Druckschrift 
2 (1493) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo. I.

vna pͥma. pͥmꝰ motor. pͥmū pͥncipiuꝫ ⁊c̄.Semite ꝟo ſunt ſecreta fidei. naturalit̓pn̄t ſciri nec videri. ſed ſolū ſciunt̉ diuinā reuelatōꝫ. dicit. lumē ſemitꝭ meis. Patꝫma ꝟtus ꝟbi dei. Scd̓a ꝟtus ꝟbi dei eſtinflamat ī dilectōe celeſtiū. ſcitis om̄iabona huiꝰ mūdi finē habebūt dimittendaſūt. ſicut ſunt honores. diuitie dignitates etiam ſi eſſetꝭ rex vl̓ papa. oꝑtet dimittere ꝑdere oīa. ſepeliri corrūpi. et tunc ꝑdunt̉ delectatōes corꝑis ſolatia. qꝛ nec vxor nec filiavellēt ire vobiſcū. ideo neceſſariū eſt inflamare ſe. deſiderare bona ſpūalia. eſſe cūdeo ſanctis ſtare ipſis. O qͣlis honor. Olis dignitas habere ſocietatē pr̄iarchis etꝓphetis. apl̓is ⁊c̄. Itē de diuitijs. Nunqͥd aliqͥs in mūdo quantūcūqꝫ diues habuit qͥcquid voluit. ꝓfecto. Et in ꝑadiſo qͥlibꝫ hꝫqͥcqͥd vult deſiderat. ſunt immortales. īpaſſibiles. De his bonis homo debet ſe inflamare. de bonis huiꝰ mūdi. Hoc fit ver dei qd̓ inflamat cor. Auc̄tas. Nūquidverba mea ſunt quaſi ignis ardēs dicit dn̄s quaſi malleꝰ ꝯterēs petrā. Hiere. xxiij. Uerba dei ſunt quaſi ignis ardens. ad oculumpoteſtis videre. qꝛ multi veniūt ad ẜmonē frigidi. audiēdo ẜmonē calefiūt. Frigidꝰ ē ſuperbꝰ. ſꝫ calefit qn̄ humiliat̉. Idē de alijs peccatis. In furno em̄ p̄dicatiōis calefiūt. ille p̄dicat ſufflat incēdit ignē. gentes calefiunt. vnus recedit ita calefactus et inflamatꝰvt viuat caſte. aliꝰ remittēdo iniurias inimicis. aliꝰ ſatiſfaciēdo. xp̄s Lu. xij. Ignē veni mittere in terrā .ſ. amoris charitatis. qͥagētes erant frigide. calide cōgelate. curabant de bonis paradiſi. ſed bonis huiꝰdi. Dicit ſcd̓o. et quaſi malleꝰ ꝯterēs petramSicut em̄ verbum dei d̓r ignis. qꝛ inflamatcor in dei amore. ita d̓r malleus conterens petrā durā cordis in amore ꝓximi. Multi habēt cor lapideū dicendo. parcerē inimicꝭ.ſed malleo ꝟbi dei frāgit̉ cor. faciūt paceꝫamore dei. hoīm ſaluatōe animarum.De illo aūt non vult remittere d̓r Iob. xlj.Cor eiꝰ indurabit̉ quaſi lapis et ſtringit̉ quaſi malleatorꝭ incꝰ Tercia virtꝰ verbi dei ēpurificat de infectōe de culpis criminalibusqꝛ verbū dei qn̄ deuote audit̉ totam animaꝫpurificat intellectū. memoriā voluntatem. Nota ad hoc exemplū in vitiſpatꝝ quo homine ex deuotōe iuit ad viſitandumvnū ſanctū heremitā: querēs ab eo regulaꝫ

modū bn̄ viuēdi. vt poſſit ſaluare aīam ſuam eēt rudis et ignorans quid deberet facere. Rn̄dit heremita. Audias ẜmones euāgelicales queſtionales Et ille. Libēter audioet multū delector in audiēdo. ſed poſt non recordor de aliqͦ ꝟbo ẜmonis. ideo qͥd mihiderūt. Tūc ſanctꝰ volens ſibi oſtēdere adoculū effectū verbi dei in purificando a culpis et maculis pctōꝝ. miſit ad fontē cumvna ciſtella foraminibꝰ plena et immunda vtportaret ſibi aquā in ciſtella. Ille aūt nolensſancto homī ꝯtradicere. iuit impleuit ciſtel. ſed qn̄ extrahebat ipſam de fonte. ſtatiꝫ ciſtella euacuabat̉. ſed fuit purificata. veniēsde fonte dixit ſe poſſe aquā portare ⁊c̄. Etheremita. Qn̄ tu iuiſti ad fontē ciſtella erat īmūda. Rn̄dit ſic. et eſt pulcra Ita pari qn̄ tu vadis ad ẜmonē vadis ad fontē. dequo Ecc̄i. j. Fons ſapīe verbū dei in excelſisCiſtella immūda eſt conſciētia vagabundacrapuloſa. qn̄ audis ẜmonē implet̉ tota. licet memoria nihil retineat tn̄ purificat̉. Ecce pulcra ſil̓itudo. ꝯfirmat̉ autoritate xp̄i dicētis. vos mūdi eſtis ꝓpter ẜmonē quē locutꝰ ſum vobis ⁊c̄. Ioh̓. xv. Dominica quarta poſt octauas paſce Sermo primusAter amat uosqꝛ vos me amaſtꝭ. Habet̉ v̓bū iſtd̓textualit̓ Ioh̓. xvj. et officiat̉ ī euāgelio hodierno. ſi placet deo habebimꝰ bonas doctrinas. Sed priꝰ ſalutet̉ ꝟgo maria⁊c̄. Totū ſanctū euāgeliū hodiernū ē verbuꝫxp̄i ꝯſolatoriū qd̓ xp̄s dixit apl̓is cōſolandoeos. qꝛ erant valde triſtes. qꝛ xp̄s dixerat eis in die iouis ſequēti erat ab eis receſſurusde quo erāt valde triſtes. Nec miꝝ. qͥa amore ſui dimiſerāt patriā. bona. amicos. parētes. et recederet ab eis viſuri vnqͣꝫ inhoc mūdo. ex erāt multuꝫ deſolati. Qn̄ em̄amicꝰ care dilectꝰ recedit ab alio amicohabuit magnā familiaritatē ſtādo. comedendo. bibēdo. dormiēdo ⁊c̄. alter remanet valdetriſtis et deſolatꝰ. īmo etiā beſtie irrōnales: ſivna fuerit diu alia ī eodē ſtabulo alia recedit. altera poterit comedere nec qͥeſcere naturale eſt. Idē de apl̓is. Auc̄tas. Uadoad miſit me nemo ex vobis interrogatme: vadis. Sed qꝛ locutꝰ ſū vobis. triſticia impleuit cor vr̄m Ioh̓. xvj. xp̄s dedittres magnas conſolationes.