De cognitionepccōꝝ venialiū
De cognitionePropter quod in multis caſibusſciri pōt quādo erga deuꝫ ſit vſura et quando non. qꝛ intentio eſtque facit peccatū erga deū qͥcqͥdſit de iuditio ad homīes Propterea ſiqͥs cariꝰ ve̓dat ad credulitatem ſiue expectantiā et ꝓpter hāccauſaꝫ non vellet ſtatim ſolui vſura eſt Item ad cauendū ꝑiurationes et mendacia et alia pcc̄a egoconſulo ſeruari conſuetudinē quorūdā bonoꝝ ⁊ fidelium mercatorum hoc eſt nō ſuꝑferre ſuas merces ſꝫ eas vende̓ ad vnū v̓bū Etqn̄ videbit̉ hec ꝯſuetudo citius ⁊breuius emet̉ ⁊ fiet placitū deoDe bona fidei nōConI. EEl ſre credulitate.Uilibet hō qui habet rōnem ⁊ diſcretionē debet ꝑexp̄ſſuꝫ credere articulosLnoſtre fidei et veritates quē ei cōiter p̄dicant̉ et ānūciantur tam ꝑvſū ſancte eccliſie vti eſt in colendo feſta ⁊ ꝑ aucͣtores aꝓpbatoset ꝑ ſuū curatū Sicuti eſt ꝙ ē vnꝰſolus deꝰ in tribꝰ perſonis qui oīacreauit et qui habet iuſtū et ſapiens regimen totiꝰ mūdi Et cōformiter de alijs articulis et veritatibus Nec debēt ſimplices homīesmagnas facere īquiſitiones de tālibus veritatibus ſꝫ eas crederehumiliter qꝛ peſſima ſuperbia eſtnō velle intellectuꝫ ſuū ſūmitte̓ adcredendū et ſe inclinādū in id qd̓deus precepit Tontra hͦ faciūt illiqͥ murmurāt de hͦ ꝙ deꝰ facit vniet nō alteri acſi ſit iniuſtꝰ aut neſciat quid faciat Contra hoc faciūt
pccōꝝ venialiūſortilegi ⁊ ſortilege Etſi eueniat ꝙinimicꝰ tibi afferat vel mittar ribifantaſias et cogitatiōes cōtra aliquas virtutes fidei et tu ſentis ꝙeas repellere nō potes. non reputes/ et cōtemne eas. tm̄ cura ꝙ bonum habeas deſideriū ⁊ volūtatēcredendi id qd̓ credēdū eſt ⁊ ẜmꝙ teneris Et iſta bona voluntasreputat̉ tibi ꝓ facto et erit tibi meritoria Nec hoc dico qͥn etiam rōgare debeas deū ꝙ libereris detali tentatione Et etiā habere cōſilia ſapiētū Quanqͣꝫ fi equent̓ nōſit aliud cōſilium qͣꝫ qd̓ dixi ſicutialiqua vice planiꝰ ſcripſi de tētationibus. blaſphemijs Et ſicut fuitdictū ſancto anthonio qui aliquādo poſuerat ſe ad pēſanda diuīaiudicia qūo vnꝰ eſt bonus alius ēmalus. qūo tot et tanta ē qͣntitasdānandoꝝ reſpectu ſaluādorumEt ſimilit̓ de alijs iudicijs dei. Ettūc dictū fuit ei Anthoni anthonide te cogita et deū dimitte ꝯuenire cū ſuis creaturis Satis enī ſapiens bonꝰ et potens eſt ad faciēdū id qd̓ faciēdū ē etiā abſqꝫ hͦ ꝙtu doceas euꝫ aut introeas ſecreta eius Sicuti ei dicebat̉. ſac beneet bn̄ habebisDe excōicatione¶ ONI. EElI. i de remedio eiꝰ.Uelibet ꝑſona que ſcientſe ꝑmittit excōicare et nōIapponit qͣꝫto poteſt remediu pro ſua abſolutione ipſa percat moͣrit̓ ꝓ ꝯtēptū ſui p̄lati ⁊ cūhoc ꝑdit hd̓ q̄ fiūt in ſc̄a ecc̄ia qd̓eſt ꝓditio horribilis. Et eſt hoc in