Druckschrift 
3 (1483)
Entstehung
Seite
CCXXXVr
Einzelbild herunterladen
 

ōſcientreCCxxxvDe natura

tunc ordo eſt ꝑuerſus ⁊ actus adhos fines ordinati de ſe quo adſalutem eternam adquirendā demeritorij. Si vero ꝯtrario modoꝓcedat intētio. ſic ſcꝫ ꝙ finis primus ſeu ꝓpinquior ſit ſuſtentationem vite habere. et finis vltimusac principalis ſit ip̄m dei ſeruiciūfacere. tūc ordo eſt rectꝰ ⁊ bonusactus qꝫ ad hos fines debite ordinati quo ad ſalutē eternā adquirēdā meritorij Et hec quo ad materiā intentionis ac finis actioniset operationis qͣntum huic tractatui congruere viſum eſt dicta ſufficiantDe eſſe natura et qualitate ꝯſcientieIo vero ad eſſe ſeu naturam ac qualitatē cſoncientie. et primo ſciendū. ꝙ cōſcientia ꝓut ꝓprietas vocabuli deſe ſatis connotat duo dicit et importat Primo dicit ⁊ importat ſcientiam. et ẜm hoc conſcientia dicipoteſt quidaꝫ habitus naturalisnon ſoluꝫ cognituiꝰ. ſꝫ etiā motiuꝰMouet em̄ et inclinat animam adbonū proſequendū. et malū fugiēdum Et iſto modo in quantuꝫ ſcꝫſcientiam dicit et importat habetſe vt ſuperiꝰ. ꝯiungitur qꝫ ip̄i pͥmohabitui naturali. ſuperioriqꝫ lumini rōis qd̓ ſyndereſis dicit̉. ita ꝙꝓpter hoc aliqͥ. vt hieronymus ⁊alij ip̄am ſindereſim ꝓut in ſuperioribus tactū eſt ꝯſcientiā ſeu ꝯſci-

ſcientieCCxxxvſentie iudiciū dice̓ voluerint Ec tc̄ꝯſcientia de ſe ſꝑ recta eſt. nā tunccirca vniuerſalia agibiliū ſicut ip̄aſyndereſis verſatur Scd̓o verodicit et importat conſciētia et magis ꝓprie. quādam acceptionē ſeuacceptationē ex parte rōnis Eteiꝯſcientia ꝓprie loquendo nihil aliud eſt qͣꝫ. applicatio quedā ſeu ordinatio ſciētie ad aliquē actū. ſciētia aūt in rōne eſt. qd̓ ſatis denotat hec prepoſitio. cū. dicit̉ em̄ cōſciētia quaſi cū alio ſciētia Et tūcꝯſcientia ꝓprie loquendo magiseſt actꝰ qͣꝫ habitꝰ ſeu potentia Iſtoqꝫ modo ſe habꝫ vt inferius. magis qͣꝫ ꝯiūgitur rōni ſimplici. imotunc dicit̉ qd̓daꝫ dictamen rōnisEt hoc mō nō ſꝑ de ſe ē recta. imofrequēter errore recipit. qꝛ tūc cuꝫſcꝫ ſic ip̄i rōni ſimplici ꝯiungit̉ habet circa ꝑticularia ⁊ ꝑ modū cūiuſdā ꝯgnitionis ſeu inquiſitiōisverſari. in quibꝰ frequent̓ error eterrare ꝯtingit Que clarius ꝑ exēplum nōnulloꝝ doctoꝝ ꝯcipi poſſunt Formāt em̄ quendā qͣſi cōſciētie ſilogiſmū Cuiꝰ ſyndereſis maiorē ꝓponit qͣſi generalē et vniuerſalē ſic. nullū malum eſt facienduꝫCui ꝯſciētia ſe iuxta pͥmaꝫ ſui importationeꝫ ſeu cōnotationeꝫ ipſiſyndereſi cōiungēs ſine qͣcūqꝫ difficultate aſſētit. nec tūc errat Quiacirca hmōi māiorē. non eſt errorFormat deinde rō ſub iſtā maiorevnā minorē ad aliquē caſū ſeu factū ꝑticulare deſcendendo. ſic Et

GI