Sermo

Si qͥs voluerit volūtatē dei facere h̓ cogͦſcꝫan doctrina mea ex deo ſit. Nā qͥ viuūt moralit̓ bn̄ ſtatī cogͦſcūt ꝟitatē. Secus d̓ pctōribꝰ.qm̄ ſic̄ febricitāti dulcia ſibi vidēt̉ amara. ſicetiā pctōribꝰ. Un̄ aug Impiꝰ non ſentit dulcedinē dei. qꝛ d̓ febre iniqͥtatis palatū cordisamiſit. Oīs pctōr ē febricitās. Iō xp̄i doct̓nadulciſſima videt̉ ſibi amara. Qm̄ ſuꝑbꝰ n̄ inuenit ſaporē ī doctrina xp̄i. q̄ inducit ⁊ p̄cipithūilitatē ⁊ māſuetudinē. Idē d̓ auaro ⁊ luxurioſo. Sꝫ qͥ viuūt moralit̓. inueniūt ī ea magnū ſaporē dulcedīs ⁊ ꝯſolatōnis. qꝛ ꝯfortatcor ⁊ illumīat mentē. Iō dicebat dd̓ qͣꝫ dulcia faucibꝰ me. elo. t. dn̄e: ſuꝑ mel o. m. ps. cxviij. Ecce qūo xp̄s excuſauit ſe hūiliter benigne. Nota h̓ moralit̓ qūo h̓ hr̄ rn̄ſio ad qōemquā faciūt multi infideles di. Si nos eſſemꝰcerti ꝙ fides xp̄iana eēt bona. libēt̓ eā reciꝑemꝰ. ſi deꝰ nobis reuelaret. qꝛ al̓s nō tenemurcredere vob̓. qͣre gͦ dānabūt̉. Rn̄ſio Qm̄ ſi vellēt bn̄ viuere moralit̓ ꝙ nō eſſent ſuꝑbi auariluxurioſi ⁊c̄. ſꝫ orarēt deuote di. Illumīa oculos meos ⁊c̄. ſtatim deꝰ ipſos illuminaret. qm̄tāta ē ꝯueniētia fidei xp̄iane cū intellectu. ꝙſi intellectꝰ n̄ſit īpeditꝰ ꝑ malā vitā. ſtatī adheret fidei xp̄iane. Un̄ ī valētia fuit vnꝰ magnrabi qͥ bn̄ vixerat. ⁊ qn̄ audierat. v. ẜmōes ſtatim illuminatꝰ fuit ⁊ baptizatꝰ cū multis ⁊c̄.Idē eēt d̓ oībꝰ infidelibꝰ. Ecce qͣre dicit xp̄s.Siqͥs voluerit volūtatē dei facere .ſ. cauēdoa pc̄tis. viuere bn̄. h̓ cogͦſcet ꝟitatē. ſꝫ qꝛ iudeierāt pctōres ⁊ male vite. iō nō erāt diſpoſiti.Sꝫ heu quō infideles pctōres ⁊ male vite etindiſpoſiti veniēt ad fidē xp̄i. cū xp̄iani pctōres mali et vicioſi ꝓpter pctā ꝑdāt fidē. qꝛ qn̄xp̄ianꝰ dat ſe vicijs ⁊ pctīs. ſtatiꝫ ꝑdit fidē formatā. ⁊ infideles ſcādalizant̉ ꝓpt̓ eoꝝ malā vitā. Et qͥ ſcādalizauerit vnū ex his puſill̓ expedit ei vt ſuſpēdat̉ mola aſinaria in collo eiꝰ. etdemergat̉ ī ꝓfūdo marꝭ. Mat. xviij. Iō vſurarij in illo pctō inueterati n̄ hn̄t fidē. īmo dicūt intra ſe. ⁊ qͥd ſcit hō de alio md̓o. Idē dicūt vindicatiu ⁊ luxurioſi. qꝛ abijciūt bonaꝫꝯſcīaꝫ. vt dic̄ apl̓s. Hn̄s fidē ⁊ bonā ꝯſcīam.quā qͥdā abijciētes circa fidē naufragarūt .i.negauer̄t. jͣ. Thi. jͣ. Nota ſil̓itudinē de illa naue q̄ trahit ꝑuā barchā. quā ſi hō repellit: cadit in mare ⁊ ſubmergit̉. Sic nauis magͣ adnauigādū ad celū ē fides xp̄iana q̄ trahit ꝑuābarchā .i. ꝯſcīaꝫ bonā. Sic̄ illi qͥ nauigāt mare nō pn̄t exire mare. nec acciꝑe terrā niſi cū ꝑua barcha. ſic ⁊ xp̄ianꝰ cū naue fidei nō pōt in

trare. nec caꝑe celū niſi cū barcha bone ꝯſcīeQuā ſi repellit ꝑ pctm̄ ſubmergit̉ in infernoIō apl̓s. Curēt bonis oꝑbꝰ p̄eſſe qͥ creduntdeo. Hec ſūt bona ⁊ vtilia hoībꝰ. ad Titū. iij.¶ Scd̓m crimē a iudeis xp̄o impoſitū falſe⁊ malicioſe erat vanitatꝭ. dicētes ꝙ qͥcqͥd xp̄sfaciebat: totū faciebat ꝓpt̓ vanā gl̓iam. vidētes eiꝰ vitā ſingularē. qꝛ nolebat hr̄e ꝓpriā domū. uec aliqͥd mūdi. ſed ibat p̄dicādo d̓ villain villā. nec ducebat vxorē. cū tn̄ ſancti pr̄iarche habuerūt vxores ⁊ filios. Itē qꝛ ducebatſecū magnā multitudinē hoīm. ⁊ videbāt ꝙppl̓s ſibi faciebat magnū honorē. et ꝙ qͣlibetdie p̄dicabat. qd̓ nullꝰ vnqͣꝫ fecerat. Iō dicebant phariſei ꝙ hͦ totū factū ſuū eſſet ex vanagl̓ia. dicēdo. Nunqͥd tu maior es pr̄e nr̄o abraā. quē teipſū facis. Io. viij. tn̄ abraā non tenuit iſtos modos qͦs tu tenes ex tua vanitate et vana gl̓ia. Rn̄dit xp̄s excuſando ſe hūiliter ⁊ benigne di. Qui a ſemetipſo loquit̉ gloriā ꝓpriā q̄rit. qͥ aūt q̄rit gl̓iaꝫ eiꝰ qͥ miſit illū: h̓verax ē. ⁊ iniuſticia in eo nō eſt. q. d. vos iudicatis ẜm faciē qd̓ facere nō debetꝭ. ſꝫ iuſtū iudiciū iudicate. Nota. qͥ a ſemetip̄o loquit̉ .ſ. n̄miſſus a deo. ſꝫ ipſemet inuenit nouū modūviuēdi incōſuetū. ille nō q̄rit gl̓iaꝫ dei ſed gloriā ꝓpriā. qꝛ qn̄ qͥs ſine dei reuelatiōe expreſſavult inuenire nouū modū viuēdi vt videat̉ ⁊appareat. hͦ ē vanitas ⁊ vana gl̓ia. nec pōt diudurare. Iuxta illud Iob. xx. Gaudiū hypocrite ad inſtar pūcti. Sed illd̓ qd̓ ē a deo durat. gͦ ſubiūxit xp̄s Nōne moyſes dedit vobiſlegē q̄ nō ē ab hoīe ſꝫ a deo. Et nūqͥd moyſesducebat in ſocietate ſexcēta milia hoīm. ⁊ tn̄nō ꝓpter vanā gl̓iam. et dicitis ꝙ ego facio exvana gl̓ia. Idē de alijs oꝑbꝰ q̄ fecit moyſesqͣſi vellet xp̄s dicere. Si oꝑa moyſi nō attribuunt̉ vane gl̓ie. nec vanitati. eo ꝙ erat nūciꝰdei. qͣre attribuitis oꝑa mea vanitati. Noliteiudicare ẜm faciē .i. ẜm apparentiā exterioreꝫ.¶ Moralit̓ hic nota ꝙ de oꝑbꝰ dubijs quepn̄t fieri bona intētōe vl̓ mala. qn̄ interp̄tant̉in malū. hoc ē iudicare ẜm faciē. Sicut ſi ſacerdos ſolꝰ cū ſola in eccl̓ia loqueret̉. iā hͦ iudicare in malū pctm̄ eēt. eo ꝙ bene ⁊ male fieripoſſet. De hͦ vide latiꝰ ī ſcd̓a ſcd̓e .ſ. Tho. o. lx.ar. iij. et. iiij. Et. xj. q. iij. abſit. Sed qn̄ opꝰ eſtde ſe malū oīno. nec pōt fieri bona intētōe vtfurtū. homicidiū. adulteriū. hͦ pōt hō iudicare. ⁊ in malū interp̄tari. Nota h̓ exemplū ī vitaſpatꝝ de illo ſcō heremita qui iudicauit incorde. ⁊ ꝯdēnauit hoīeꝫ de mane comedentē

A 3