antonij fuerint meritis liberati. Quod ad eūfundētes pias preces exauditi. Obmiſſis tn̄aliqua ꝓ deuotōne noſtra inflanda hoc locoſubnectemus. Regina legionis multū in beato antonio confidens tenuit filiam. xi. annorū contra voluntatem regis ⁊ baronū tribusdiebus defunctam: orans ⁊ dicēs. Beate antoni ego fui de patria tua: redde mihi filiammeam. Que ſurrexit matriqꝫ dixit. Parcat tibi deus mater. Cum em̄ eſſem inter virginesin gloria: beatus antoniꝰ p̄cibꝰ veſtris aſtrictus a domino impetrauit: vt ad vitam redirem. Sed vnū ſciatis ꝙ non ero vobiſcū niſi diebus. xv. quod ita impletum eſt ſicut dixit. In ciuitate vlixbone filius ſororis beatiantonij forte qͥnquennis ⁊ puerulus: cū alijspueris in mari ludēs: euerſa nauicula ſolusalijs natantibꝰ ē ſubmerſus. Mater ꝟo poſtſpaciū triū horarū accurrens filiū mortuū apiſcatoribꝰ accepit. Queꝫ cum vellet ſepelirepater. Conuerſa mater ad beatū antoniū dixit cū lachrimis. Frater mi ſi pius extraneises. noli mihi ſorrori tue eſſe crudelis ⁊ durusEſto mihi ꝓpicius ⁊ mihi filiū redde: quē tuoordini ſctō ſi reuixerit dedicabo. Mox puerſurrexit incolumis: ⁊ tandem adultus intrauit ordinem: ⁊ vſqꝫ in finem ſue vite ſancte aclaudabiliter ꝑſeuerauit. Frater Bernardinꝰde parma ex quadam graui egritudine duobus menſibꝰ mutus exiſtens ad tantā debilitatem ꝑuenerat: ꝙ nec candelā poterat extinguere ſuo flatu timēs de ſuffocationis ꝑiculo. cū iam ei diffiderent medici ſubuenire. fecit ſe ad ſanctuꝫ antoniū paduam adduci. ⁊ante arcam ſancti proſtratus. oranſqꝫ feruentiſſime cuꝫ multis fratribꝰ ⁊ populi frequētiaſtatim ibidem ⁊ loq̄lam recuꝑauit ⁊ ꝑfectā ſanitatem recepit. Atqꝫ cū fratribꝰ ſalue reginalete ⁊ ſonoroſa voce cantauit. Temꝑe bonifacij pape octaui reꝑata ē tribuna baſilice ſaluatoris in laterano. cui depingende oꝑe moſaico deputati ſunt duo fratres minores in illa arte valde periti. Deſignatis autem imaginibꝰ quas idem papa ibi depingi mandauerat. videntes illi fratres ꝙ adhuc loca ſupererant. in quibus alie imagines poſſent poni.ꝓprio motu vel forte diuino inſtinctu beatorum franciſci ⁊ ātonij imagines que etiā hodie ibi cernūtur. hinc inde depinxerūt. Quoad eiuſdem domini pape delato noticiaꝫ mādauit qͥbuſdam clericis hec ſibi ex liuore nūciantibꝰ ita dicens. De imagine ſancti franciſci poſtqͣꝫ ibi ē equanimiter toleramus. ſctīantonij vero imagineꝫ delete. ⁊ loco eius imaginem beati Gregorij faciatis. Qui accedentes vnus poſt aliū aſcendentes confeſſi ſuntab vna perſona terribili ab alto in terrā deici.⁊ quaſi in furiam verſi fuerūt a cepto ꝓpoſito impediti. Et ſicut dicti fratres pictores referebant. quidā illoꝝ ſtatim infra breue tp̄usſpūm exhalarunt. Audiens hoc memoratuspapa referentibus demandauit. Dimittatisinquit ſtare ſanctū illū ſicut vult. quia potiuspoſſemus cū eo ꝑdere qͣꝫ lucrari. In begra caſtro regni portugalie vir qͥdam petrus nomine potens ⁊ diues. ⁊ ordini fratrū minoꝝ tāta dilectione aſtrictus. ꝙ eis ibi cōtulit locuꝫꝓ edificatōne ꝯuentus ⁊ ꝓ edificijs plura dedit. Cū aūt infirmaret̉ ad mortē. qͣttuor fratres minores ⁊ alij de ſua familia vigilantesin camera eius exitū expectabāt. Tenebat exdeuotōne p̄dictus petrus habitū fratrū cuꝫquo elegerat ſepeliri. Et ecce duo fratres minores vnus ad eius dexterā alius ad ſiniſtrāſibi apparuerunt. Cui vnus eoꝝ dixit. Petrecognoſcis nos. Et ille cognoſco vos eſſe fratres minores. ſed nō habeo noticiā ꝑſonarū.Et ille. Ego ſum ſanctus franciſcus ⁊ iſte eſtſanctus antonius. ⁊ ꝓpter deuotionem quaꝫſemꝑ ad nos habuiſti. miſſi ſumus ad teꝯlandū: ⁊ de iſta infirmitate curanduꝫ. Et tūille rogauit ſanctū franciſcū vt habilū quetſuꝑ ſe habebat benedicere dignaretur Lurfacto ambo diſparuerūt. Et ille tanta celeritate ꝯualuit. ꝙ om̄es pn̄tes in ſtuporē cōuertit.Et extūc duodecim annis ſuꝑuixit. reſeruāsſibi illū habituꝫ bn̄dictū in ſcrinio cum quofuit tandem mortuus ⁊ ſepultus. Dū filia cuiuſdam militis ioannis petri. de guarino delicio ciuitate mea natiua ſuperioribus annisageret in extremis ⁊ iā ꝓ ip̄a exequiaꝝ ponpa diſponeretur: pararēturqꝫ funeralia indumenta. ⁊ luminaria. ceteraqꝫ ẜm patrie morē:emiſſo voto ꝑ pr̄em eius p̄fatū ad ſanctū antoniū ilico ad ſe redijt. ꝯfortataqꝫ loqui cepit⁊ die ſeq̄nti de lectulo ſana ſurrexit. In prefata ciuitate licij euenit qd̓ narro. Erā ego hora miſſarū in camera mea. ⁊ venit ad me quidam de terra tricaſij meſtus ⁊ dolens. qm̄ dieprecedenti ſacculū quendā cū centum ducatis ꝑdiderat. rogabatqꝫ vt in nr̄a p̄dicationeinuētores monerē qͣtenus reſtituerēt ſibi. qd̓bona cōſciētia retinere nō poterāt. At ego illū ꝯmonui vt ad eccl̓iam ꝑgeret. ⁊ ſancto antonio ſe ꝯmendaret. Qui meis ꝯſilijs acquieſcens ad ſacriſtam ſe ꝯtulit: ⁊ frēm vnū ſacerdotē reqͥſiuit. vt miſſam ī honorē ſctī ātonijꝓ eo celebraret. Dū aūt ſic miſſa celebrareturaſtabat ille ⁊ mente deuota ſancto antonio ſeꝯmēdabat: vix ſacerdos eleuauit ſanctiſſima