Sermo

III

⁊ parere. xp̄m. Pro cuiꝰ intellectu ſciendum ꝙquādo aliqͥs tenet malā vitā ⁊ viuit in peccatisquot peccata mortalia habet tot demōes habetſecū. Autoritas. Dicūt duo euangeliſte. Maria magdalena de qͣ ſeptē demouia exierāt Lu.viij. ⁊ Marc̄. vltꝭ. Dicit̉ de peccatꝭ. qꝛ non legitur fuiſſe demoniaca. ſꝫ qꝛ ip̄a ſtabat in pctō ſuperbie. ideo habitabat in ea qͥdam demon qͥ vocat̉ leuiathā qͥ tēptat de ſuꝑbia ⁊cͣ. patꝫ gͦ ꝙ totdemones habet homo qͦt habet peccata. ſꝫ deusfacit gr̄aꝫ peccatori ꝙ ꝯuertit̉ redit ad deū recipit bonū ꝓpoſitū ⁊c̄. tūc demones fugiūt ⁊ xp̄sintrat in aīaꝫ. Ecce quō fit generatio ſpūalis. qꝛſicut eternaliter generat̉ a deo pr̄e. et tꝑaliter amr̄e. Ita ſpūaliter a penitēte De iſta generatōedauid Hec ē generatio q̄rentiū eū querentiū faciem dei iacob. Attollite por. pͥncipes vr̄as vſqꝫrex gl̓ie. Qn̄ ergo dicit̉. Quid vob̓ videtur. dexp̄o cuius filiꝰ eſt. poſſumꝰ reſpondere ꝑſone penitētis. qꝛ ſicut mulier q̄ ꝯcipit ⁊ parit dicit̉ mater. De hͦ autoritas. Dicat̉ cuꝫ xp̄s p̄dicaſſet inqͣdam domo ꝟgo maria venit vt audiret ſermonem aſſociata parētibꝰ ſuis. ⁊ ꝓpter multitudinem gentiū nō potuit intrare. ⁊ ſtetit exͣ ad portam Quidā iudeꝰ malꝰ mala intētiōe vt dimitteret ẜmonē ⁊ dicerēt gētes. Ecce quō ē carnalisdixit magiſter. ecce mat̓ tua et fratres tui forisſtant q̄rētes te. Rn̄dēs ih̓s ait. Que ē mat̓ mea⁊ qͥ ſunt frēs mei. Quicūqꝫ enī fecerit volūtateꝫpatris mei celeſtis qͥ in celis eſt. ip̄e meus frateret ſoror et mater ē. Matth̓. xij ¶ Nota qui facitvoluntatē patris ⁊cͣ. ſcꝫ peccator faciēs penitētiā. nō debemꝰ deſperare ex peccatis. ſed facerepenitentiā debemus. talis d̓r mater xp̄i. qꝛ ip̄mcōcepit in vtero memorie. Multi ꝯcipiūt xp̄mꝑ bonū ꝓpoſitū. ſꝫ nō poſſunt parere ꝑ effectuꝫexteriorē. Mulier enī cōcipit ſecrete. ⁊ cū delectatione. tn̄ cū labore portat. ⁊ parit cuꝫ dolore.Ita de nobis multi ſūt qͥ ſecrete ⁊ cū delectatione ꝯcipiunt xp̄m audiendo ẜmones vel bonaslectiōes. Semen eſt ꝟbū dei. Luc̄. vij. Predicator eſt inſtrumentū ſpūſſancti. grauidans peccatores. Un̄ qn̄ ſuꝑbus vanus et pōpoſus ꝓponit dimittere ſuā ſuꝑbiā ⁊ pctā tunc ꝯcipit xp̄mſꝫ in partu ſcꝫ hūiliando ſe de ſtatu. ornatu patitur nōnunqͣꝫ dolorē. Idem de muliere ꝓponente dimittere ornamēta ⁊ vanitates ⁊cͣ. ſed in effectu ibi eſt dolor. Idem de vſurario vel latrone.quādo ꝓponit ſatiſfacere concipit xp̄m. ſꝫ quando aperit taxiā ⁊ videt florenum dicit. O miſeroꝑtet me iſta reſtituere. ibi ē dolor cuꝫ nō poſſethereditare filios. Itē vxor nō poſſet ita ordinate incedere. Idē de ſacerdote qn̄ ꝓponit dimittere cōcubinam. ſed in oꝑe quādo ip̄a plorat ⁊cͣibi eſt dolor Idem de homīe ſiue muliere qui ꝓponit recedere ab impudica vita qd̓ neceſſariuꝫeſt. qꝛ porci non intrant paradiſū. hi patiunt̉ in

partu dolorem. ⁊ tunc qn̄qꝫ alleuiant peccatumne dimittat̉ ⁊cͣ. Ideꝫ de illo qͥ ꝓponit remittereiniurias vt ſibi dimittant̉ peccata a deo. ſꝫ quādo dicit̉ ſibi. et qͥd facietis dicet̉ ꝙ eſtis femineꝰ⁊cͣ. ibi eſt dolor partus. Idem de guloſo qui ꝓponit abſtinere. ſed quādo videt eſcas ⁊cͣ. ibi ēdolor. Multi cōcipiunt chriſtuꝫ: ſed non om̄espariūt. Nimis eſſet ſi mulier portaret conceptūfetum per annū vel duos. ſed a multis diutiꝰ plꝰportatur chriſtus conceptus ⁊cͣ. Autoritas. Sicut que cōcepit cum appropinquauerit ad partūdolēs clamat in doloribꝰ ſuis. Sic facti ſumusa facie tua domine cōcepimus et quaſi ꝑturiuimus ⁊ peperimꝰ ſpiritū ſalutis. Eſa. xxvj Nota a facie tua. Facies dei eſt p̄dicatio. Ratio. qꝛſicut in facie cognoſcit̉ ꝑſona. ita deus cognoſcitur in predicatiōe. A facie tua domīe cōcepimꝰſcꝫ a ſpirituſancto. ⁊ qͣſi ꝑturiuimꝰ. parturire eſtlaborare in partu. Parere autē eſt quando exitcreatura ad extra. Ideo amore dei ꝯcepiſtꝭ affectū. pariatis effectum ⁊cͣ.¶ De eadem dn̄ica. ſermo tertius.Icut mandatuꝫdedit mihi pater ſic facio. Ioh̓. xiiij.In p̄ſenti ſermone ꝓpoſui vobis declarare tātam legem ⁊ ſcripturam ſanctam tātūqͣꝫtum vobis eſt neceſſariuꝫ pro bono regiminehuius vite. Salutet̉ virgo maria ⁊cͣ. Ad bonū⁊ gubernationē humane vite. virtuoſe viuēdo⁊ vitia vitando. multuꝫ fuit neceſſariū vt deusdaret mādata. Ratio. quia lꝫ per intellectum ⁊rationē naturalē in aliquibus homo cognoſcatquomodo ſe debet habere erga deum ⁊ ꝓximūtamē in omnibꝰ nō ſufficit intellectꝰ nec ratio naturalis. quia aliquotiens intellectꝰ ⁊ ratio iudidicant de aliquo eſſe bonū ⁊ iuſtū qd̓ tamen eſtviciū ⁊ peccatū. Id̓o neceſſariū fuit dare precepta dicendo hoc et hoc facietis. qꝛ iſtud placetmihi: ⁊ iſtud nō. nec iſtud facietis. quia iſtud diſplicet mihi. ⁊ exquo homo ſcit dei volūtatē homo nō poteſt errare. tamē quādoqꝫ erraret niſivolūtas dei reuelata eſſet. cū in omnibꝰ nō ſufficeret intellectus naturalis. verbi gratia. Namde aliquibꝰ vos intellectu naturali iudicatis eēfiendū dicendo ⁊ iſtud bene poteſt fieri. ⁊ ꝙ peccatum eſt ⁊ erratis. quādo enim mutuatis pecuniam: intellectus veſter iudicat aliquid reciplēdum de intereſſe. quia ille de moneta veſtra lucratur ⁊cͣ. Cum iſta ratiōe diuites vſurarij vadunt ad infernuꝫ. quia pecunia nō eſt veſtra. qꝛdn̄s non tenetur reddere cōpotum alteri. Uosautem de omnibꝰ habetis reddere cōpotū chriſto. Vos autē ſolū eſtis diſpenſatores. Id̓o ſi ꝯͣvolūtatē ⁊ p̄ceptū dn̄i diſpenſaueritis dānalionē īcurritꝭ ex peccatꝭ. Un̄ dic̄ p̄ceptū dn̄i. Nō feneraberꝭ fratri tuo ad vſurā pecuniā. nec fruges