Permo. VI.
¶ De eadē dn̄ica. ¶ Sermo. vj.Nte oīa charitatē habētes. Verbū iſtud hr̄ textualiter ī pͥma can̄. petri. c. iiij. ⁊ recitatiuein epl̓a currētis dn̄ice. Pro hꝰ ꝟbi declaratōe⁊ materie p̄dicāde introductōe ſciēdū. ꝙ doctrina ē cōis in ſacra theologia. certa ⁊ vera.ꝙ int̓ oēs ꝟtutes morales ⁊ theologicales ꝟtus charitatꝭ ē maior. pͥncipal̓ ⁊ excellentior.Patet hͦ pͥmo in ꝟtutibꝰ moralibꝰ. Nā virtutes morales ſolū hn̄t ꝓ obiecto creaturas. qꝛſolū hn̄t ſuū actū. officiū ſeu oꝑatōꝫ ī rebꝰ creatꝭ. Verbi gr̄a. Quid ē virtꝰ prudētie niſi ꝙꝑicul̓ huiꝰ md̓i ſiue aīe ſiue corꝑis vl̓ bonorūhō ſciat guberuare ſe. gͦ obiectū ſuū ī creaturis ē. Itē. Quid ē ꝟtꝰ iuſticie. nihil aliud ē niſi ꝙ ī negocijs hꝰmundi q̄ſtionibꝰ. litigijs ⁊c̄.det̉ vnicuiqꝫ qd̓ ſuū ē. gͦ ſuū officiū ē circa creaturas. Idē de v̓tute tꝑantie. Quid ē ꝟtꝰ tēperātie: niſi ꝙ ī delicijs hꝰ mūdi hō ſciat tenere mēſurā. Idē de fortitudine q̄ in hͦ ꝯſiſtit ꝙex laboribꝰ. tribulatōibꝰ anguſtijs ⁊ ꝑſecutōibus hō nō dimittit bonā vitā nec bona oꝑa.Idē d̓ hūilitate. q̄ ī hͦ ꝯſiſtit ꝙ ī honoribꝰ. officijs. dignitatibꝰ hō nō trāſeat limites. ſꝫ cogͦſcat ſuā fragilitatē. Idē de v̓tute miſcd̓ie. q̄ īhͦ ꝯſiſtit ꝙ de bonis ſpūalibꝰ ⁊ tꝑalibꝰ ſubueniat̉ indigētibꝰ. Idē de caſtitate. ad quā ꝑtinet cuſtodire ſe ab actibꝰ verecūdis luxurie.Idē de patīa. q̄ ī hͦ ꝯſiſtit: ꝙ de iniurijs nō accipiat hō vindictā. ⁊ ſic d̓ alijs. Ptꝫ gͦ ꝙ oēs ꝟtutes morales ſuū actū. effectū. officiū ⁊ oꝑationē hn̄t circa creaturas. ⁊ etiā obiectū eaꝝaliqd̓ creatū ē. Charitas ſolū deū hꝫ ꝓ obiecto. qꝛ charitatꝭ ē diligere deū ꝓpt̓ ſe. ⁊ ꝓximūꝓpter deū. Totū hͦ ē diligere deū vnica rōne.Quia dicit ph̓s. ꝙ vbi vnū ē ꝓpter alteꝝ vtrobiqꝫ tm̄ vnū. Verbi gr̄a. Uos diligitꝭ ſanitatē. ⁊ diligitꝭ medicinā amarā ꝓpt̓ ſanitatē. gͦ tota rō amabilitatꝭ ē ī ſanitate. ic nulla creatura ē amabil̓ de ſe amore charitatꝭ. ſed ꝓpterdeū inqͣꝫtū ē imago dei. Patet gͦ ꝙ charitasexcellit virtutes morales. Auc̄tas. Induitevos ſic̄ electi dei ſancti ⁊ dilecti viſcera miſericordie. benignitatē. hūilitatē. modeſtiā. patiētiā ⁊c̄. vbi enumerat multas ꝟtutes moralesSuꝑ oīa aūt charitatē habētes. qd̓ eſt vinculū ꝑfectōis. ad Col̓. iij. Nota. Induite. qͥav̓tutes ſunt veſtes aīe. ⁊ ideo ph̓s in ethicis ꝟtutes vocat habitus. Et ſicut religioſus ſinehabitu d̓r apoſtata. ita aīa ſine v̓tutibꝰ ē abo-
minabilis deo ⁊ om̄ibꝰ ſanctis. Suꝑ omniaaūt charitatē hn̄tes. Ecce qūo ponit̉ ſuꝑ omnes ꝟtutes morales. Rō. qꝛ eſt vinculū ꝑfectōis. Cū dicamꝰ hec charitas. nōne meliꝰ diceret̉. q̄ eſt vinculū. ⁊ tunc relatiuū ⁊ an̄cedēsꝯuenirent. Pro rn̄ſione nota. ꝙ ꝟtutes morales ſūt acqͥſite exercitio bonoꝝ opeꝝ. Nā habitus ꝟtutū ex bonis oꝑbꝰ diu ꝯtinuatꝭ generat̉. Sed charitas eſt puꝝ donū dei ꝑ infuſionē. nō em̄ educit̉ ad eſſe de potētia materie exvſu bonoꝝ opeꝝ. ſicut ꝟ̓tutes morales.ſed infundit̉ a deo. ideo lyqd̓ nō facit relatōꝫad id qd̓ d̓r charitas. ſed ad donū qd̓ ſubītelligit̉. Qn̄ d̓r. Suꝑ oīa charitatē hn̄tes. qd̓ .ſ.donū charitatꝭ ē vinculū ꝑfectōis. Itē charitas hꝫ excellentiā ⁊ maioritatē ſuꝑ alias ꝟtutes theologicales. Dicunt̉ em̄ theologicalesa theos qd̓ eſt deus. qꝛ ordināt ad deū. ⁊ habent deū ſolū ꝓ obiecto. Et ſunt tres .ſ. fidesſpes ⁊ charitas. De iſta materia vide ſanctūTho. pͥma ſcd̓e. q. lxij. ar. j. ibi oſtendit quaredicunt̉ theologice. Et articulo. ij. on̄dit drn̄tiā eaꝝ a v̓tutibꝰ moralibꝰ ⁊ intellectualibusEt articulo. iij. eiuſdē queſtiōis on̄dit numerū eaꝝ. quia tres ſunt ⁊ non plures neqꝫ pauciores Et articulo. iiij. oſtendit ordinē earuꝫque ſit prior inter eas .ſ. inter fidē. ſpem ⁊ charitatem. Quaꝝ actꝰ ſunt vt ſequit̉. Fides eſtcredere deo de his q̄ nobis reuelauit. Quiafides xp̄iana nō eſt credere Petro nec Paulo. nec apl̓is. nec ꝓphetis. ſed credere deo qͥ locutus eſt apl̓is ⁊ ꝓphetis. Spes aūt eſt ſperare in deo. nō ſperare in principibꝰ ſeu prelatis. Ideo Dauid. Nolite ꝯfidere in pͥncipibꝰneqꝫ in filijs hoīm in quibꝰ nō eſt ſalus. ſed īdeo. Sed charitas ē maior. De hoc vide ſāctū Thomā pͥma ſecunde. q. lxvj arti. vj. Ratio. qꝛ charitas in ſua eſſentia nō includit defectum ſiue imꝑfectōem. ſicut fides et ſpes.Quia fides eſt credere qd̓ nō vides. Ecce imperfectio. Spes aūt eſt ſperare qd̓ non habes. Ecce defectus. Et qͥd eſt charitas. diligere deūꝓpter ſe. ⁊ ꝓximū ꝓpter deū. quod nōincludit aliquem defectū. Ideo dicit auctoritas ſcripture. Nūc manent fides. ſpes ⁊ charitas tria hec. Maior hoꝝ eſt charitas. pͥmaad Corinth̓. xiij. Nota. Maior horū. Nunquid debet dici maior haꝝ. Reſpondeo. ꝙ lyhorum non refertur ad fiem ⁊ ſpeꝫ. ſꝫ ly donorum quod ſubintelligit̉ .ſ. maior autē donorum hoꝝ eſt charieas. quia iſte tres virtutes dant̉ a deo ꝑ in fuſionem. Patet ergo qd̓