De multiplici verbololatijcxxxv
De multiplici verboꝑ ſe pͥncipalit̓ et miniſterialit̓ ꝑ ſuos angelos et ſcōs. dāt cātica nūcletitie. nūc meſtitie. nūc ꝓut vult exvtroqꝫ tꝑata vt in viatoribꝰ reſultet ſolatiū de quo ſūt qͥnquagintaverba ſequentiaꝰ Primū verbumſolatij et. ⁊i. in ordine p̄cedētiū vbideſcribit̉ ſolatiū ⁊ notificat̉ ꝑ decēverba ſub generalitate.Thomꝰ tertiusOlatiū eſt mulcebris paſſio ꝯſurgēs ex ꝑceptōe cōiūctionis obiecti ꝯueniētiscū ſubiecto ꝯueniēti. Iel ſic. Solatiū eſt ꝑceptio ꝯuenientis ꝯiūctiSolatiū ſumit̉ ample vt ſe extēditad oēꝫ potētiā ꝯgnitiuā. ſenſualeꝫſcꝫ rōnalē ⁊ intellectualē vt dicimdeuꝫ et angelos et hōies et aīalisdelectari vel ſolatiariꝰ. Solatiumample diffinitū ſic̄ habuit ꝓ gene̓paſſionē. ſic ꝓ differētijs ſuis reliqͣſūpſit. vt ꝯtra triſtitias oēs poſitūeſt qd̓ eſt mulcebris ſeu ꝯuenienspaſſio. Additū eſt nomē ꝑceptōisſeu apprehēſionis vel apparētie. excludēdo ꝑ hoc motꝰ reꝝ q̄ om̄i penitꝰ carent ſenſu rōne vel intellectu.Solatiū appropͥate ſūptū ē gaudiū nō qualecūqꝫ ſꝫ int̓ anxietatesmoleſtias et dolores ꝓueniēs apd̓hōieꝫ ſecū manentē vt in fletu ſit ſolatiū Un̄ illd̓. Solant̉ miſeri nuncmea fata ſenis. Hinc ſpūſſanctꝰ d̓rꝯſolator. et ꝟgo maria conſolatrixmiſeroꝝ. dāte d̓o ꝯfert7 Solatiūꝯſurgit ex ꝑceptiōe duplicis ꝯiunctiōis obiecti ꝯueniētis qͦꝝ vna eſt
realis. altera ſolū intētionalis ſeuſpūalis vt in rōne vel intellectu veletiā in imaginatōne. Et ẜm hͦ nōiaſolatij generalit̓ accepti et oppoſitidoloris multiplicit̓ ẜm ph̓os p̄ſertim ſtoicos variant̉ qͥ ponunt gaudiū nō niſi in ſenſu ſeu motōe ſenſuali et reali. Solatiū in nobis deꝰſic̄ pͥncipale efficiēs. et angelꝰ de celo ſic̄ ſubſeruiēs et miniſtrās oꝑat̉vt dū apparuit xp̄o angelꝰ de celoꝯfortās eū Solatiū qd̓libet orit̉ex amore. id̓o qͣlis eſt amoris taliseſt ſolatij bonitas et finis. In̄ ſic̄duas ciuitates duo amores ꝯſtituunt ſic et duo ſolatia. Solatiū terrenū aīale ⁊ diabolicū inſtar epicūreoꝝ oꝑat̉ amor ſui vſqꝫ ad ꝯtemptū dei. Solatiū ꝟo qͣle deſurſū ēpiū pudicū pacificū ſuaſibile ⁊ mīaplenū cauſat amor dei vſqꝫ ad ꝯtēptū ſui Solatiū nr̄m qͣle debemꝰinqͥrē fuit in xp̄o exēplarit̓ et multiplicit̓ demōſtratū. ¶ Solatiū qͥd ſitrealit̓ an oꝑatio vel aliqͥd ab oꝑatōe diſtinctū nō oꝑtꝫ a deuotis curioſe ꝑſcrutari. ſꝫ ſcolaſticis dēlinqͥtanqͣꝫ ꝓbleumā rōeꝫ ad vtrāqꝫ ꝑtē hn̄s. videt̉ ꝙ oꝑatio ſit ꝑ exp̄ſſionē. ſolatiū ſeu delectatio ꝑ imp̄ſſionē. fruitio ꝑ ꝯnexionē. Solatiūꝓ varietate ꝑſonaꝝ tꝑm et locoꝝꝯuenit variari et ad eiꝰ adeptionēdoctrinā et ꝯgnitioneꝫ alit̓ et alit̓niti in pueris ī inſipiētibꝰ. in ꝓficiētibꝰ. in ꝑfectꝭ. quēadmodū variaturẜm etates et profectus omniū taꝫſenſualium qͣꝫ moralium et intellectualium melodia canticorum.