In feſto corporis chriſti ad mat.

det d̓ carnibus eius vt ſaturemurIde ⁊ artiꝰ Accipite. X. vjk huiꝰ caritatis īmenſitas cordibꝰ infigeret̉ fideliū in vltima cena qn̄ paſca cū diſcipulis celebrato. tranſiturus erat ex hoc mūdoad patrē hͦ ſacramentuꝫ inſtituit.tanqͣꝫ paſſionis ſue memoriale ꝑhenne. figurarū veterū impletiuū. miraculoꝝ ab ipſo factoꝝ maximū ⁊ de ſua cōtriſtatis abſentiaſolatiū ſingulare. Tu. ℟. Accepitieſus calicē poſtqͣꝫ cenauit dicēs. h̓calix nouū teſtamentū eſt in meoſanguine. Hoc facite in meā commemorationem. ꝟ. Memoria memor ero ⁊ tābeſcet in me aīa mea.Hoc. Gl̓ia. Hoc. ¶ In. iij. noct̉. An̄.Introibo ad altare dei ſumā chriſtuꝫ qui renouat iuuentutē meaꝫ.psͣ. Iudica me d̓s. xvj. An̄. Cibauit nos dn̄s ex adipe frumēti ⁊ depetra melle ſaturauit nos. psͣ. Exultate d̓o adiu. xxiiij. An̄. Ex altari tuo dn̄e xp̄m ſumimꝰ in quē cor⁊ caro noſtra exultat. psͣ. Quā dilecta. xxv. v̓. Panē de celo p̄ſtitiſtieis Om̄ē delectamentū in ſe habētem. ¶ Scd̓m Ioh̓em .vj. ca.MN illo tꝑe: Dixit ieſus turbisiudeoꝝ. Caro mea vere eſt cibus ⁊ſanguis meꝰ vere eſt potus. Et reOm em̄ Omel̓. btī Auguſti.Ocibo et potu id appetāt hoīesvt non eſuriant neqꝫ ſitiant. hͦ vere non preſtat niſi iſte cibus ⁊ potꝰqui eos a quibꝰ ſumit̉ immortaleſet incorruptibiles facit. id eſt ſocietas ipſoꝝ ſctōꝝ vbi paxerit et vnitas plena atqꝫ ꝑfecta. Proptereaquippe ſicut etiam ante nos hoc in

tellexerunt homines dei. dominꝰnoſter ieſus xp̄s corpus ⁊ ſanguinem ſuū in his rebus conmendauit. que ad vnū aliquid redigunt̉.Ex multis nanqꝫ granis vnus panis conficitur. ⁊ ex ml̓tis racemisvinū ꝯfluit. Tu. ℟. Qui manducat meam carnem. et bibit meumſanguinem. In me manet ⁊ ego īillo. ꝟ. Non eſt aliqͣ natio tā grandis q̄ habeat deos appropinquantes ſibi ſicut d̓s noſter adeſt nobisEniqꝫ iā ex In me. X̓. viij.ponit quō id fiat qd̓ loquit̉. ⁊qͥd ſit māducare corpꝰ eius ⁊ ſanguinē bibere. Et qͥ māducat meaꝫcarnē ⁊ bibit meū ſanguineꝫ ī memanet ⁊ ego in eo. Hoc eſt gͦ manducare illā eſcam ⁊ illū bibere potū. in xp̄o manere. ⁊ illū manentēin ſe habere. ac ꝑ hoc qͥ nō manet īxp̄o ⁊ in quo non manet xp̄s ꝓculdubio nō māducat ſpūalit eiꝰ carnē licet carnalit̓ et viſibilit̓ p̄matdētibꝰ ſacͣmenta corꝑis ⁊ ſanguīsxp̄i ſꝫ magꝭ tāte rei ſacr̄m ad iudicium ſibi māducat ⁊ bibit. q̄ immūdus p̄ſumit ad xp̄i accede̓ ſacr̄a. qͥaalias nō ſumit digne niſi qͥ mundus ē. De qͥbus d̓r. Btī md̓o cordeqm̄ ip̄i deū videbūt. Tu. ℟. Qiſitme pr̄ viuēs ⁊ ego viuo ꝓpter pr̄e:Et qͥ māducat me viuit ꝓpt̓ me. ꝟ̓Cibauit eū dn̄s pane vite ⁊ intelleIcut miſit me (ctꝰ Et. X. ixSinqͥt viuēs pr̄ et ego viuo ꝓpt̓pr̄eꝫ. ⁊ qͥ manducat me ⁊ ip̄e viuetꝓpter me. Nō em̄ filiꝰ ꝑticipationepr̄is fit melior. qͥ eſt natꝰ eqͣlis pr̄iſit ꝑticipatōe filij ꝑ vnitatē corꝑis⁊ ſanguinis qua illa manducatio