ꝓprie inuidia. Aliqn̄ enī habemꝰ diſplicentiā in bo-nō alterius inquantū cedit in nr̄m vel alioꝝ nocumētū/ vt ſi inuideo alicui de dn̄o ſuo: qꝛ tyrannꝰ ē et in-iuſte alios deprimit: et hic motus ſꝑ eſt de bono tē-porali: et eſt qn̄qꝫ bonus/ qn̄qꝫ vitioſus. Aliqn̄ etiaꝫhabeo motū diſplicentie de bono alteriꝰ/ vel triſtorinde nō qꝛ ille illud bonū habet ſed qꝛ video me illobono carere. Et hec eſt qn̄qꝫ bonus zelꝰ: et ita vultHieroꝰ. vt inuidia de virtutibꝰ ſit inter nos/ et cōtē-tio/ qͥs humilior/ qͥs obedientior. Tertio aūt cōtin-git iſta diſplicentia de bono alterius/ inquātū ē gl̓ievel honoris mei diminutiuū: et hec ē ꝓprijſſime inuidia. Et non ē inter ꝑſonaſ multū diſtantes: qꝛ illigloria vel honor qͥ multū et excellenter ē ſupͣ me/ nōīminuit gloriā meā: ſicut ruſticꝰ nō inuidet regi d̓ ſuagloria: ſꝫ forte frat̓ regis qui potuit eligi in regem: ſicEſau odiuit Iacob: ſic Abſalon inuidit Salomoni.¶ Filie aūt inuidie q̄ ex ea ſequūt̉ ſunt odiū/ ſuſurratio/ detractio/ exultatio in aduerſis ꝓximi/ et afflictio in ꝓſperis eius. ¶ Scd̓m remediū ē/ vt hō dili-genter ꝑpendat/ ꝙ etiā ſi aliꝰ illo careret bono/ de qͦei inuidet/ attamē ip̄e illud non haberet. Itē timerevindictā dei qui homini nō dimittit peccata ſua: niſi ip̄e dimittat ꝓximo ſuo. Itē vt hō ſtudeat illi quēodit magis eē obſequioſus/ affabilis et benignus.Secundus autē contra inuidiam aſcenſus/ et addilectionem proximi profectus eſt: ſic alteriuſ profectui congaudere/ et bonum alterius diligere quaſiproprium/ et ſic eius aduerſitati comꝑati ſicut pro-prie/ et aliena lucra ſua deputet ex affectu pietatis.