꝝ deſiderioꝝo beati amoroſi omnes ſpiritꝰ Stipate me malis odoriferis pulcrarūordinatarū qꝫ oꝑationū quia amore langueo. Ecce anima mea dumaduena ego ſuꝫ in terra peregrinationis mee circūibat et querebāt ꝙͣamae̓t. Neqꝫ em̄ abſqꝫ amore diu viuere oīo poterat. Cuius ſtimulis neſcio qͥbus iam ab ineunte etate configebatur. Cuius igne carpebatur.vt in has gemebūda ſuſpiraret voces. Fulcite me ⁊cͣ Obtuli anime meecoram in ꝓſpectu per portas ſenſuum. Celū et terram et mare et om̄iaque in eis ſūt pulcra et ſpecioſa valde Pulcritudo in formis corporeisex ordine ꝯgruo partiū cuꝫ quādācoloris et lucis ſuauitate. pulcritudo in numeris ſonoris et canoris.Pulcritudo in tangibilibus. pulcritudo in guſtabilibus. pulcritudo inodoriferis que omnia conuenientiꝓportione ſua intra mentē alliciūt.Et dixi aīe mee. ecce hec ſunt amortuus. Fulcite his floribus. ſtipatehis malis. Et ne vltra planxeris qꝛamore langueo. Quid refugis; qͥdfacieꝫ obducis Refugiebat em̄. bene ſenſi. aſpernabat̉qꝫ monitus meos cum his omnibus que induxeram intus ad eam ꝑ corporis meiſenſus. Ip̄a nimirum doctricem alterius amoris ſuſceperat adhuc fere a cunabulis ab ancilla tua deusnoſter matre mea. in gremio eccleſie

ſancte tue et a ſpū ſancto tuo. Qualis hec doctrix erat; Erat fides catholica que mox vt excreui. mox vtgreſſum figere potui duxit animammeam ad fontem puriſſimū et ſerenum ſancte tue eccleſie in qua protinus vt vidit anima mea ſe et faciēſuā velut in ſpeculo quodā mundiſſimo ip̄a repente ſagittata eſt iaculis ſuauiter ardentibus diuine pulcritudinis dignitatis honeſtatꝭ. atꝫdilectiōis inſtar narciſci de quo poete fabulant̉. Ex illo delere ſtatuitanima mea a corde ſuo omneꝫ pulcritudinē reꝝ geſtaꝝ. Omnē cepitamorem alteꝝ a tuo dedignari Cepit tedere quotidianaꝝ harum formarum. hanc em̄ tantā de ꝓpria dignitate decore et nobilitate preſūpſerat fiduciā. Tam ſuꝑba de amore vt vulgi vox eſt facta erat. ita vtnullū niſi omnipotentiſſimū ſapiētiſſimū ditiſſimū et pulcerrimū ſuperomnia amare dignaret̉. magna ſedbona ſuꝑbia. Quid mihi et tibi aito homo. quid mihi et tibi ad pulcritudines iſtas reꝝ matēialiū; Quidad amorem earū quas eque nobiſcū in facultate ſua bruta hn̄t. Eſto.pulcra ſint omnia. Eſto ſpecioſa etamena et digna diligi. Quantū ſupereminet pulcritudo et decor illiqui fecit omnia. Si in veſtigio. Siin vmbra. Si in nutu quodā et odore hec violētia ineſt vt ſe amari tanta importunitate tantaqꝫ rāpacitate compellant vbi tamē aculei graues ſt̓ vbi plus aloes qͣꝫ mellis hn̄tNoli mirari ſi res ipſa a qua profluunt hec om̄ia ſua vi me trahit ⁊ di-

pL