Carmen de vita ſolitaria
Non per officium ſors ſua cuiqꝫ ſat eſtSūt tot in actiuā pede qui ſe p̄cipiti dantTheorice paucos q̄ſo vacare velint Ctra ēSint fortes gladios teneāt ſalomōis. ad inLectulus ob ſpōſum ſpōſa quieſcat ibiFilia clauſa domi maneat mater famulet̉Ac vir in arma ruat ditior ex ſpolijsSolus nō pugnat ſꝫ pro pugnātibꝰ oratHos nō dedignans actio quos tribulatOcia nō laudi tribuit nec obinde ſuꝑbitSe catulo ſegni iudicat eſſe paremEt tamē impetrare poteſt dilectio ꝙ nonAut labor aūt meritū ſe cruciantis habetSueuit amicicie videt̉ regula ius dare qd̓Cōcedit meritū iuſticieqꝫ vigor¶ nōAmbo parē referūt p̄dam tentoria ſeruāsMiles et hoſtiles exuperans aciesEſt equidē felix eſt ſolitudo beataSi ſimplex nec iners fructificet vigeatSi trahit affectū rō ſi ſenſus ⁊ actusNō diſcordet et eſt gloria vana proculRumores fugiat dicēs ſibi clauſe qͥd ad teFactorum ratio ſit tibi velle deiSolitudo nocet aſſit ſi ſolicitudoCurarū interior cor lacerans miſerūCor grauat ebrietas cor crapula curaqꝫSolꝰ ab hoc triplici peſte perire poteſtSūt qui delicias reputāt ſub ſentibus eſſeSub curis quibus eſt irrequieta quiesParcit eis dominꝰ ſibi ſe cōmittere ſolusAtqꝫ miniſterio collocat ipſe ſuoAſt alios qͦs ſcit pro vita quolibꝫ aptosNūc has nūc illas vult variare vicesOptima pars hec eſt hec robuſtiſſima felixGaude cui dominꝰ p̄ſtat vtraqꝫ fruiAlteriꝰ vti gaudet natura nec vnoCorpꝰ iners ſtudio iugiter eſſe ſinitUita beata venit cui ſoli ſufficit vnūSola vacat ſoli ſocialis ouat¶ Explicit carmen de vita ſolitaria.