Druckschrift 
2 (1488) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Feria tertia Paſce

Apoſtoli xp̄i. Queſtio ſi aliqͥs diceret frat̓. et ſiꝟba xp̄i veniebāt cum tanta dulcedine. quareiudei nō credebāt in eum? Reſpōſio ꝙ qn̄ infirmus habet palatū inordinatū ⁊ infectū aliquomalo humore. dulce videt̉ ſibi amarū. ſecus deſanis ⁊ bn̄ ordinatis. Iō ſani ⁊ bn̄ ordinati crediderūt in xp̄m ⁊ nō iudei malicioſi. Augꝰ. Impius non ſentit dulcedinē dei ⁊cͣ. De hͦ ꝓphetiaNōne v̓ba mea bona ſunt cum eo qͥ recte gra-ditur Michee. ij. Et loquit̉ in ꝑſona xp̄i. ⁊ ꝟba q̄ ſine obſtinatōne veniunt ad audiendū ſemones illuminant̉ ꝟbo dei. al̓s nō. Scd̓o oſtēdit xp̄us ſuam reſurrectōꝫ ꝑ tactū. poſtqͣꝫ diſcipuli crediderūt ꝙ nō erat malus ſpūs. opinatiſunt aliud .ſ. ꝙ aīa eſſet xp̄i ſola ſine corꝑe Tūcdixit eis ih̓s. Palpate ⁊ videte qꝛ ſpūs carnem⁊ oſſa nō hꝫ ſicut me videtis hr̄e. Ecce quō pertactum oſtendit ſuā reſurrectōeꝫ. ip̄e qͥ videbatcorda eorū ⁊ falſam opinionē ꝑ tactū voluit eiſoſtendere veritatem di. Palpate ⁊ videte ⁊cͣ.Dic practice quō vocauit petrū di. veni petrepalpa. videnūqͥd ſunt hec carnes ⁊ oſſa? Idēde alijs apoſtol̓. Ex iſto tactu trahit̉ vna taliscōſideratio vel diſtinctio inter vetus ⁊ nouumteſtamentū. qꝛ deus antiqͥtus noluit ꝙ arca teſtamenti tangeret̉. īmo ſi tangebat̉ ab aliqͦ ſtatīmoriebat̉. vt ptꝫ de Oſa. ij. Re. vj. Sꝫ arca vite noui teſtamēti .ſ. corpus voluit tangi ⁊ palpari. Ecce qual̓ dr̄a ſit īter amorē ⁊ timorē. qꝛ tūc27 Cta ωocA4 volebat timeri nūc aūt amari. iō deus tūc aſſūſit formā terribilem ignis. ſed nūc aſſumpſit formam amicabilē hoīs. ⁊ ſic̄ tunc adorabat̉ in forma arce ſic mō adorat̉ in hoſtia. Et ſicut in arca erant tria .ſ. virga aaron. tabule legis moyſi⁊ vrna māne. ꝟga ſignificat paſſionē ⁊ regnumregale dauid. tabula ꝟo aīam xp̄i in qͣ oſtendit̉ſcīa dei. manna aūt diuinitatē ſapidā. ita ⁊ mōpōt tāgi hoſtia. ⁊ ſic̄ tūc ex tactu arce moriebāt̉ita mō de tactu xp̄i viuūt ⁊ ſaluant̉. Marci. vQuotqͦt tangebat eū ſalui fiebant. Tertio ꝑ viſum qͥd turbati eſtis ⁊ cogitatōnes aſcendūt incorda vr̄a videte manus meas ⁊ pedes meos ⁊latus qꝛ egoip̄e ſum. De pͥma illa opinione falſa ꝙ erat ſola aīma xp̄i. receperūt aliam falſamopinionē. cogitabāt ꝙ xp̄s aſſumpſit alid̓ corpus. qꝛ corpus ſuū erat ita clauſum ⁊ cuſtoditūin ſepulcro ꝙ credebāt ip̄m nō poſſe exire de ſepulchro. contra hͦ xp̄s dixit eis. Quid turbatieſtis nunqͥd vidiſtis vulnera. qꝛ illud ideꝫ corpus quod vidiſtis eſt. Tunc ex viſu diſcipulicrediderūt. Ecce dr̄am inter legem veterē ⁊ nohae la vt. k. uam. qꝛ in veteri lege nō videbāt eum. vt patetExod̓. xxxiij. de moyſe qͥ ſtetit in mōte. xlij. dieNSSbus. ⁊ loquebat̉ cū deo. in̄ non vidit eum. īmopetijt ꝓ gratia dicens. Si inueni gratiā in conſpectu tuo. oſtende mihi faciem tuā. Unde dixit deus moyſi. nō videbit me hō ⁊ viuet Ideꝫ

de arca que ſi videbat̉ ab aliquo ſtatim moriebatur. ideo p̄cepit deus moyſi ne intrarent leuite ad videndū arcam ne morerent̉. Ideo legit̉j. Re. vj. de illis qͥ ex viſu arce mortui ſunt Ratio qꝛ illa tota lex fuit velata ⁊ cooꝑta ⁊ figura.Ideo deus nolebat videri. ſed modo vult videri. quia iam ſunt figure manifeſte ⁊ clare. Ideopetebat dauid dicens. Reuela oculos meos⁊ ꝯſiderabo mirabilia de lege tua. reuela ſcꝫ figuras. ſed mō videt̉ ⁊ tangit̉ in hoſtia. de hͦ ꝓphetia. Parauit dn̄s brachiū ſuū ſctm̄ in ocul̓omniū gentiuꝫ. ⁊ videbūt omnes fines terre ſalutare dei noſtri ⁊cͣ. Eſa. lij. Quarto per guſtūibi. adbuc aūt illis nō credentibus ⁊ mirātibus/dixit. habetis h̓ aliqͥd quod manducet̉. At illiobtulerūt ei partem piſcis aſſi ⁊ fauum mellis.⁊ cū māducaſſet corā eis ſumens reliqͥas dediteis. Depoſitis pͥmis opinionibus falſis opinati ſunt quarto ꝙ xp̄us non ſurrexit a mortuisveracit̓ ⁊ fantaſtice ⁊ ſimilitudinarie. ꝓpter hͦxp̄us volens ꝓbare ⁊ oſtendere ſuā veram reſurrectōꝫ dixit. habetis h̓ aliqͥd qd̓ manducet̉.Si dicat̉ h̓ quomō corpus gl̓oſum pōt comede̓Dico ꝙ corpus gl̓oſum ꝑdidit neceſſitateꝫ comedendi ſed nō ꝑdidit poteſtatē. qꝛ nō indigetcibo. tn̄ ſi vult poteſt comedere. Iō xp̄us comedit vere ⁊ realit̓. ⁊ cibus deſcēdit in ſtomacho.ſed nō fecit ibi digeſtionē. Quid gͦ factuꝫ eſt deillo cibo: dic qͥd fit d̓ gutta aq̄ q̄ cadit circa ignēvl̓ ſolem que euaporat̉. idē de illo cibo. Et fuitcompleta ꝓphetia ſampſonis Iudicum. xiiij.Dic hiſtoriā de leone quē occidit ⁊cͣ. ⁊ quomōꝓpoſuit ꝓblema ſocijs di. de comedente exiuitcibus ⁊ de forti egreſſa eſt dulcedo. totū hͦ fuitfigura xp̄i. qꝛ leo mortuus nō erat comedēſ necfortis. ſed vult dicere de comedente .i. xp̄o quicomedit cum apoſtol̓ in cena. exiuit cibus .ſ. vite. De quo dicit ip̄e. Caro mea vere eſt cibus ⁊ſanguis ⁊cͣ. Ioh̓. vj. Ecce ſacramentuꝫ altaris⁊ de forti .i. xp̄o mortuo. qꝛ corpus xp̄i mortuūex coniunctōe diuinitatis tantā habuit fortitudinem quantā habet nunc. egreſſa eſt dulcedoſcꝫ gl̓oſe reſurrectōis Quīto ꝑ olfactuꝫ. ⁊ de hͦnihil dicit lucas. ẜꝫ Ioh̓. xx. dicit̉ inſufflauit. qͣre? Reſponſio vt ex illo odore ſuā veram reſurrectōnem ꝓbaret. ꝓpter quintā opinionē falſāquam multi habent. opinant̉ nōnulli ꝙ poſt reſurrectōꝫ nō habebimus inteſtina Dico ꝙ īmohabebimus ventrem ⁊ inteſtina. ſed nō ſic mō.ſed erūt plēa optimo liquore odorifero aromatico. Ideo xp̄s ad ꝓbādū hͦ inſufflauit in diſcipulos ſuos anhelitū odoriferū neqꝫ mirum Legitur in Iob. xl. de leuiathan ſeu cete de qͦ beatus Tho. ibi ad lr̄am dicit ꝙ habet anhelitumodoriferū ⁊ claꝝ. ⁊ clarificat mare. ⁊ qn̄ vult comedere emittit multū de anhelitu. ad cuiꝰ odoris fragr̄antiam veniūt piſces ⁊ abſorbet eos.