Druckschrift 
2 (1493) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo. II.

mortalis vniꝰ libre vl̓ vncie ⁊c̄. Dico ſi eſſꝫpoſſibile vna mōtanea ligaret̉ ad collū vnius aīe beate ī celo ſentirꝫ pōdus ſicut necvos ſentiretis pōdꝰ alicuiꝰ margarite. Sedſi aīa vna in celo haberet vnū pctm̄ mortaletantū eſt pōdus celū poſſet ſuſtinere.imo ſtatim caderet in infernū. Plꝰ ponderat pctm̄ mortale qͣꝫ mōtanea. dicebat Danid poſtqͣꝫ peccauit. Iniqͥtates mee ſuꝑgreſſe ſunt caput meū. ſic̄ onꝰ graue grauate ſūtrxviſuꝑ me. pͣs. c. ij. Quō pōt fieri vnꝰ peccator hꝫ tot pctā mortaliagͣuiſſima magna turpia pōt ea portare. ſi celū p̄t vnū peccatū mortale ſuſtinere. Dico nec celuꝫ necterra nec pctōr poſſꝫ ſuſtinere pōdꝰ vniꝰ pctīmortal̓. niſi qꝛ tāta eſt dei mīa eius infinitapatiētia ip̄e manu ſua portat ſuſtinet omnia pctā nr̄a mortalia vel venialia. plangendo d̓t. Pctā veſtra facta ſunt mihi moleſta. Laboraui ſuſtinēs. Iſa. j. Ecce quanta ēdei patiētia. Eſſet magna patiētia regis velpape portaret pueꝝ in brachijs ſuis darꝫſibi alapas. nec ꝓpter dimitteret ip̄m cadere. Maior eſt dei patīa portat nos om̄es īmanu ſua qͦtidie damꝰ ſibi alapas peccādo dimittit nos cadere. Sꝫ in die iudicijdeꝰ retrahet manū ſuā. tūc om̄s pctōres ſubito cadēt in infernū in corꝑe aīa ponderepctōꝝ. dic̄ ꝓph̓a. Cōuertimī ad dn̄m deum veſtꝝ. qꝛ benignꝰ miſericors ē. patiēsmulte miſericordie. Iohel̓. ij. Quilibet ſcitlem vitā tenet in qͥbꝰ pctīs viuit ⁊c̄. Quartus gradꝰ tāgit̉ ibi. ml̓tū miſericors dominꝰqꝛ penitēti dimittit culpas ī inſtāti. eniꝫhomo petit veniā dolore de pctīs. ꝓpoſito redeūdi. ſtatim ꝑcit remittit culpas. recipit in gr̄a ſua. aīa remanet purior ſoleSic em̄ in ip̄a exorta luce ſol̓. tenebre expellunt̉. Derelinquat impiꝰ viā ſuā vir iniquꝰcogitatōes ſuas. reuertat̉ ad dn̄m. et miſerebit̉ eius. ad deū noſtꝝ. qm̄ multus eſt adignoſcendū. Iſa. lv. Si aliqͥs in pn̄tia regisaccidiſſet reginā filios regꝭ. peccaſſꝫ cumfiliabꝰ regis. Deinde veniret ad petēdū veniam regis. vtꝝ eſſet rex in mūdo ꝑceret taliremitteret. Credo niſi xp̄s. ſi aliqͥsinterfeciſſet om̄s apl̓os. peccaſſet oībuſmulieribꝰ crucifixiſſet xp̄m. ſi poſt dolore cordis veniret ad xp̄m peteret veniā. ſtatim ꝑceret ſibi reciꝑet in gr̄a ſua. Si iudas vēdidit xp̄m petiuiſſet veniā ſic̄ deſperauit. ſtatim peꝑciſſet ſibi bono corde. Patet

ſua magͣ mīa In qͣcūqꝫ die ingemuerit pctōrnulliꝰ iniuſticie eiꝰ recordabor. Ezech̓. xviij.ẜm. lxx Quintꝰ gͣdus tāgit̉ ibi Suauis dominꝰ vniuerſis. qꝛ ſolū dimittit penitenticulpas. imo rogāti relaxat penas. Dicūt ſctīdoctores theologi qͦlibet pctō mortali tenet̉ facere ſeptē annos pn̄īam in mūdo.. qꝛ ī qͦlibet pctō mortali facit ꝯͣ ſepteꝫdona ſpūſſancti. al̓s reſtat pena ī purgatorioUerbi gr̄a. Si tu recurriſti ad diuīos ⁊c̄. licet de ſis ꝯfeſſus abſolutꝰ. tn̄ oꝑtꝫ te ſeptēannos facere pnīam ī mūdo qͣlibet vice recurriſti. Itē qͦlibet iuramēto falſo enormi vel hlaſphemia. Itē audit miſſaꝫpletam in die dn̄ica. mortalit̓ peccat Itemfrangit feſta. Idē honorat parentes ⁊c̄.Pro qͣlibet vice tenet̉ ſeptē annos penitentia. Eſt forte aliqͥs tenet̉ mille annis penitētia plus. tādiu viuet bene. necdus forte tantū durabit Sꝫ ecce miẜicordiadei quāta eſt. qꝛ ſi in orōne quā facitis quolibet mane ſero cogitando quō dꝫ fieri ſcꝫvidetis xp̄m in cathedra iratū contra vos ⁊c̄nr̄ Iidebetis dicere Pr̄ n. Idē de Aue Maria.ad virginē mariā. Si deuote vos oratis dicit deꝰ. de illis mille annis pnīe ego dimittotibi decē vel centū vel totū. Hoc on̄dit̉ manifeſte Math̓. xviij. de ſeruo debitore decē milia talentoꝝ. cui dixit. Serue neqͣꝫ om̄e debitum dimiſi tibi. qm̄ rogaſti me. Ergo videteqm̄ ſuauis eſt dn̄s. beatus vir ſperat in eo.ps. xxxij. Pr̄ vr̄ miſericors ē Sextꝰ gͣdustangit̉ ibi. miſeratōes eiꝰ ſuꝑ oīa oꝑa eiꝰ. qͥapetēti ꝯfert gr̄as. ſolū aūt penitēti remittit culpas. rogāti relaxat penas. imo petēti ꝯfert niſi aīe ſint nociue. Quia ſicut vos filio febricitāti veſtro fructꝰ petenti non daretis ſibi. licet lachrymis peteret. qꝛ nocerētſibi. ſed dabitis ſibi meliora vtiliora .ſ. zuccaꝝ roſaꝝ vl̓ alia bona. Ita deꝰ filijs ſuis dat̉eis eſt magis vtile ꝓficuuꝫ. Multi petūtpecunias. datur eis. quia ſcit deus eſſent eis damnoſe. Idē de infirmo petit ſanitatē. ⁊c̄. ſꝫ ſi gr̄a quā petūt ſit eis bona ꝓficua. ſtatim deꝰ ꝯcedit. Ecce qͣꝫta dei mīa. Declaret̉ iſta mīa ſil̓itudinē talē. Si aliqͥs ſuiſcriminibus eſſet ſententiatus ad furcā. illepetens veniā a rege. rex ſibi parceret. magnāmiſericordiaꝫ ei faceret. ſed ſi ille homo vltrahoc peteret aliquam gratiā a rege. equum vl̓caſtꝝ vl̓ alia. daret ſibi. maiorem gr̄am ſibion̄deret. qꝛ multi reges de hoc indignarētur