Deoratione

De

difficultatē habet plurimā ꝓpter diuerſos orantiū mores. Et ne qͥlibetvſurpare ſibi vellet ꝓ regula gene̓ali illud qd̓ varios hꝫ exitꝰ dū aliquifaciūt et facere pn̄t meritorie id qd̓apud alios in demeritū caderet ſiuein detrimentū. Un̄ pͥmo dicimꝰ ꝙcor aſſuetū et affectu ꝑ ꝯtēplatōemp̄t in aliā ſurſū rapi ſtare vel verſari qͣꝫ ſonant orōis ſenſus vel verbaCū em̄ finis et virtꝰ orōnis ſit in eleuatione mētis in deū ꝑ piū et humilē affectū. quiſqͥs in hoc ſtat vel verſat̉ fructū adipiſcit̉ orōnis ita tn̄ vtdū vocalis oratio data ſub p̄ceptōne illa nō omittat̉. aut nō ꝯtemnat̉ab alio ꝓlata audiri. Si vero nō imminet tale p̄ceptū vocis exteriorisſalubriꝰ aliqn̄ dimittit̉ verbalis orōqͣꝫ ꝓfert̉. Aliqn̄ inquā qm̄ p̄t huilitas loquētis et verboꝝ ſacramētūſupplere oratōeꝫ in orantis affectu.et ne nimis aſſueſcat aliqͥs or̄onemrefugere vel horre̓ vocalē vel in labore tali ſatiſfactionem penalē exoluat ſeu penitētialēSiceſimaprima conſideratio docet exemplis in oratione cito ad cor ab euagatiōibꝰ eſſe remeandū. et quid illi agere debeant quiexceſſu in horis canonicis diſtrahūt̉. et qūo ſint dijudicandi.Iōemꝰ p̄terea quēadmodūplurimos quos euagatiocogitationū paſſim occurrentiū ſine lege et ordine non impedit ex toto qͥn faciliter et cito cum

dant operā ſe recolligendi redeantad recogitandū illa que vox orationis exprimit. ita ꝙ cito cor ſic diuertens a ſe cito rurſus ad ſe reuertit̉. ſic longe faciliꝰ et diuiniꝰ mensaſſueta ꝯtemplationi p̄t ꝑ diuerſaꝓſpiciendo quaqͣuerſū ſe circūferrenunc in celo ſurſū. nūc in terra deorſū. velut in luce clara poſitū cor ip̄iSic nihilominꝰ reuerſio cū omni facilitate in ea ip̄a q̄ ꝓnunciata ſuntaut que dicunt̉ attendenda. Suntalia duo. vnū bonū. malū alterū. q̄cor impediunt ne dirigat̉ actualisattentio vel intentō ſua ſuꝑ orōnisſenſū vel verba. vnū eſt meditatioet hec quidem in ſe eſt bona qm̄ circa bona verſat̉. alioqͥn nō eſſet meditatio ſed mendax et curioſa perſcrutatio. Aliud eſt fortis habituatio que verſat̉ circa res aliqͣs terrenas inutiles vel nociuas cogitando vt philocaptꝰ cogitat de amicaquarus de lucro vel damno. iracūdus de vindicta. et ita de reliquis.De ſcd̓is iſtis nō oportet dubitareqͦn impedimentū plurimum afferatad orōis attentionē talis habitustio ita vt qn̄qꝫ nedū vnius pſalmiverſus ſed totus pſalmus imo vnihore ſpaciū que decantatur vel inobliuione deponit̉ q̄ tn̄ obliuio veleuagatio ſi nō placeat dū animaduertit̉ ſed vinci queritur. in reliqͥsnon obligat obauditis ad reiterationē faciendaꝫ de neceſſitate. quāuis abſqꝫ peccato non fuerit. Nonenim cadit preceptuꝫ eccleſie ſuper