Sermo. VII.
diſtinctiōꝫ ꝑſonaꝝ. ꝑ rōꝫ igr̄ naturalē cogͦſcipn̄t de deo ea q̄ ꝑtinent ad eſſentie vnitatemnō āt ea q̄ ꝑtinēt ad diſtinctōeꝫ ꝑſonaꝝ. Quiaūt nitit̉ ꝓbare trinitatē ꝑſonaꝝ nat̉ali rōe fidei dupl̓r derogat. Prīo qͥdē qͣꝫtū ad dignitatē ip̄iꝰ fidei q̄ eſt vt ſit d̓ rebꝰ īuiſibilibꝰ q̄ rōnē hūanā excedūt. vn̄ apl̓us dic̄ Heb̓. xj. ꝙ fides ē de n̄ apparētibꝰ. Et apl̓s dic̄. jͣ. Co. ij. c.Sapīam loqͥmur int̓ ꝑfectos. ſapīaꝫ ꝟo nōhꝰ ſecl̓i. neqꝫ pͥncipū hꝰ ſecl̓i qͥ deſtruūt̉. ſꝫ loqͥmur dei ſapīaꝫ ī myſterio. q̄ eſt abſcondita.Scd̓o tal̓ derogat fideiqͣꝫtū ad vtilitatē trahēdi alios ad fidē. Cū eī aliqͥs ad ꝓbādū fidēinduc̄ rōes q̄ nō ſunt cogētes cedit ī deriſionē infid̓liū. credūt eī ꝙ hmōi rōibꝰ īnitamur⁊ ꝓpt̓ eas credāꝰ. Que igit̉ fidei ſūt nō ſunt tēptāda ꝓbare niſi ꝑ autoritates his qͥ autoritates ſuſcipiūt. Apd̓ alios ꝟo ſufficit d̓fendere nō eſſe īpoſſibile qd̓ p̄dicat fides. Dicit eīHyla. in li. d̓ trini. Nō putet hō ſua ītelligentia generatōis ſacr̄m poſſe ꝯſeqͥ. Amb̓. etiaꝫdic̄. Impoſſibile ē generatōis ſcire ſecretummēs deficit. vox ſilet. hͨ s. tho. vbi sͣ. Sic igitur articul̓ fidei firmit̉ adherēdū nō eſt ꝓpterrōꝫ naturalē. ſꝫ ꝓpt̓ diuinā reuelatōꝫ ⁊ ꝑ fidē.ſic eī induimur xp̄ꝫ recipiēdo ī nob̓ claritatēfidei. tl̓ibꝰ ſic īdutꝭ dic̄ apl̓s. Eratꝭ aliqn̄ tenebre. nūc āt lux ī dn̄o vt filij lucꝭ ambulate. adeph̓. v. Suꝑ hͦ dicā vob̓ vnā figurā quā legimꝰ Ezech̓. j. vbi dic̄ Ezech̓. ꝙ d̓s on̄t ſibi int̓cet̓a aīalia vnū aīal qͣdrifaciatū. d. ꝙ emittebat ſcīt illas claras qͣſi aſpectꝰ erꝭ cādētꝭ. Allegorice hͦ aīal figurabat quēlibꝫ xp̄ianuꝫ. qm̄oīs bonꝰ xp̄iāꝰ hꝫ vnū caput qͣdrifaciatū Caput ē fides catholica. qͣttuor facies ſūt qͣttuor euāgeliſte. Prima facies a ꝑte an̄ ē facieshoīs. ecce euāgeliū btī math̓. qͥ ꝑ hoīeꝫ figurat̉. Scd̓a facies a dextrꝭ ē faciēs leonis Ecce euāgeliū btī marci. Tertia facies a ſiniſtrꝭeſt bouis. Ecce euāgeliū btī luce. qͥ ꝑ bouē figurat̉. eo ꝙ tractat d̓ ſacrificio. Quarta facies retro altior ē aqͥle. Ecce euāgeliū btī ioh̓iſqͥ altiꝰ alijs tractat d̓ xp̄i diuītate. Si bonꝰxp̄ianꝰ eſt qͥlibꝫ dꝫ hr̄e vnū corpꝰ ⁊ vnum caput qͣdrifaciatū. ⁊ dꝫ emittere ſcīt illas clarasſcꝫ ꝯfitēdo articl̓os fidei. qꝛ n̄ ſuffic̄ hr̄e claritatē fidei ī corde. ſꝫ oꝫ emittere ſcīt illaſ. al̓s extinguit̉ fides ī corde. ſic̄ lucerna ardēs ī laterna q̄ nō p̄t ſpirare. Iō emittere dꝫ ſcītillas. d.Credo qͦlibꝫ die d̓ mane ⁊ d̓ ſero cū ꝓteſtatōne ⁊ hͦ ꝯſiliū eſt btī Hiero. Et ita faciebat dd̓qͥ dic̄ de ſe. Credidi .ſ. ī corde ꝓpt̓ qd̓ locutꝰ ſū
ſcꝫ ī ore emittēdo ſcītillas. ⁊ quō. ego āt hūiliatꝰ ſum nimis Pro p̄miſſoꝝ ītelligētia ẜm s.Tho. nota. ij. ij. q. ij. ī pͥn. ſiue ī ꝯtinuatōne. ꝙduplex ē actꝰ fidei .ſ. īterior ⁊ exterior. interioractꝰ fidei ē cred̓e. ſꝫ ꝯfeſſio orꝭ eoꝝ q̄ ſūt fidei.eſt actꝰ fidei exterior. De actu prio ſiue īteriori qͥ ē cred̓e agit .sͣ. tho. ij. ij q. ij. ꝑ totū. Et deactu fidei exteriori qͥ ē ꝯfeſſio agit̉. q. iij. Credere aliqͣ q̄ ſūt sͣ rōꝫ nat̉alē eſt d̓ ncc̄itate ſalutis. ſil̓r fideſ. dic̄ s. tho. vbi sͣ. q. ij. iij. ſcpͥ. iij. di.xxiiij. ar. iij. q. j. imo credere aliqͣ q̄ rōe nat̉alidemōſtrāt̉ ē neceſſariū. ij. ij. ibi. sͣ. ar. iiij. Sn̄fide (inqͥt apl̓s ad heb̓. xj.) īpoſſibile ē placered̓o. Cred̓e at ea q̄ ſūt sͣ rōꝫ nō ē leuitatꝭ. vt dicit s. tho. iij. di. xxiiij. art. iij. q. ij. idē ꝯͣ gētiles.li. j. c. iij Idē q̄rit .s. tho. d̓ actu fidei ext̓iori ſcꝫꝯfeſſiōe. Vtꝝ ꝯfeſſio fidei ſit d̓ ncc̄itate. Adquā qōem rn̄t. ij. ij. q. iij. ar. ij. ꝙ ꝯfeſſio fidei ēd̓ ncc̄itate ſalutꝭ. tūc ſolū qn̄ ex eiꝰ omiſſiōe periclitat̉ honor d̓i vl̓ vtilitas ꝓxī. puta ſi aliqͥsīterrogatꝰ d̓ fide tacerꝫ. ⁊ ex hͦ crederet̉ vl̓ ꝙ n̄hrēt fidē vl̓ ꝙ fides n̄ eſſꝫ ꝟa. vl̓ alij ꝑ eiꝰ taciturnitatē auerterēt̉ a fid̓ In hmōi em̄ caſibꝰꝯfeſſio fidei ē d̓ neceſſitate ſalutꝭ. Auc̄tas adhͦ ad Ro. x. Corde credit̉ ad iuſticiā. ore autēꝯfeſ. fit ad ſa. ¶ Dico. ij. ꝙ ferꝝ ī fornace n̄ ſolū recipit claritatē ſꝫ etiā calorē ardētē ꝯͣ ſuaꝫnaturā. ſic nos īduēdo xp̄m n̄ ſolū recipimꝰclaritatē fid̓i. ſꝫ etiā calorē ardētꝭ caritatꝭ. ꝯͣ frigiditatē īdeuotōis ⁊ negligētie. faciēdo oꝑadei cū ardore ⁊ feruore ſpūs diligēt̉ De iſto gͦardore dic̄ xp̄s. Ignē veni mittere ī terram. ⁊qͥd volo niſi vt ardeat. Lu. xij. Ardꝫ āt igniſcaritatꝭ qn̄ religioſus n̄ ē negligēs ſꝫ diligēsIdē dicat̉ d̓ clericꝭ ⁊ laicꝭ ẜm ꝙ expediēs eritDe iſto igne caritatꝭ dicā vob̓ vnā figurā deq̄ Leui. vj. p̄cepit d̓s. d. Ignis ī altari ſꝑ ard̓bit quē nutriet ſacerdos ſubijciēs ligna māeꝑ ſingl̓os dies īpoſito holocauſto deſuꝑ. Allegorice altare ē cor deuoti xp̄iani in qͦ offert̉deo illd̓ ſacrificiū de qͦ dic̄ dauid. Sacrificiū deo ſpūs ꝯtribulatꝰ. qd̓ fit qn̄ hō receditde pctīs ⁊ mala vita quā tenuit. ⁊ cōit̓ offert̉deo iſto mō ſacrificiū ī altari cordis. de qͦ dic̄Ignis ī altari ſꝑ ardebit .ſ. ignis ardētis charitatis ſꝫ ſtatim extinguit̉. Sic religioſi ī nouiciatu incipiūt bene ⁊ deuote ſeruire d̓o. ſꝫextinguit̉ poſtqͣꝫ ſunt ꝓfeſſi. ⁊ hn̄t ꝑtē in cauda aſini. quia ⁊c̄. Idem de clericis qn̄ dicūtmiſſam nouā. ſꝫ poſt extinguit̉ ⁊c̄. Idē d̓ laicis in quibꝰ accēdit̉ ignis charitatis ⁊ deuotionis in aliqͦ ẜmone. ſꝫ poſt ſtatī extinguit̉.