Sermo. II.
de xp̄o ſi eis fuiſſꝫ dicta trāſfiguratō r̄uelatapoſtea viſa ignominia paſſiōis xp̄i magꝭ fuiſſent ſcādalizati. ⁊ plꝰ peccaſſent ꝑdēdo fidemIō ip̄i tres apl̓i tacuer̄t ⁊ nemī dixerūt ī illiodiebꝰ ex his q̄ viderāt. Lu. ix. Credo tn̄ ꝙ beatꝰ Ioh̓es de licētia xp̄i dixit ꝟgini marie glorioſam xp̄i trāſfiguratōꝫ. Iō apparet ꝙ xp̄usmagꝭ voluit nr̄am ſaluatōꝫ qͣꝫ ſuā gl̓iam cuꝫdicat Ego nō q̄ro gl̓am meā. eſt qͥ q̄rit ⁊ iudicet. Io. viij. Et ſic pie fuit abſcōdita. gͦ nunchabetꝭ tria tabernacl̓a. h̓ qͥeſcatis maxīe histemporibꝰ¶ Sabbato an̄ reminiſcere. ¶ Sermo. ij.Ranſfiguratꝰ eſtan̄ eos. Mat. xvij. Sermo nr̄ erittAd̓ ſctā ⁊ gl̓oſa trāſfiguratōe ih̓u xp̄iqꝛ hͦ reqͥrit euāgeliū ⁊ ꝯtinet magͣs ſpeculationes ⁊ doctrīas notabiles. Sꝫ an̄ oīa ſaluet̉ ꝟgo ⁊c̄. Trāſfiguratꝰ ē an̄ eos. In iſto ſermone cogitaui tenere modū īꝑatoꝝ ⁊c̄. Nota hiſtoriā euāgelij lr̄alit̓ d̓t mattheꝰ sͣ. ꝙ vnadie xp̄s dimiſſis alijs diſcipul̓ ⁊ apl̓is r̄cepitpetꝝ ⁊c̄. Dicūt gloſe ꝙ mons ille vocat̉ Thabor. qͥ d̓r ſanctꝰ ex ml̓tis ⁊ magnis miracul̓ adeo factis. ⁊ trāſfiguratꝰ eſt an̄ eos .ſ. petꝝ. iacobū. ⁊ ioh̓eꝫ. ⁊ reſplēduit facies eiꝰ ſic̄ ſol. nōdic̄ qͣꝫtū ſol. qꝛ ſine ꝯꝑatōe facies xp̄i plus reſplēduit. ſꝫ qꝛ ī hͦ md̓o nihil eſt clariꝰ ſole. id̓oeuāgeliſta cōꝑauit eā luci ſol̓. Idē d̓ veſtimētis eiꝰ ſicut nix. imo ſine ꝯꝑatōe plꝰ qͣꝫ nix. ſednihil ī mūdo albiꝰ niue. Et venit aīa moyſi qͥfuerat mortuꝰ ꝑ mille ⁊. cccc. ānos. Itē helyas venit qͥ fuerat an̄ mille ānos trāſlatꝰ ī paradiſum terreſtrē an̄ aduētū xp̄i. ad on̄dēduꝫvt dicūt gloſe. ꝙ xp̄s eſt dn̄s viuoꝝ ꝓpter helyam. qͥ nūqͣꝫ mortuꝰ eſt nec moriet̉ donec veniat antixp̄s. ⁊ mortuoꝝ ꝓpt̓ moyſen qͥ mortuus eſt an̄ vt dictū eſt. Petrꝰ aūt qͥ ibi erat. videns illā claritatē ⁊ gl̓am gauiſus ē ineſtimabilit̓. ⁊ tūc dixit xp̄o. O dn̄e nō recedamꝰ d̓ loco iſto. ſꝫ faciamꝰ h̓ ⁊c̄. Nā petiuit ꝓ ſe ⁊ nō ꝓiacobo ⁊ ioh̓e. qꝛ faciebat cōpotū ꝙ Ioh̓esqͥ fuit ſpeculatiuꝰ valde eēt ī tabernacl̓o moyſi. qͥ etiā fuit valde ſpeculatiuꝰ. ⁊ iacobꝰ qͥ faciebat pnīaꝫ eſſꝫ ī tabernacl̓o helye. qͥ magnāfaciebat pnīam. ⁊ ip̄e faciebat cōpotū ſuuꝫ ꝙeſſet in tabernaculo xp̄i. ⁊ ſic bonꝰ hō eligebatmeliorē ꝑtē eſſe cū xp̄o ⁊c̄. Et pꝰ nubes obumbrauit eos ⁊ cecider̄t p̄ timore ī facies ſuaſ. ⁊venit vox de nube .ſ. pr̄is dicēs. Hic eſt filiꝰmeꝰ dilectꝰ ī qͦ mihi bn̄ ꝯplacui. ip̄m audite .i.
aeiꝰ doctrinā indubitant̉ ⁊ ſine dubio recipiatis. qꝛ nō pōt fallere nec falli. Cogita h̓ qn̄ helyas reuerſus fuit ad ꝑadiſum terreſtrē qͣlesq̄ſtiones fuer̄t int̓ ip̄um ⁊ enoch ſociū ſuumQueſiuit em̄ enoch. O ſocie bn̄ veneritꝭ. mirabar em̄ vbi eratis. Rn̄t helyaſ. O bona noua. Et q̄. ego venio d̓ ſaluatore ⁊ filio dei quirecepit carnē hūanā vt ſaluet hoīes. ⁊ hꝫ totannos et cito recipiet paſſiōꝫ. O mi miẜ diCcebat enoch. nō fui dignꝰ videre euꝫ. nec eſſeIvobiſcū ⁊c̄ Idē de aīa moyſi qn̄ exiuit limbūdixer̄t alij ſctī pr̄es. o vbi ē moyſes. qꝛ ibi oēſcognoſcebāt ſe. ⁊ qn̄ redijt dixer̄t. o dn̄e beneveneritꝭ. vbi fuiſtꝭ Rn̄t moyſes. Gaud̓te. egoporto vob̓ meliora noua qͣꝫ vnqͣꝫ audiuiſtisO illū quē ſperabā vidi. o dn̄e dicatꝭ ꝓ certotiEgo vidi ſaluatorē ⁊ locutꝰ ſū ſecū. ⁊ breuit̓veīet ad redimendū nos. Et ē iā trigintatrium annoꝝ vl̓ circa. ⁊ p̄dicabat eis qͥcqͥd audiuerat ⁊ viderat a xp̄o. Sꝫ qͣre iſti duo fuerūt in trāſfiguratōe plꝰ qͣꝫ alij ſcōꝝ declarabitur poſtea. d̓t gͦ thēa. Ttrāſfiguratꝰ ē an̄ eos.dic̄ Lucas ꝙ apl̓i nemī qͥcqͣꝫ dixer̄t Et qn̄ venerūt alij apl̓i ad petꝝ iacobū ⁊ ioh̓. O bn̄ veneritꝭ dicatꝭ nob̓ ⁊c̄. non dixer̄t. ſecretum eſt.¶ Mō veniūt qōnes pͥmo d̓ thēate. Trāſfiguratꝰ eſt an̄ eos. Querit̉ vn̄ veīt tātꝰ ſplēdorxp̄i ī facie. ⁊ tāta albedo ī veſtimētꝭ. Rn̄ſio ꝙdoctrina ē theologie. ꝙ xp̄s ī inſtāti ſue cōceptiōis habuit tantā gl̓am ⁊ ſapīam ī aīa qͣꝫtāhꝫ mō in celo. ſꝫ corpꝰ in ſua ſenſualitate fuitpaſſibile ⁊ mortale. Rō hꝰ fuit. qꝛ xp̄i aīa habꝫmaiorē ꝯformitatē cū filio dei qͣꝫ corpꝰ. qꝛ eſtſub̓a ſpūalis ſicut diuinitas. ⁊ decebat vt eſſet gl̓ioſaꝓpter dignitatē diuine ꝑſone cui immediate vniebat̉ ꝑſonalit̓. Iō Iohannes pͥmo d̓t in ꝑſona iſtoꝝ triū apl̓orū. Vidimusnos ſcꝫ petrꝰ iacobꝰ ⁊ ioh̓es. gl̓iam eiꝰ qͣꝫtumad aīam. ⁊ corpꝰ remā ſit paſſibile ꝓ nr̄a neceſſitate .ſ. redēptione. Nonne ſic oportuit xp̄mpati .ſ. ꝓ nobis ⁊c̄. Cū igit̉ querit̉ vnde venitilla claritas. Rn̄det̉. ꝙ claritas aīe redundauit in corpꝰ. nō habitualiter ſꝫ actualit̓ ipſuꝫilluminās. De hͦ vide b. Tho. iij. diſ. xvj. q. ij.ar. ij. Item. iij. ꝑte. q. xlv. ar. ij. Vt candela accenſa infra lucernā illumīat eam. ſic claritasaīe exiſtens interiꝰ illuminabat corpꝰ exteriꝰ.ideo reſplenduit facies eius ſicut ſol. ⁊ veſtimenta eiꝰ ſicut nix. ⁊ tranſfiguratꝰ eſt an̄ eos.De iſta tranſfiguratione xp̄i ſubtiliſſime determinat beatꝰ Thomas. iij. ſcripto. diſt. xvj.q. ij. ⁊. iij. parte. q. xlv. in pluribus articulis.