in collo percuſſit: ſed tn̄ caput eius amputare nō potuit. Et qꝛ decretū erat ne quartā ꝑcuſſionioē decollandus acciperet: ea ſemiuiuentē cruentus carnifex dereliquit: ꝑ triduūaūt ſuperuiuēs: oīa que habebat pauperibuſtradidit. Et oēs quos ad fidē cōuerterat vrbano epiſcopo cōmendauit dicens. Triduanas inducias mihi poſtulaui: vt hos tue beatitudini cōmendarem: et hanc domū meamin eccleſiā cōſecrares. Sanctus autē vrbanꝰcorpus eius inter ep̄os ſepeliuit: ⁊ domū ſuāvt rogauerat ī eccleſiaꝫ ꝯſecrauit. ¶ Terciofides cecilie fuit defenſata martyrio beati vrbani. Hic vt legit̉ in officio eccleſie: fuit natione romanus: ex patre pontiano: qͥ ſedit annos octo mēſes vndecim: dies vndecī. Poſtmulta vero ab eo circa cōuerſionē paganorūlaudabiliter geſta. Almachius prenoīatus īquiri eum fecit et in quodā antro cuꝫ tribuspreſbyteris: et tribus diaconibus reꝑitur: etin carcerē miſſus eſt. Poſt hoc plūbatis cuꝫſocijs ceſus eſt: et iterū in carcere recluſꝰ: vbitres tribunos ad ſe venientes cū cuſtode carceris anolino ſanctus vrbanus baptizauit.Audito ꝙ anolinus chriſtianus factus eſſetp̄fecto reſiſtitur et ſacrificare renuens decollatur. Sanctus vero vrbanus et ſocij capitalem ſnīam acceperūt Sed ſtatim almachius a demone arripitur et deos ſuos blaſphemans et xp̄ianos inuitus magnificans a demone ſuffocat̉. Quod eius vxor mamerniavidens cum filia ſua lucina et tota familia aſancto fortunato p̄ſbytero baptiſmū ſuſcepitet poſt hoc ſanctoꝝ corꝑa honorifice ſepeliuit. Ecce quales fructꝰ ꝓduxit fides ceciliecuius exemplo miraculis et doctrina: tantamultitudo ꝑuenit ad xp̄m. Merito igit̉ deſponſauit eam: tribuitqꝫ coronā eterne beatitudinis. In qua glorioſa reſidebit ꝑ infinita ſecula ſeculoꝝ. Amen.¶ Sermo ſexageſimuſſeptimus de fide inuictiſſima beate lucie virginis ſyracuſane.Enit ſpōſus ⁊ queparate erāt intrauerūt cū eo ad nuptias. Uerba ſūt redemptoris noſtri: originaliter Matth̓. xxv. c. et in euangelio hodierno. Promittit̉ merces eterne viteoībus qui credūt in xp̄m filiū dei de virginenatū. Un̄ ſaluator ip̄e Io. iij. c. dicebat. Exaltari oportet filiū hoīs: vt oīs qui credit inip̄o nō pereat: ſed habeat vitā eternā. Et. vi.ca. Hec eſt volūtas patris mei qͥ miſit me: vtoīs qui videt filiū et credit in eū habeat vitāeternā. Et īterū eodē ca. Amen amē dico vobis: qͥ credit in me habet vitā eternā. Et. xi. c.Ego ſum reſurrectio ⁊ vita: qui credit in meetiā ſi mortuus fuerit viuet. Et oīs qui viuitet credit in me nō moriet̉ in eternū. Et eodēca. Si credideris videbis gloriā dei. Propterea beatiſſima virgo lucia fidē ieſu xp̄i ꝓ ſueaīe ornamēto ſuſcipiēs: ad nuptias paradiſiꝑuenit. Qua de re ip̄am laudibus ꝓſequi cupientes. In ſolennitate eius ad ſua fidē vertemus ſermonē. De qua tria myſteria ꝓponimus cōtemplanda.¶ Primū d̓r infuſionis¶ Scd̓m roborationis.¶ Terciū cōſummationis.¶ Qualiter fides infuſa fuit aīe beate luciea deo: et quō meritoriū eſt credere: et ꝙ fidesinformis ſit donū dei.¶ Capitulū .i.Rimū myſteriū ꝯtemplandū de fide beate lucie d̓r infuſionis. Nā fuit in ea viua fides et formata: qm̄ deus infudit illā eiꝰmēti atqꝫ feruēter xp̄m cōfeſſa eſt: in quē ꝑfecte credidit. Sed in hac parte tria dubia declaremus.Primū vtrū credere ſit meritoriū.Scd̓m vtrū fides ſit aīe infuſa a deo.¶ Terciū vtrū fides informis ſit donū dei.¶ Ad primū dubiū Rn̄det Augꝰ. ſuꝑ Iohānem dicēs. Sicut ī radice arboris nulla apparet ſpēs pulcritudinis: et tn̄ quicqͥd eſt inarbore decoris ex illa ꝓcedit. Sic ex fidei humilitate: quicqͥd meriti: quicqͥd beatitudinisaīa ſuſceptura eſt: ex fidei fundamēto ꝓceditSanctus vero tho. ẜa ẜe. q. iij. ait. Ꝙ actusnr̄i ſunt meritorij: inquantū ꝓcedūt ex libero arbitrio moto a deo ꝑ gratiā. Ex quo oīsactus humanus qͥ ſubijcit̉ libero arbitrio ſiſit relatꝰ in deū p̄t eſſe meritorius. Ip̄m aūtcredere eſt actus intellectus aſſentietis veritati diuine: ex imperio volūtatis a deo moteꝑ gr̄am. Et ſic ſubiacet libero arbitrio in ordine ad deū: vn̄ actus fidei p̄t eſſe meritoriꝰ.Sꝫ ꝯtra obijcit aliqͥs ſic. Ille qͥ aſſentit alicui credendo: aut hꝫ cām ſufficiēter inducentem ip̄m ad credendū: aut nō. Si ſic tūc nonvidet̉ hoc ei eſſe meritoriū: qꝛ nō eſt ei iā liberū credere: et nō credere. Si aūt nō habet ſufficiēs inductiuū ad credendū: tūc leuitatꝭ eſtcredere. Iuxta illud Ecc̄i. xix. c. Qui cito credit leuis eſt corde. et ſic nō videt̉ meritoriumeſſe. Ad hoc ita rn̄det Tho. Ꝙ ille qui credithabet ſufficiēs inductiuū ad credendū. Inducit̉ enī auctoritate diuine doctrine miraculis cōfirmate: et ꝙ plus eſt interiori inſtinctu ducit̉ dictantis vn̄ nō leuiter credit: qꝛ tn̄nō hꝫ ſufficiēs inductiuū ad tollendū. ideoA8