De ſancto Bebaſtiano

pauꝑtates. ⁊ tūc illi ꝯuertūt̉ ad deū. ꝯfitēt̉. ſatiſfaciūt. remittūt. ⁊ hmōi. Iō Dd̓ d̓t. Multiplicate ſūt infir. eoꝝ. poſtea accele .ſ. ꝯuertiad deū. pͣs. xv. Uel ſūt aliqͦtiēs vt medicina p̄ſeruatiua. qꝛ licet hō nō ſit ī pctō. deꝰ tn̄ qͥ oīavidet ſcit oīa. qn̄ hō hꝫ aliquā magnā gr̄aꝫ. ꝓprietatē vel ꝟtutē ſuꝑbiret. vl̓ al̓s caderet inpctm̄. Deꝰ aūt vt bonꝰ medicꝰ dat medicinā p̄ſeruatiuā .ſ. aduerſitatē aliquā vl̓ hmōi. vt pꝫPPaulo. qͥ de ſe dicit. Ne magnitudo reuelationū extollat me. datꝰ ē mihi ſtimulꝰ carnismee. angelꝰ ſathane qͥ me colaphiſet. Propt̓qd̓ ter dn̄m rogaui vt diſcederet a me. ⁊ dixitmihi. Sufficit tibi gr̄a mea. Nā ꝟtꝰ ī infirmitate ꝑficit̉. Libēter igit̉ gl̓iabor ī infirmitatibus meis. ī ꝯtumelijs ⁊c̄. vt inhabitet ī me ꝟtus xp̄i. ij. Cor̄. xij. Uel vt medicina nutritiua. vt .ſ. augmētet̉ ī ꝟtutibꝰ. qn̄ deꝰ īmittit mala penalia alicui nō ꝓ pctīs ad puniēdū. ſꝫ admerita ⁊ ꝟtutes augmētādū. vt ptꝫ in Iob qͥpꝰ oīa mala iſta fuit ſanctior. Cui nō dedit illā medicinā vt ip̄m curaret. qꝛ nō hēbat pctāſed vt p̄ſeruaret a pctō ⁊ nutriret in ꝟtutibusAuc̄tas. Ego dn̄s ⁊ nō eſt alter deus. formāslucē ⁊ creās tenebras. faciēs pacē ⁊ creās malū. Ego dn̄s faciēs oīa hͦ. Iſa. xlv. Nota. formās lucē .ſ. intellectꝰ ī claritate ſciētie. ꝑ ſcientiā acqͥſitā vel infuſam. vel ꝓpter ingenij ſubtilitatē ad cognoſcēdū deū ⁊ diligēdū. Et creans tenebras .ſ. ignorātie ⁊ ruditatis. qꝛ ē malū pene ⁊ medicina p̄ſeruatiua. qꝛ multi ſūt qͥſi haberēt ſcīam ſuꝑbirēt. Ideo vt ſint humiles iō nō dat̉ eis cīa. Itē faciēs pacem vt ſibi ſeruiat̉. ⁊ creans malum .ſ. guerras vt gentes corrigātur. qꝛ ciues ⁊ milites tꝑe pacꝭ qn̄nihil habēt facere dāt guerrā mulieribꝰ easimpetēdo. qn̄ aūt ſunt ī guerra. nō curāt. cōfitent̉. ⁊ timēt deum. Item alia auc̄tas. Bona⁊ mala. vita ⁊ mors. paupertas ⁊ honeſtas adeo ſunt. Eccl̓i. xj. Itē alia auc̄tas. Si ē malū .ſ. pene. in ciuitate. qd̓ deꝰ non fecerit. qͣſi dicat. nō. Amos. iij. Ergo ꝯcluſio ē vera. ꝙ oīamala penalia ſunt a deo. Ideo. b. Sebaſtianus ſciēs illā doctrinā ſiue malum pene .ſ. ſagittaꝝ. attribuit deo di. Poſuit me .ſ. deus ⁊c̄qꝛ imꝑator ⁊ alij ſagittātes ſolū fuerūt mīſtriPatet thema. In eiꝰ aūt vita notaui tres excellētias ſeu ꝑfectiones.¶ Primo vita ꝟtuoſa. ibi. Poſuit me.¶ Scd̓o doctrina gr̄oſa. ibi. qͣſi ſignū.¶ Tercio paſſio doloroſa. ibi. quia ad ſagit

¶ Quantū ad pͥmū notat̉ .ſ. vita virtuoſa. q̄notat̉. Poſuit me .ſ. deꝰ. Iā ſcitis qm̄ ille quifacit pulcꝝ viridariū. ꝑquirit arbores bonas⁊ fructiferas. ⁊ plātat in ſuo viridario. iſtummodū tenuit xp̄s qͥ fecit vnū viridariū .ſ. ſctāꝫeccleſiam chriſtianā. vbi vult habere ꝑſonasvirtutibꝰ fructificātes. Ideo de nemore huius mūdi elegit. b. Sebaſtianum vt arborēfructiferam. ⁊ plātauit in viridario ſuo. Id̓odicit. Poſuit me. Et ad hoc eſt auc̄tas Egoelegi vos ⁊ poſui vos vt eatis ⁊ fructū afferatꝭ⁊ fructꝰ veſter maneat. Iohā. xv. Nota. vt eatis. Uadūt em̄ arbores ꝑ tres dietas .ſ. ꝓducendo flores. folia. ⁊ fructus. Ita qͥlibet bonus chriſtia nꝰ debet facere iſtas tres dietas⁊c̄. qꝛ nō ponit̉ in viridario eccl̓ie vt ſit ocioſus. Ideo dicit. vt fructū. Dicāt̉ hic fructusbeati Sebaſtiani. de qͦ dicit legenda. qꝛ eratvir totiꝰ prudētie. et vniuerſa moꝝ honeſtatep̄clarus. Et neceſſe erat vt quē deꝰ ꝑfuderatgr̄a: ab om̄ibꝰ amaret̉. Si gͦ dieo vobis aliqͣſꝟtutes ſuas nō poſſum errare. cū ī om̄i moꝝhōeſtate fuerit p̄clarꝰ Uirutes em̄ ſue fuerātin triplici gradu. quia alique virtutes ordināt hominē erga deum. alique erga ſeipſum.alique erga ꝓximū. Iſtas ꝟtutes debent hr̄ediuites ⁊ milites qͥ nō habēt ꝓprijs manibꝰ laborare. ¶ Prima virtꝰ ordinās hominē ergadeum eſt deuotio quam habuerat ſanctꝰ iſteSebaſtianus. Hoc ſic poteſt videri. qꝛ fuerat primo ciuis narbon̄. Deinde mediolanipoſtmodū Rome fuit officialis imꝑatorꝭ Etquotidie regratiabat̉ deo. qꝛ dederat ſibi vitam opulentā. ⁊ qꝛ ꝓprijs manibꝰ nō oportebat eum laborare. ⁊ gͦ illud tempꝰ quod expēdiſſet in tꝑaliū acquiſitōe. expendebat in deuota or̄one. Surgēs an̄ auroram ad orationem. ⁊ facta die ibat ad miſſaꝫ quā audiebatdeuote ⁊ cū ſilentio. poſt miſſam aūt ibat adnegocia vel ꝯſilia imꝑatoris ⁊c̄. De ſero iterūorabat ⁊ examinabat vitā illiꝰ diei. ſi ī aliquodefecerat ꝯfitebatur. ⁊ ꝯmunicabat in omnidie dn̄ico. Et iſta debet eſſe vita diuitum etmilitum erga deum. Sed hodie diuites parum curant de deo. Si ſint pauperes laborant ꝓ vita. ⁊ bene. Si aūt ſint diuites. nunqͣꝫ eſt finis in acqͥrendo pecunias. Un̄ d̓ hocdicit ſcpͥtura. Qui argētū theſauriſant ⁊ aurū in quo ꝯfidunt hoīes. ⁊ nō eſt finis acquiſitōnis eoꝝ. Baruth. iij. ¶ Secunda virtusordinans hominē erga ſeipſum. eſt abſtinētia a ſuꝑfluis. Hanc habuit ſanctꝰ iſte. quia