Druckschrift 
2 (1483)
Seite
CCCLXXXv
Einzelbild herunterladen
 

De celibatuſiue caſtitate

ro de qͥbꝰ mgr̄ meꝰ ih̓s xp̄s vtiqꝫdeꝰ tuus p̄miſit oēs capiūtv̓bū iſtud Deinde fc̄a diſtinctōnede triplici modo eunuchoꝝ ſubiūxit de vltimis Qui p̄t cape̓ capiatForſitan tu capere non potesNaturꝭ. Tur illd̓ potero te doctrice quā fateor meā magr̄aꝫ¶Soph̓ Si magr̄am me recognoſcis. te diſcipulaꝫ exhibe. te credulā p̄be oportet oēꝫ diſce̓vult crede̓ in tuis etiā diſciplinis.qͣnto plꝰ in meis ſuperat in multis tui facultatem ingenij quāuisvero in nullo tibi ſim ꝓrſus ꝯtraria vel aduerſa. Sꝫ ē veritas queſuꝑgredit̉ veritate Prima cernit̉ ilumine fidei ſeu reuelatiōis deſcendētis a pr̄e luminū Alteri ꝯſpiciēde ſufficit tuū lumē naturale. Naꝫalit̓ in doctrinis iudica qͣꝫ ī oꝑibꝰqͣlia ſepe cognoſcis effecta ſupͣvires tuas vt ſol ſtete̓it. ꝟgopeperit Quibꝰ ideo miraculoꝝmen indidimꝰ qꝛ non potes ip̄oꝝꝯtinge̓ rōneꝫ Naturꝭ. Si penitꝰita ſit vt nll̓o pacto caꝑe valeā qd̓inqͥro qͥd oro niſi ſilere relictū eſtponere digitū ori meo. Soph̓.Bene ſperaueris quere humilipietate animoſitate ꝓt̓ua Conabor tibi ꝯn̄dere cōcordiā euangelij lege celibatꝰ. mr̄imonijcaſtitate. cum fecūditatē gr̄e celibatū Natura Gratum id effeceris. Ecce tibi me diſcipulaꝫ exhibeo docileꝫ. dicito vis Soph̓Querendū in pͥmis eſt ne nos proprie vocis ignorātia ſeducat qͥs ſit

intellectꝰ huiꝰ tue imo diuine legisCreſcite ml̓tiplicamini repletet̓raꝫ Natura Nimirū talis vtcopulam maris femine ſpeciesin ſe remaneat per ꝓpagatione indiuiduoꝝ ꝯtinuā Soph̓ Oportet ne qͥppiam aliud attede̓ p̄ẜtimcirca genꝰ humanū qd̓ rōne regidebꝫ Naturꝭ. Quid vis attēdat̉aliud. Soph̓ Eſt ne p̄cor finisaltior hominis qͣꝫ vt viuat hic interris more brutorum ſe generationem multiplicet. NaturaSi ſit alius tu cōmone vel edoce Sophia Recte petis qm̄ igno.rato fine cuiuſlibet rei nihl ſolidūde eadē fieri p̄t Dixerunt itaqꝫ diſcipuli tui ẜm exigētiā finis cetera debēt moderari Eſt enim cauſa cauſaꝝ mouens alias om̄es fic̄efficientē formalē et materialēergo ſcire ſit rem per cauſā ꝯgnoſcere. ſupereſt in hac ꝯqͥſitionē nr̄avt pͥma potiſſimaqꝫ cauſarumlate at Naturꝭ. Supereſt agnoſco Soph̓ Sumamꝰ in pͥmis a fineꝯpēdiū ꝓut ſuadet diſcipulꝰ tuusplato et dicamꝰ finis hominisē cognitio intuitiua fruitio ſūmiboni ī vita ꝑpetua Quid refugis.Quid attonitam te ſtupor iuadit?Sentio te non capere moͣrles fieriimmortales. nec t̓renos in celeſtesꝯmutari Ierūtn̄ deꝰ/ nr̄ cōis pat̓ita ſanxit. ita mihi meis qꝫ ſua diuinitꝰ illuſtratiōe retexit Reſpiraueris āt Ego familiariꝰ interea tecūagā. ſciſcitās a te quē finē ꝓpriūhominis vt eſt diſcipuli tui (qͦs