autē benignitas quātū ad quedā ſigna exteriora be-nignitatis: quā philoſophus amicitiā vocat/ ē neceſſaria ad ſocialiter cōuiuendū. Nullus enī: vt ait: p̄tꝑ diem viuere cū triſti et non delectabili. Iō ex quodam debito naturalis honeſtatiſ ꝯſtrīgeris/ vt alijsdelectabiliter conuiuas ꝑ benignitatem. Un̄ preci-pue cū inter alios fueris/ debes te benignū oſtendere et delectabilē exhibere/ et in conuentu multorummentis triſticiam quadā vultus hilaritate te decet ſimulare. Uerū tn̄ effuſa diſſolutio cauenda eſt/ ne ſb̓pretextu pietatis nutriatur vitiū vanitatis. Ergo vtait Hugo. Si cum alijs fuerꝭ et mutua delectat verborū collatio: fiat ſermo de moribus: fiat ſermo deſcripturis: nunc de miſerijs huiꝰ vite cōgemiſcamꝰ:nunc de ſpe futuroꝝ gaudioꝝ cōgaudeamꝰ: nūc mutui ſecreti reuelatione recreemur: nunc ſimul ad illaꝫviſionem Ieſu: ac bona celeſtia ſuſpiremꝰ. Si veronō nūqͣꝫ vtile eſt/ vt intenſū animū ad inferiora q̄dā⁊ iocunda laxemꝰ: ſint laxamenta illa plena honeſtatis: vacua leuitatis: et ſic careant nimio pondere: nōtamen careant edificatione. In his ergo tribus ma-turitate/ humilitate et benignitate/ tota exterior morum diſciplina cōſiſtit. Humilitas autē maturitatētēperat/ ne elata videat̉. Benignitas ne auſtera ⁊ ī-dignabunda.Tertia deſcēſio qͣꝫtū ad ſeip̄m qua ho-mo fragil̓ nō diu vel ſꝑ ſp̄ualibꝰ valēs inſiſtere: neceſſe habet ſe in oꝑe manuum ex-Capitulū. lxvij.excere.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten