Sermo

certo tunc deus dimittit tibi peccata tua. Ideodimitte nobis debita ⁊cͣ. Ꝙ ſi non vultis dimittere debitoribus veſtris. vere deus non dimittet vobis. ſed dicet. ſerue neqͣꝫ omne debitū dimiſi tibi qm̄ rogaſti me. nonne gͦ oportuit et temiſereri ꝯſerui tui ſicut ⁊ ego tui miẜtus ſum:Mat. xviij. Et iſta qͥnta petitio eſt ꝯͣ peccatuꝫire. Autoritas. Si em̄ dimiſeritis hoībus pctāeorū. dimittet vobis pr̄ veſter celeſtꝭ delicta veſtra. Si aūt non dimiſeritis homībus neqꝫ pat̓veſter dimittet vobis peccata veſtra. Mat. vjImo omēs ſancti non impetrant indulgentiaꝫpeccati venial̓ ſi hō ſtat in malicia. Augꝰ. in li.de ꝟbis domī. Unuſquiſqꝫ talē indulgentiamaccepturus eſt a dn̄o deo qͣlem ip̄e dederit ꝓximo. ¶ Sexta petitio eſt. Et ne nos inducas intemptatōem. Et hic perimus ne labamur ī peccatis. Nota ꝙ deus nullū temptat ad peccadūAutori. Nemo cum temptat̉ dicat qm̄ a deo tēptatur. Deus em̄ intemptator malorū eſt. ipſeaūt neminē temptat. vnuſqͥſqꝫ ꝟo temptatur aſua ꝯcupīa abſtractus ⁊ illectus. Iaco .j. Secinclinatio carnis. occaſio mūdi ⁊ diabolus tēptant. Iō petimus. Et ne nos. Iſta petitio eſtꝯͣ peccatū pigricie. qꝛ ocioſi ſꝑ temptant̉. Id̓odicit Hiero. Semꝑ aliqͥd boni facito vt te diabolus occupatū inueniat. Iō. b. Bern̄. ordinauit ꝙ monachi irent ad laborem. Autori. Uigilate ⁊ orate ne intretis in temptatōꝫ. Mat. xx.vj ¶ Septima petitio. Sed libera nos a maloAmen. qꝛ in hͦ mundo ſunt multa mala .ſ. infirmitates. peſtilentie. guerre. fames. diuiſiones.⁊cͣ. Iō pater libera nos a malo. Et iſta vltīa petitio eſt nobis ml̓tum neceſſaria. qꝛ nos ſumꝰ.pe infernum ⁊ longe a ꝑadiſo. qꝛ ſunt plꝰ qͣꝫ mille diete vſqꝫ ad ꝑadiſum qͥ eſt celum empirreuꝫIō longe ſumus a celo. ſed ſumꝰ ꝓpe infernumqꝛ nos ſumꝰ in terra ⁊ infernus eſt in medio terre. ⁊ de illo veniūt mala. Autori. Repleta ē malis aīma mea. ⁊ vita mea inferno appropinqͣuitinqͥt psͣ. lxxxvj. Iō petimus. Sed libera nos amalo. Et mō oēs debemus rogare dn̄m vt deꝰdet ſꝑ ⁊ teneat vnionem eccl̓e. qꝛ qn̄ ꝯciliū eratin Conſtantia erāt mille milia demonum īpugnantiū vnionē eccl̓e. Iō orandū eſt. ſed liberanos a malo. ⁊ vt deus det pacē in patria. qꝛ ſūtml̓ta mala q̄ occurrūt ⁊ eueniunt vob̓ laborātibus diuitibꝰ mercatoribꝰ ⁊ militibus? ⁊ de iſtiſmal̓ petimus liberatōꝫ. iō faciamus penitētiaꝫ.Auto. Qui diligitis dn̄m odite malū. cuſtoditdn̄s aīas ſanctorū ſuorū de manu peccatoruꝫ liberabit eas. psͣ. xcvj. Iō dicit thema. Si qͥd petieritis pr̄em in nomīe meo dabit vob̓. Qd̓ vobis concedat ⁊cͣ.eria ſecunda in rogatōnibus.Irie eleyſon cri

ſte eleyſon. kyrie eleyſon. Non poſſumus aſſigͣre librū nec capl̓m vbi hec v̓ba ſcripta ſint. tamfrequenter cantant̉ in eccl̓a. ⁊ ſpecialit̓ iſtis diebus rogationū. Et ſunt tante autoritatis ꝙ. b.Gregꝰ. ordinauit cantari in miſſa. qꝛ eſt vbummultū approbatū ꝓpter illud quod figurat. Etiō ad intellectum ꝟborū eſt ſciendū ꝙ meliꝰ conſiliū qd̓ hō poſſit hr̄e qn̄ offendit dn̄m ſuū eſt ꝙſe humiliet ⁊ petat veniā ab eo. Rō eſt. qꝛ nonpoſſet ꝯͣ fortiſſimū reſiſtere. nec ꝑ ſuas cautelaſeuadere. Iō non eſt aliud remediū niſi ꝙ ſe eiꝰmiſcd̓ie recōmittat. hͦ nobis oſtendit̉ in brutis.Legit̉ de ꝓprietate leonis ꝙ qͣꝫuis ſit multumfortis ⁊ aſtutus ⁊ malicioſus. qn̄ capit̉ ſtatī humiliat ſe qͣſi miſcd̓iam petēdo. Si hec probationon ſit ſufficiēs habet̉ figura. ij. Re. xxiiij. Dedauid qͥ multū offenderat deū qui iratꝰ voluiteum gͣuiter punire. ⁊ miſit ad eū Gad ꝓphetaꝫDauid tibi dat̉ optio elige vnū tibi qd̓ voluerꝭex his tribꝰ. aut ſeptē annis veniet fames in t̓ratua. aut tribus menſibꝰ fugies aduerſarios tuos ⁊ ip̄i te ꝑſequent̉. aut tribꝰ diebꝰ peſtilentiaerit in domo tua. Rn̄dit dauid Coartor nimisvndiqꝫ. ſꝫ melius eſt mihi incidere ī manus dn̄iml̓te em̄ ſūt miſcd̓ie eiꝰ qͣꝫ incidere ī manꝰ hoīmIſte vidit ꝙ n̄ poterat reſiſtere potētie dei. necabſcōdere ſe eius ſapīe. vn̄ dicit Quo ibo a ſpūtuo ⁊cͣ. Iō ſe ſubmiſit ſue miſcd̓ie. Sic ſi ꝑſonacadit in peccatū mortali aut cadit in magnaꝫ offenſam dei ꝑ fragilitatē. ⁊ ſic offendit pr̄em cuiattribuit̉ potētia. vel ꝑ ignorantiā ⁊ ſic offēditfiliū cui attribuit̉ ſapīa. vel ꝑ malā voluntateꝫ⁊ ſic offendit ſpūmſanctū. cui attribuit̉ bonitasIſta tria .ſ. poſſe. ſcire ⁊ velle ſunt in qͣlibet ꝑſona in diuinis. tn̄ patri attribuit̉ poſſe. filio ſcireſpūiſancto velle ẜm aliqͣs ꝓprietates. de qͥbusnunc loqͥ eſſet valde longū ⁊ extra ꝓpoſitum. ſꝫhͦ eſt dictum ꝙ qͥcunqꝫ peccat ꝯͣ iſtas tres ꝓprietates eſt dignus illas peſtilentiaſ hr̄e q̄ fuerūtꝓmiſſe dauid. Uerbi gr̄a. ſi peccat ꝑ non poſſeſibi debet̉ fames ⁊ ſitis. Rō. qꝛ aīa eſt talis cōditiōis ꝙ ſꝑ vellet orare ⁊ deo ſe humiliare. ſedcorpus ſꝑ optat in delitijs eſſe. Item aīa velletieiunare ⁊ corpus in delitijs eſſe. aīma vellet inbonis oꝑbus ſe exercere. ⁊ corpus vult ſꝑ quieſcere. vnde dicit corpus ꝙ hͦ non poſſet facerepone in practica. ⁊ ſic peccat ꝑ non poſſe. Id̓otal̓ meret̉ habere famē in alio ſeculo. ſꝫ illi peccant ꝑ neſcire qͥ qn̄ nolunt aliqͥd boni facere dicunt ꝙ neſcirēt reciꝑe modū addiſcēdi credo īdeū. ꝯͣ quos mittet deus ꝑſecutōꝫ. Sed alij ſūtqͥ peccant ꝑ certā maliciā. ſicut ſunt ꝯcubinarijfalſi mercatores. Exquo em̄ fit pctm̄ deū offendimus ⁊ fugere nō poſſumꝰ. nec ſcimꝰ reſiſtereqͥn puniat nos ſic ꝑ ſuā potentiā ⁊ ſuaꝫ ſapīam.vn̄ bonū conſiliū eſt ꝙ faciamus ſicut dauid .ſ.ꝙ reddamus nos oīno ſue miſcd̓ie. ⁊ petamusFf 4