eccleſiaſticoꝝ
eccleſiaſticoꝝCcclxxxi.
dicunt ph̓os) poſuerūt quē fineꝫappellauer̄t felicitatē Et ne gͣtis ꝑdiuerticl̓a tot opinionū vagabuda perres volo mihi narrauerisſn̄iaꝫ illā q̄ tibi ꝓbabilior eſtimat̉⁊ verior Naturꝭ. Faciā vt petis.gr̄aꝫ hn̄s tali ꝯdeſcēſioni beniuole. Nam ad illa que p̄miſiſti prerupta/ mō ſcādere vires nō ſufficiūt.Soph̓. Cōualeſces tādē me ducemeo qͣꝫ lūine. ſicqꝫ potēs fies Dicinteriꝫ de petito ¶ Naturꝭ. Magnꝰint̓ meos cultor Ariſtoteles. nec amearū ſemitis rōnū deuiās hac ⁊illac. more plurimoꝝ/ ꝯcluſit ⁊ conſtituit in ethicis ſuis. felicitatē hominis in cōtemplatiōe pͥme cauſeqm̄ illa eſt oꝑatio optime potētiehoīs circa optimū obiectum ſuū.Dehinc quid ſtoici. quid epicurei.quidqꝫ platōici ſēſerint de fine hominis/ ſū ꝓmpta referre ¶ Soph̓Sta Sufficit ad pn̄s hͦ vnicū ꝓ requā agimꝰ verbū Ariſtotelis tui.qm̄ per oīa ꝯſonū eſt mͥ meisqꝫ diſciplinis. Sꝫ altiora nr̄a migrarenō valuit. deficiebat ſibi creatursrū ſcala ꝑ quā ſēꝑ eniſus ē ad verit̓atē. non hn̄s ex te natura viā alteraꝫ Propterea me dedit deꝰ filiis hoinū qͣtenꝰ deducerē eos ab illa felicitatis arce in qͣ ſtetit Ariſtoteles ad principiū felicitatis et̓neſupͣ moduꝫ ſb̓limioris quā xp̄s nr̄credēdaꝫ ꝑ me meosqꝫ infallibilireuelatiōe firmauit. Natura Sitita. Quid valet tandē iſte circuitꝰad re pͥmo propoſitā de cōcordiacaſtitatis eunuchoꝝ ſpōt e caſtra
toꝝ cū mea lege de ml̓tiplicatiōefilioꝝ qͣles vtiqꝫ gignē̓ nequeūt qͥmanere volūt aut forte coguntureunuchi vl̓ caſtrati prout apud tuos qͦs ecc̄aſticos noīnant copiamvidemꝰ ingentem ¶ Soph̓ Terteper omnem modū rite ꝓceſſimusdū finē inueſtigauimꝰ hūane cōditiōis qꝛ finis eſt qui rebꝰ oībꝰ neceſſitatē legis imponit Ad quē nōaſpiciētes circa humanū genꝰ delirant intolerabilit̓ ſimile de hominibꝰ vt de iumētis ⁊ brutis ferentes iudiciū Naturꝭ. Perge vltra¶ Soph̓ Pergo docēs ex conceſſis tuis. ꝙ laudabil̓ nedū mihi ſꝫ tibi tuisqꝫ caſtitas eē debet. Nō dicā in oībꝰ ⁊ ſingul̓ alioqͥn ꝑiret ſucceſſio ſꝫ in nonnullis et paucisNatura Miror ſi potueris hec oſtende̓. ¶ Sophia. Oſtēdā ne dubites. deſit tātūmō auidā temerarieꝯtradictionis ꝓteruia NaturaDeerit ſpondeoScd̓s accus. principal̓.Obis de caſtita Soph̓te locuturꝭ. oportꝫ ne fallat eqͥuocatio ꝯgnoſce̓ tādeſcriptiue qͣꝫ diuiſiue conditionēcaſtitatis Eſt autē caſtitas virtꝰmoderatiuā paſſionū ꝑtis ꝯcupiſcibil̓ circa venereas voluptates.ſicut ſobrietas circa delectatiōesguſtꝰ in cibis et potibꝰ moderaturHoc ariſtoteles tuus. hͦ totā diſcipuloꝝ tuoꝝ ſcola ꝓclamat atura Nec reclamo I quo vadisSoph̓. Caſtitatē ſic deſcriptā t̓pli
e e Z