SermoII

hͦ pane viuet in eternū. Igit̉ ꝓpter conditōemcibi in ꝑadiſo oportet corruptibile hoc induere incorruptibilitatē. ⁊ mortale hͦ induere īmortalitatem .j. ad Chorꝭ. xv. Hoc eſt qd̓ apoſtolꝰdicit ibidem ſupra. Seminat̉ in corruptōe ſurget in incorruptōe. Hec ſunt quatuor dotes vl̓nobilitates qͣs recipient corꝑa noſtra a deo mediante gl̓a anime. t vt nos aſſecuraret in preſenti voluit eas in corꝑe ſuo monſtrare ad tꝑscum adhuc in mūdo eſſet. Nam ſubtilitatē habuit qn̄ de clauſo ꝟginis vtero exiuit. Agilitatem quādo ſuꝑ vndas maris ambulauit. Mathei. xiiij. et Ioh̓. vj. Claritatem quādo in mōte thabor tranſfiguratus gloriam claritatis ſuediſcipulis oſtendit. Matth̓. xvij. Impaſſibilitatem quādo de manibꝰ iudeorū ip̄m p̄cipitareſeu lapidare volentiū euaſit. Lu. iiij. ⁊ Iohanviij. Si ergo in reſurrectōne renouari deſideramus ſcd̓m has nobilitates corꝑis quas ante reſurrectōem dn̄s in ſuo corꝑe oſtendit ⁊ poſt reſurrectionem ꝑpetuo cōſeruauit oportet ꝙ ſic īnouitate vite ambulemus. vt etiam nos in havita eas ſpūaliter in aīa rep̄ſentemus. Ita vthabeamꝰ ſubtilitatē. agilitatem ⁊cͣ. Subtilitatem habemꝰ qn̄ cor noſtrū purgatum eſt ab inordinato amore terrenorū in quibus impuritatem ⁊ groſſiciem cōtrahit. Amor em̄ inordinatus impuritatē facit in anima ꝑ hoc ꝙ eā extraſe effluere facit in id quod amat ⁊ cuꝫ eo vniri.psͣ. Factū eſt cor meū tanqͣꝫ cera. Sicut em̄ argentum ꝑ liquefactionem mixtū cum cupro impurū efficit̉. Ita aīma ꝑ inordinatū amorē mixta terrenis impura efficit̉. Igit̉ quanto aīmaplus eleuat̉ ſuꝑ terrena ea contemnēdo. tantoſubtilior eſt. Sicut em̄ aer dicit̉ ſubtilis quādonon eſt ꝑmixtus ⁊ ingroſſatus nebula groſſa. ⁊vinū ſubtile qn̄ eſt eleuatū ſupra feces ⁊ depuratum. Similit̓ hō dicit̉ ſubtilis ingenio cuiusmens nō eſt dep̄ſſa ſuꝑ ſenſibilia ⁊ groſſa q̄ ſpiritualia poſſit ⁊ latentia comp̄hendere. Sicutetiā videmus cum omnibus bn̄ ordinatis ꝙ idqd̓ ſubtilius eſt ſuꝑeminet vt flos in arbore. 1gnis inter elementa. Sic ⁊ aīma quādo ſuꝑfertiſtis terrenis ſubtiliat̉ ex hoc ꝙ tūc vnitur deoqui eſt in termino omnis ſubtilitatis. quelibetem̄ res quanto magis appropinquat ſuo ꝑfecto⁊ illi a quo recipit ſuam ꝑfectōnem. tanto plusnobilitat̉. ſicut aer illuminatus nobilior eſt ꝙͣobſcurus. ⁊ ſil̓r corpus coniūctum aīe qͣꝫ ſeꝑatum. Cum igit̉ aīma ſoli deo inherens que ſurſum ſunt querit nō que ſuꝑ terrā. vt dicat cumapl̓o. Noſtra cōuerſatio in celis eſt. tunc ſubtil̓eſt ⁊ etiam abilis ⁊ meret̉ ſubtilitateꝫ in corpore. Econuerſo aūt quādo cōuertit̉ ad terrena.⁊ deſideria corporis ꝑficit tūc groſſa efficit̉. vtptꝫ in auaro qͥ animā habet terrenā. quia totaꝫvoluntatem ponit in acqͥrendo terrena. Simi-

liter luxurioſus animā habet luteā. quia in luto ꝑ luxuriā iacet. Suꝑbus habet animam devento. ⁊ ſic de alijs. Ideo ſi aīma velit ſubtilitatem habere oporteret hmōi remouere. ⁊ ab īordinato amore terrenorū ſe extrahere. ⁊ ad celeſtia cōtemplanda eleuare ꝑ hāc ſubtilitatem.¶ Sequit̉ alia nobilitas .ſ. agilitas. dū em̄ mente abſtracti ſumꝰ ab amore ⁊ groſſitie deſideriorum terrenorū ⁊ mēte totalit̓ erecti in amoremdei ⁊ deſideriū celeſtium. tūc efficimur agiles ⁊ꝓmpti ad currendū ꝑ incremēta bonorū opeꝝilluc quo amor nr̄ ⁊ deſideriū tendit. Auguſti.Amor meꝰ pōdus meū. eo feror quocūqꝫ ferorAd hanc agilitatē ꝓficiendi hortat̉ nos apl̓usdicens. Sic currite vt comp̄hēdatꝭ .j. Chorin.ix. ⁊ dat in exemplū dicēs. Sequor aūt ſi quomodo comp̄hendā. ⁊ ꝑ hunc curſum ⁊ ſeq̄lamnihil aliud intendit qͣꝫ ꝓfectum in bono et virtutibus ꝑ exercitium bone oꝑationis. ⁊ ad hocobligamur qͣꝫdiu ſumus in hac vita. Quia ẜm 7Hiero. Gregꝭ. auguſtinū ⁊ Bern̄. nemini ꝯceſſum eſt ſtare nec in corꝑe nec in anima. qꝛ in viadei nō ꝓgredi regredi eſt. ¶ Tertio oportꝫ noshabere claritatem ꝑ viā ſi vere velimus reſurgere cum xp̄o. ⁊ voco ꝑ viā claritatē. qn̄ hō clarus eſt intus ⁊ extra. Intus ꝑ teſtimoniū boneconſciētie. Extra ꝑ redolentiā bone fame. de pͥmo dicit apl̓s. ij. Chorꝭ. j. Gl̓a noſtra. id ē gaudium hec eſt teſtimoniū noſtre conſcīe. ⁊ merito. qꝛ naturalit̓ lucida ⁊ clara letificant. vt patꝫin auibus. nam ꝯſurgēte aurora letificant̉ ⁊ cātant. Etiā hoīes in locis tenebroſis exiſtētes timent. ⁊ viſo lumine confortant̉. Si talia extrīſeca letificant. quātomagis claritas intrinſecaque lucet in cōſcientia. Prou̓. xv. Secura mēsquaſi iuge cōuiuium. ⁊ ſicut conſcīa pura letificat. ſic econuerſo conſcīa obumbrata peccatꝭ cōturbat ⁊ cōtriſtat. Sapi. xvij. Semꝑ preſumitſeua turbata cōſcientia ¶ Quarto oportet noshabere impaſſibilitatē. id eſt. nō extolli ꝑ ꝓſpera. depͥmi ꝑ aduerſa. ſed omnes tribulatōes. ideſt aduerſitates patient̓ ſufferre ꝓpter chriſtūNon tn̄ debemꝰ patientiā habere azininā. Nādicunt naturales ꝙ azinus quādo videt lupuꝫvenientē abſcondit caput ſub vepribus. ⁊ permittit ſe a lupo morderi. quouſqꝫ appropīquatad cor. ⁊ tunc vult reſiſtere. Ita plures. Namlupus eſt diabolus. aſinus eſt hō in peccatis q̄rens delectatōꝫ. Talem patientiam non debemus habere. ſed fortiter reſiſtere diabolo ī ſuggeſtionibus malis ⁊ in pͥncipio temptationumſed contumelias ⁊ obprobria gratanter ⁊ hilariter ꝓpter chriſtū ⁊ exemploſui ſuſtinere. orare ꝓ malefactoribꝰ noſtris. vt tandē impaſſibilitate anime qua aīma xp̄i cum corꝑe in reſurectione ſua veſtita eſt in generali reſurrectōe indui mereamur ⁊cͣ.