facta fuerant ſanctū bernardinū mirabilitercōmendauit. ¶ Tercio cōmendat̉ predicatioſancti bernardini propter patientiā. fuit en īpatientiſſimus in laboribus in infirmitatibus et ꝑſecutionibus. Et vt de ꝑſecutionibꝰloquar: accuſatꝰ fuit tanqͣꝫ hereticus ab emulis quibuſdā martino quinto. Qui eum adſe venire precepit. Ante vero qͣꝫ ſe cōtuliſſetad vrbem ſonabant vndiqꝫ falſi rumores deſancto bernardino. Dicebāt enim populi: veniet veniet ille hereticus. Alij cōburetur illehereticus et ſimilia. Dum vero vrbem intrauit oſtendebatur digito et vnus alteri cahinando dicebat: hic hic eſt ille. Ip̄e vero hecomnia ꝓ dei amore equanimiter tolerabat.Et tandē veritate inſpecta et cōperto clariſſime ꝙ nō ſolū catholicus foret ſed etiaꝫ fideicatholice digniſſimus preco a pontifice gratioſe viſus eſt et auditus et cum eius benedictione p̄dicare cepit in vrbe. Tantā vero gratiam deus ori eiꝰ et verbis infudit: vt oīs populus cōflueret ad eum audiendū ac ſi fuiſſet angelus dei et quanto prius nomen eiusvidebat̉ omnibus odioſuꝫ: tanto poſtea cunctis vtriuſqꝫ ſexus factuꝫ eſt venerabile. Predicauit ſic multo tempore cū incredibili animarum fructū: qui etiā perdurat vſqꝫ ad tempora noſtra. Paſſus eſt et alias perſecutōneseo ꝙ ſemper virtutes perſequitur inuidia. Anōnullis emulis dicebatur litterarū ignarcum tamē in ſcripturis diuinis foret eruditiſſimus. Alij vero quadraginta ſermonesdumtaxat eum ſcire aſſeuerabant. Pleriqꝫ vero curioſi et vana eloquentia tumidi ignauum ineptum et impolitū fatebant̉. Qui tn̄in hoc dicendi genere et in his que predicaridebent pro ſalute populorū irreprehenſibilis erat. Sed hoc nō videri debet mirū ꝙ ſibi hoīes flagitioſi detraherent: cum ſemperfuerit hominū malorū cōſuetudo ſanam doctrinam ſpernere et deteſtari. Unde Lactantius libro. v. diuina. inſti. de Cypriano ſic refert. Unus precipuus ⁊ clarus extitit cyprianus: qui magna ſibi gloriam ex artis oratorie ꝓfeſſione queſierat et admodū multa conſcripſit in ſuo genere miranda. Erat enī ingenio facili copioſo ſuaui et q̄ ſermonis maxima eſt virtus aperto: vt diſcerne nequeasvtrū ne ornatior in loquēdo an facilior in explicando an potentior in ꝑſuadendo quiſqͣꝫfuerit. Hic tamen placere vltra verba ſacramentū ignorantibꝰ nō poteſt: quoniā myſtica ſunt que locutus eſt et ad id p̄parata vt aſolis fidelibus audiant̉. Deniqꝫ a doctis huius ſeculi quibus forte ſcripta eius innotuerunt derideri ſolet. Audiui ego quendā hominem diſertum ſana qui eum immutata vna littera coprianum vocaret quaſi qui elegans ingeniū et melioribꝰ rebus aptum adaniles fabulas cōtuliſſet. Hec ille. De beatohieronymo quid referemus qui lumē ſplendidiſſimū eccleſie fuit: et tn̄ dentes malignorum non euaſit. Et vt ip̄e ad nepotianū ſcribit. Per infamiā ⁊ bonā famam chriſti milesgraditur. Nec laude extollitur: nec vituperatione frangit̉ Per diem ſol nō vrit eum neqꝫluna per noctem. Impleuit iſta ſanctus bernardinus: qui dū falſo ſibi multa obijcerentur: et quādoqꝫ cōtumelioſe dicerent̉ in faciēnunqͣꝫ vultus hilaritatē mutauit: nunqͣꝫ verbum ꝓtulit iracundie Sed in oībus benedicebat deū. Sicut accepti ab his qui ſecū familiariter cōuerſati ſunt.¶ De ſufficientia ⁊ prudentia atqꝫ ſtupendaefficacia p̄dicationis ſancti bernardini.¶ Capitulū. ij.Ecunda excellentia predicatōis ſanctibernardini dicitur cōditionis. Habuit quidem ſua predicatio tres ſingulares cōditiones.¶ Prima dicit̉ ſufficientia.¶ Secunda prudentia.¶ Tercia efficacia.¶ Prima cōditio fuit ſufficientia. Tria enīrequirunt̉ in predicante: vt populū inducatad bene beateqꝫ viuendū: ẜm Auguſti. iiij. li.bro de doctrina chriſtiana. Primū eſt vt doceat. Secundū vt delectet. Terciū vt flectatet moueat. Et cū quis iſta facit induſtria artis rhetorice ad honorē dei et ſalutem animarum bene eſt et laudabile ẜm eundem Auguſtinum. Sed cum ſpiritus ſanctus vtit̉ lingua predicatoris vt inſtrumento ad iſta efficiendum: ſicut fuit in apoſtolis qui imperitierant. Tunc opus illud eſt gratia gratis data: que dicitur gratia ſermonis et lingua angelorum. Et ſermo ſapientie dicit̉ in locutione de diuinis. Sermo ſcientie de humanis:vt de moribus et vicijs et virtutibꝰ et hmōi.ẜm tho. xxij. q. clxxiij. Perfectius autem iſtaoperat̉ gratia qͣꝫ natura vel ars. Sed aliqn̄aptitudine naturali in p̄dicatore exiſtente etarte rhetorice adiuncta: aliqn̄ etiam ſpiritusſanctus operatur plenius iſtud ſcꝫ inductionem auditorum ad faciendum que predicatHominis ergo eſt ſe preparare ſcilicet vt bene dicat. Deum autem dirigere linguaꝫ. Et