Sermo

ſatores. quia d̓ omnibus que receperunt habētreddere cōpotū chriſto. qualiter vel quomodohabuerunt. ⁊ quomodo expenderunt. Sic nosexiſtimet homo vt miniſtros chriſti ⁊ diſpenſatores .j. Corꝭ. iiij. O ſi domini et diuites cogitarent iſtam veritatē quomodo non ſunt domini.ſed diſpenſatores. domini nō reciperēt a vaſallis ꝑ vim ⁊cͣ. Et diuites cauerēt ab vſuris. quiaeſt contra voluntatem dei ſeu domini. Nō diceret vſurarius quare de bonis meis ⁊c̄. Hic decipitur quia non ſunt ſua. Itē domini vitarēt toivanitates ⁊ exceſſus. cuꝫ deberēt dicere iſta bena non ſunt mea. ſolum ſum diſpēſator. diſpēſatores autem poſſunt recipere neceſſitatem. ideoauiſa. Diſpenſatores bonorū ſpiritualium ſuntp̄lati ſcilicet papa. cardinales ⁊cͣ. vſqꝫ ad vicarios. quia nullus eſt dominꝰ beneficiorum vt ip̄apoſſit vendere ſed diſpenſator nec ſacramentorū ad vendendū ſed diſpenſator ad miniſtrādūDe bonis corporalibus quilibet noſtrum eſt diſpenſator. nō valet excuſatio ſi aliqͥs dice̓t. egonon ſum dominꝰ tēporalis. nec p̄latus ego nonſum diſpēſator. Dico ꝙ imo. nā cuilibet noſtrūcōmiſit deus diſpenſationē trium magnaꝝ ciuitatum quarū quelibet eſt maior troya et qͣttuorvillarū ⁊ quinqꝫ caſtrorū. Ciuitatū pͥma eſt memoria maior toto mundo habet in ſe tot habitatores quot habes recordationes. de omnibꝰ habes deo reddere compotuꝫ. Alia eſt intelligētiaque maior eſt celo ⁊ terra. quia īmenſa eſt ⁊ habet tot habitatores quot intelligētias. ¶ Tertiaeſt voluntas que eſt capax infiniti boni. ſcilꝫ deiquot habes deſideria tot habes habitatores etquot affectiones ⁊ d̓ omnibꝰ habes reddere cōpotum deo. ¶ Quattuor ville ſunt potētie ſenſitiue interiores. ſcꝫ ſenſus cōmunis ꝟtus eſtimatiua. fantaſia ⁊ reminiſcētia. ¶ Quinqꝫ caſtra ſūtquinqꝫ ſenſus corporales. omnia iſta te oportetminiſtrare. Id̓o apoſtolꝰ. Miniſtri chriſti ſūt.ſcꝫ pauperes. lꝫ non ſunt domini nec prelati. ij.Corꝭ. xj. ⁊ ergo de omnibꝰ iſtis te oporteret reddere compotū. ¶ Tertio videndū eſt quomodobona diſſipātur a villico. Bona terrena diſſipātur in vanitatibus pompis ⁊ ſuꝑfluitatibus ⁊cͣquia tot ſunt vanitates ꝙ plus expenditur ī eisqꝫ ī neceſſitatibus. quia ſi domini ⁊ diuites vellent eſſe contenti de neceſſitate multa bona poſſent facere. quot ſunt ſuꝑfluitates indumentoꝝornamentorū ⁊cͣ. et pauperes ⁊ captiui moriuntur fame ⁊c̄. Bona ſpiritualia diſſipant̉ a prelatis dando magna beneficia et pinguia parētibꝰ⁊ amicis ſuis īmeritis. vel ſeruiētibus indignisdiſſipantur per ſymoniā ⁊cͣ. p̄cibus armatis ⁊cͣBona ꝟo perſonalia vt memoria que debet expendi memorando chriſti opera creatiōis redēptionis ⁊c̄. diſſipāt̉ memorādo iniurias ad vindicandum ⁊ peccata ad delectandū. Intelligen

tia in vanis cogitationibus. voluntas in vanisdeſiderijs. Idem d̓ quinqꝫ ſenſibus in ꝯtrarijsvſibus applicando. ſic diſſipātur bona corꝑoralia. Id̓o chriſtus ſciens iſta querit. Quiſputaseſt fidelis diſpēſator et prudens. que conſtituetdominꝰ ſuper familiam ſuam: vt det illi in tempore tritici menſuraꝫ. Luc̄. xij. hoc dixit chriſtꝰbeato petro diſpenſatori in nouo teſtamento dicens petre: Quiſ putas eſt fidelis ſcilicet poſt teIdeo apoſtolꝰ. j. Corꝭ. iiij. Hic iam q̄rit̉ īter diſpenſatores vt fidelis quis īueniat̉. quaſi dicatnullus inuenitur fidelis. ¶ Quarto vocatur vtreddat rationē ſcꝫ in mortē. Nuncij citātes fūtinfirmitates. dolor capitis. febris. ſenectus ⁊cͣ.quādo iſta veniunt poteris dicere: ego ſum citatus ⁊c̄. Autoritas. Sapiētia miſit ancillas ſuasvt vocarēt ad arcē ⁊ ad menia ciuitatis. Prou̓.ix. quia mulieres ſūt debiles ⁊c̄. ⁊ quia infirmitates debilitant dicunt̉ ancille. Id̓o quando citamini ſiue ſitis diſpenſatores bonorū tēporalium ſiue ſpūalium ſiue corporaliuꝫ paretis vos.Ne accidat vob̓ vt illi homini diuiti ⁊ male vite in omnibus vicioſo ⁊ peccatori qui erat ſoluꝫhoc bonum habēs ꝙ orabat quotidie ꝙ deꝰ daret ſibi mortē ſuam p̄cognoſcere vt poſſet vitaꝫemēdare. Cui ſemel oranti apparuit ſibi eius angelus bonus dicens ip̄m a deo eſſe exauditū ꝙante mortē mitteret ſibi tres nūcioſ ⁊c̄. Alibi poteris hoc exemplū videre. Id̓o ſitis parati ſiueiuuenes ſiue antiqͥ qn̄ deus vocat vos. Ita faciebat Iob. xiiij. Uocabis me ſcꝫ ꝑ iſtos nūcios:⁊ ego reſpondebo tibi. Rn̄det̉ deo qn̄ hō emendat vitā ſuaꝫ. Operi manuū tuarū porriges dexteram. qn̄ ſibi dicet. Euge ſerue bone ⁊ ſidelisqꝛ in pauca fuiſti fidelis ⁊c̄. Matth̓. xxv. Sꝫ hͦſit per remiſſionē peccatoruꝫ. Id̓o dicit. ſed parce peccatꝭ meis. ¶ Dico ſecūdo ꝙ oſtēditur prudentia humanalis. Nam quādo iſte diſpēſatord̓ quo legitur euāgeliū: ſciuit ꝙ habebat reddere rōnem ⁊ amoueri a villicatione habuit prudētiam in ſe cuꝫ dicit. Ait autē villicus intra ſe. qͥdfaciam. quia dominꝰ meus aufert a me villicationem. fodere non valeo. mēdicare erubeſco vſqꝫ qꝛ prudenter feciſſet. Ita debemus nos face̓bone gentes Iſte excuſabat ſe a duobꝰ. ſcilicꝫ d̓foſſione ꝑ impotētiam. qꝛ fodere nō valeo. Sēcūdo d̓ mēdicatione ex verecūdia. quia mēdicare erubeſco. Sed remediū quod habuit vt viueret dedit oleum ⁊ triticū domini ſui. Fodere eſtrūpere terram vt fructificet. Ecce penitētia in qͣrumpit̉ terra corporis. Formauit deus hoīeꝫ d̓limo t̓re. Gen̄. ij. Iſta terra cauatur diſcipliniscilicijs. ⁊ alijs talibus. Sed multi dicunt modoconfeſſoribus fodere non valeo. Dicat̉ hic ꝯtramulierū vanitates ⁊ fatuitates ⁊ cōtra homīesqui in ſeruicio dominoꝝ tꝑalium portant arma⁊c̄. ⁊ ꝓ xp̄o ⁊ aīa nihil pn̄t facere. In obſidioneRr 5