Sermo

in p̄ſentia agētis. Modo quicqͥd nos habemꝰrecipimus a deo ⁊ ꝑfectiōes ⁊ bona q̄ recipimꝰſun nobis vt forme peregrinē. Id̓o apl̓s Quidhabes qd̓ nō accepiſti. ſi auteꝫ accepiſti: qͥd gloriaris qͣſi nō acceperꝭ. j. Corꝭ. iiij. Nec recipimꝰꝑmanēt̓ ſꝫ ſolū in p̄ſentia agētis. qꝛ ſine eo nihilpoſſumꝰ retinere. ideo ſicut dedit ſic cōtinue influit ꝯſeruando. alit̓ ſi ꝑ inſtās amoueret a nob̓ſuā p̄ſentiā totū annihilaret̉ Per cōtinuū ergoinfluxū eiꝰ retinemꝰ bona q̄ ab eo recipimꝰ. Siergo ꝓpter vtilitatē habitā vel habendā aliqͥsdeberet honorari. Multo magis ex iſta ratiōedebemꝰ deū honorare pͥncipaliter. honor queꝫſibi debemꝰ ex iſta rōne. in hoc ꝯſiſtit. ꝙ in oratone nō ſoluꝫ flectimꝰ genua. ſed ꝓſtramꝰ nos adterrā. ⁊ iſtū modū ẜuat eccl̓ia in die veneris ſancta maxime vbi innuit̉ ꝙ nos ſumꝰ d̓ terra. ⁊ ꝙnihil habemꝰ a nobiſmetip̄is. ſed ꝙ ab ipſo habemꝰ oīa. Ergo venite adoremꝰ ⁊ ꝓcidamꝰ antdeū. qꝛ ip̄e fecit nos. q. pe ē dn̄s deꝰ noſter. psͣ.xciiij. Quarto honorat̉ aliqͥs nō potentia necſcientia nec vtilitate. ſꝫ ſanctitate vt dixi. ꝓpterhoc debemꝰ deū honorare pͥncipaliter. qͥ eſt ſanctitas a qͣ oīs ſanctitas depēdet. Eſa. xl. Om̄esgentes ſcꝫ in ꝯſpectu dei qͣſi ſtilla ſitule reputate ſūt. Sic̄ ſitula deſcēdit in puteū ad hauriēdūaquā ⁊ aſcendit ſtillādo. Sic xp̄s deſcēdit ī puteum vteri ꝟginalis ⁊ in ſitula humanitatꝭ hauſit aquā ſanctitatis ⁊ de eo ſtillāt gutte. quia petrus ⁊ paulꝰ dicūt̉ ſancti et alij. quia vna guttaiſtiꝰ xp̄i ſitule ſtillauit in petro ⁊ alia in paulo. ⁊ſic de alijs. Si gͦ vni hoī qͥ nō habet niſi vnā ſanctitatis guttā debemꝰ honorē. multo plus deoin qͦ eſt oīs bonitas ⁊ ſanctitas. Id̓o Mat. xix.quidaꝫ doctor dixit xp̄o. Magiſter bone quicboni faciā vt habeā vitā eternā Xp̄s rep̄hēdēseū rn̄dit: Quid me dicis bonuꝫ. nemo bonꝰ niſiſolꝰ deꝰ. Sꝫ dicēs. nōne xp̄s erat deus. qͣre ergorep̄hendit eū? Dicenduꝫ ꝙ ille doctor credebatxp̄m ſolū hoīem bonū ⁊ ſanctū. ſꝫ non credebatip̄m eē deū. Id̓o xp̄s innuens ꝙ nullꝰ aliꝰ a deoē ꝑfecte bonꝰ nec ſanctꝰ dixit. Nemo bonꝰ ſimpliciter niſi ſolꝰ deꝰ. oēs alij ſūt boni ⁊ ſancti ꝑticipatiue. d̓ hͦ vide. b. Tho. j. ꝑte. q. vj. Sicut ergo ille qͥ eſt albꝰ ẜm dentes nō d̓r albꝰ ſimplicit̓Ita nec nos vna ꝟtute ſumꝰ dicēdi boni ſimpliciter. nec vna gutta ſanctitatis ſancti eſſentialit̓verbi gratia. ſi habetis ꝟtutē caſtitatis vel humilitatis eſtis albꝰ ẜm dentes. ſcilꝫ eſtis bonusẜm illam ꝟtuteꝫ. ſed non ſimpliciter. qꝛ ſi ex prima ꝑte eſtis caſta. ex alia eſtis ſuꝑba. Iteꝫ ſi exvna ꝑte eſtis humilis. ex alia ꝑte eſtis luxurioſus. Ecce quare xp̄s dixit: Nemo bonus ſuppleſimpliciter ⁊ eſſentialiter: niſi ſolꝰ deꝰ ¶Honorquem xp̄o debemꝰ ex hoc eſt ꝙ debemꝰ ſibi īclinari a cingulo vſqꝫ ſuperiꝰ. quaſi dicendo. vosdomine inclinaſtis vos ꝓ nobis. ideo vt vobis

aſſimilemur inclinamꝰ Ideo Eph̓. v. xp̄s dixitImitatores dei eſtotē ſicut filij chariſſimi. Si ergo aliquis debet honorari ex potentia vel ſcientia vel vtilitate ſeu ſanctitate. p̄cipue ⁊ ſuꝑ oēsdebet honorari deus. Ergo in omnibꝰ honorificetur deus ꝑ ih̓m xp̄m dominū noſtrū cui ē gloria ⁊ imperiū in ſecula ſeculoꝝ amen j. Pet̓. iiijErgo fratres debitores ſumus. ¶ Dico ſcd̓o ꝙdebemꝰ ꝓximo dilectionē fraternalē. quia ſumꝰrationales ⁊ habemꝰ conuiuere ſcꝫ ad inuicem.Ideo debemus nos inuicē diligere. dilectio enīdebituꝫ ē. Et ſicut ille qui debet alteri pecuniasvel alia bona. qui nō vult ſoluere damnat̉ Idēqui nō vult ſoluere ꝓximo debitum dilectiōiscordialis damnat̉. Sed hodie iſtud debitū male ſoluitur. quot ꝓhdolor ſunt odia ⁊ deſideriavindicte in mūdo. Id̓o apoſtolꝰ. Fratres nemini quicqͣꝫ debeatis niſi vt inuicē diligatis. Roma. xiij. Nota. nemini quic qͣꝫ debeatis ſcilꝫ corporale. Duplex ē debitū. ſcꝫ corporale ⁊ cordiale. ⁊ differūt. qꝛ ſoluto debito corporali vl̓ pecuniali homo eſt liber a debito. ſed de debito cordiali qd̓ debet ſolui quāto plus ſoluit̉ tanto plꝰtenetur homo ſoluere. quia quāto plus ſoluit̉.ille qui ſoluit efficitur ſanctior. ⁊ quāto ꝑſona ēſanctior tāto plus tenet̉ ꝓximū diligere. Iſtuddebitum dilectionis in hic vita ⁊ etiā in alia ſoluitur. quia ſancti diligunt ſe mutuo. Unde dic̄Augꝰ ꝙ p̄ceptū de dilectione in hac vita inchoatur ⁊ ī alia impletur. Iſtud p̄ceptum debet ſolui ex corde ex ore ⁊ opere. Corde ſoluit̉ iſto modo. quia ſi ꝓximus ſit male vite debemus deſiderare ſuam conuerſionem ⁊ orare vt exuat peccata ⁊cͣ. Item quādo eſt in bona vita debemusipſum diligere et ꝓ eo orare vt in ea cōſeruetura malis ⁊ periculis Ore ſoluitur ſalutādo ad inuicem. quia dilectio cordis ore oſtenditur. quiaetiam ſi homo diligit ꝓximuꝫ corde ſed nō vultloqui ſibi talis dilectio defectū habet. ¶ In iſtodefectu ſunt mulieres que nolunt loqui dicēdoIp̄a dixit mihi iniurias ⁊cͣ. Opere ſoluit̉ ſeruiendo ⁊ ſubueniēdo ad inuicē. Id̓o dicit .j. Ioh̓.iij. Filioli mei nō diligamus verbo neqꝫ linguaſupple tm̄. ſed opere ⁊ veritate. Nota nō diligamus verbo. verbum ꝓprie eſt cōceptus mentisideo ſignificat dilectionem cordis que non ſolūcorde vel lingua eſt ſoluenda. ſed etiam opere.Dico tertio ꝙ debemus nobiſmetip̄is rigoreꝫpenitētialē. quia ad beatitudinē ſumus ordinati. hinc eſt ꝙ neceſſariū eſt vt paremus nos perpenitentiā. non debemus viuere ẜm carnis īclinationem vel ſenſualitatē. Id̓o apoſtolꝰ poſtqͣꝫdixit. fratres debitores ſumus non carni vt ẜmcarnem viuamꝰ. Si enī ẜm carnē vixeritis moriemini. Si autē ſpiritu facta carnis mortificaueritis viuetis. Nota ꝙ penitētia eſt duplex ſcꝫeligenda et infligenda. ¶ Prima eſt voluntariaRrꝫ