Druckschrift 
3 (1483)
Entstehung
Seite
XXIXr
Einzelbild herunterladen
 

ProſaEſecūda

xxip

reus defēſoris ſꝫ accuſatorꝭ. teſtis et iudicis in ſe ꝑtes agit exaggerans qͣntū p̄t Qui etiā ſi totiusppl̓i xp̄iani fudiſſet ſanguinē ſꝑatin illo apl̓i ꝟbo ſi nos iudicaremꝰ vtiqꝫ iudicaremur Quo con fitin hūanis iudicijs qm̄ ꝯfitenti cri mors infert̉. apud deū ꝟo apd̓quē eſt mīa et copioſa redemptioMiſericordia hic viuimꝰ ſuꝑexaltat iudiciū quo fit vt damnādꝰin curia iuſtitie habeat aditū fiducia ad thronū gr̄e eius. que ſaluat damnātes ſe. abſolutionē cōferens in auxilio oportuno. p̄cipue ſidimiſerit ex corde debitoribusſuis. vt ꝑticipes velit eos fieri glorie neqꝫ vindictā q̄rere cupiat ſedoret ſalute ſua. quo fit vt fidenter dicat deo. bullas venie ſue preſtāde hn̄s. dimitte nob̓ debita nr̄aſicut et nos dimittimꝰ debitoribꝰnr̄is Monachꝰ 7Talia frequēt̉audiui volucer Sed qͣliter abſqꝫmēdacio vel fictione p̄t in multistale aliqͦd agi ſatis aꝑtum eſt.Eſto nēpe de p̄teritis oꝑibusſcrupuli ſint in ꝯſciētia idcircoreā ſe iudicare habet Eſt enī ſcrupulus vacillatio q̄dā dubitatō vl̓formido conſurgēs ex aliquibusꝯiecturis debilibꝰ et incertis Alioquin ſi ex vehemētibꝰ argumētisꝓbabilioribꝰ hac ꝑte qͣꝫ altera dubitato cōſurge̓t ſcrupulus ſolꝰ vl̓ leuis trepidatio dicideberet ſꝫ moralis de trāſgreſſiōecertitudo Mirū vero neqꝫ cautuꝫvideret̉ ſi ꝓpter hmōi ſcrupulosꝯſcīa teſtificationē vel damnatōꝫ

xxipferret certā Dunqͥd int̓rogata abhomībus vel acriter a ſe ipſa neqꝫmētiri ſibi volens rn̄debit ꝓpt̓ ſolos ſcrupulos ſe in ꝟitate ream ſecriminoſā ſe damnandā exiſte̓:ne magꝭ. in hoc caſu de merito qͣꝫde pcc̄o et ita potiꝰ de ſaluationeqͣꝫ de damnatiōe p̄ſumit? Quo pacto fert igit̉ con ſemet ip̄am dānationis ſn̄iam. Auget dubitationeꝫapl̓i dictū Mihi inqͥt mimo ē vta vob̓ iudicer vel ab hūano die ſꝫneqꝫ me ip̄m dijudico qui tn̄ alibiſe pͥmū fatet̉ int̓ pcc̄ores; vēit inqͥtdeꝰ ſaluos face̓ pcc̄ores qͦꝝ pͥmꝰego ſū Oro qualē ad iſta rn̄ſionēaduena noſter daret. IolucerQualē nimiꝝ dat apl̓s ſubdit ad allegatū qͦddā ꝟbuꝫ. quime iudicat dn̄s eſt alibi Scioin me hītat bonū cōformit̓ adillud xp̄i Qui ex ꝓprijs loquit̉dax eſt Tertiſſima igit̉ ſcrupuloſa rōne tenere debet oīs homoviuēs qm̄ ſine gr̄a dei damnatuseſt qua ꝓpt̓ hūiliet ſe qͣntuꝫ potuerit ſibi vileſcat ſe deijciat ſe conculcet in recogitatiōe ſua quiahr̄et deo damnāti rn̄derꝫ quidobijceret dicenti. amice facio tibi iniuriā. accipe qd̓ tuū eſt et vade Quid ē aūt illud tuū niſi pcc̄mniſi mēdāciū: Legiſti ſc̄s abbasagathon moriēs fr̄ibus int̓rogātibus an timēt et an in oꝑibꝰ ſuisconfideret rn̄dit In ꝟitate timeoneqꝫ ꝯfido in oꝑibus meis qͦuſqꝫvenero an̄ deū qm̄ alia ſūt iudiciadei alia hoīm 7Monachꝰ 7To-

dI