ad bonū. quia vt inquit Ariſto. ij. ethicorū.Uirtus eſt que bonū facit habentē. Sed fides ordinat̉ ad verū: ergo nō eſt virtus. Adhoc rn̄det tho. vbi. sͣ. ꝙ verū eſt. bonū intellectus: cū ſit ꝑfectio ip̄ius. et ideo inquantū ꝑfidem intellectꝰ determinat̉ in verū: fides habet ordinē in quoddā bonū. Tredere nanqꝫeſt actus intellectus aſſentientis vero ex imperio voluntatis. Ad hoc aūt ꝙ iſte actus ſitꝑfectus duo requirunt̉. Quoꝝ vnū eſt vt infallibiliter intellectus tendat ad ſuū bonumqd̓ eſt verū. Aliud eſt vt infallibiliter ordinetur ad vltimū finē: ꝓpter quē voluntas aſſentit vero. Iterū arguunt ꝙ fides nō ſit virtusqꝛ nulla virtus eſt in demonibꝰ: ſed fides eſtin demonibus. De qͥbus dicit̉ Iacobi. ij. c.Demones credūt et cōtremiſcunt: ergo fidesnō eſt virtus. Ad hoc iterū dicit tho. ꝙ volūtas p̄t mouere intellectū ad aſſentiendū queſunt fidei ex duobus. Uno modo ex ordinevoluntatis ad bonum: et ſic credere eſt actuslaudabilis. Alio mō quia intellectus cōuincitur ad hoc ꝙ iudicet eſſe credendū: his quadicunt̉ licet nō cōuincatur per euidentiā reiSicut ſi aliquis ꝓpheta pronunciaret in ſermone dn̄i aliquid futurū adhibens ſignummortuū ſuſcitando: ex hoc ſigno cōuinceret̉intellectus videntis: vt cognoſceret manifeſte hec dici a deo: qui nō mentitur licet futurum quod predicit̉ in ſe euidens nō eſſet. Infidelibꝰ ergo chriſti laudat̉ fides ẜm primuꝫmodū: et ſcd̓m hoc nō eſt in demonibus ſedſolum ſecundo modo. vident enī multa manifeſta indicia ex quibus percipiūt doctrināeccleſie eſſe a deo: qͣꝫuis ip̄i res ip̄as quas eccleſia docet nō vident: puta deū eſſe trinuꝫ etvnum: vel aliqua huiuſmodi. Quare fidesdemonū eſt quodammodo coacta ex ſignorum euidentia. et ideo nō pertinet ad laudeꝫvolūtatis ip̄orum quod credunt. ¶ Secundum dubiū fuit vtrū fides ſit prima virtutūEt ad hoc reſpondet tho. ꝙ aliquid pōt eſſeprius alteri dupliciter. Uno mō per ſe. Aliomodo per accidens. Per ſe quidem inter oēsvirtutes prima eſt fides. Cum enim in agibilibus finis ſit principium neceſſe eſt virtutes theologicas quarū obiectuꝫ eſt vltimusfinis eſſe priores ceteris virtutibꝰ. Ip̄e autem vltimus finis oportet vt prius ſit in intellectu qͣꝫ in voluntate: quia voluntas nonfertur in aliquid: niſi ꝓut eſt in intellectu apprehenſum. Unde cum vltimus finis ſit quidem in voluntate per ſpem et charitatē. Inintellectu autē per fidem neceſſe eſt ꝙ fidesſit prima inter omnes virtutes: quia naturalis cognitio nō poteſt attingere ad deum ẜmquod eſt obiectum beatudinis ꝓut tendit inip̄m ſpes et charitas. Sed per accidens pōtaliqua virtus prior eſſe fide: inquantū remouet impedimenta credendi: ſicut fortitudo remouet inordinatū timorē impedientē fidemet humilitas remouet ſuperbiā: per quā intellectus recuſat ſe ſubmittere veritati fidei:et ſic de alijs virtutibus. qͣꝫuis non ſint verevirtutes niſi p̄ſuppoſita fide ẜm Augꝰ. cōtraIulianum. ¶ Terciū dubium fuit vtrum fides poſſit eſſe maior in vno qͣꝫ alio. Et dicitTho. ẜa ẜe. q. v. ꝙ ſic. Quia vbicunqꝫ inuenitur paruum et magnū ibi inuenit̉ magis ⁊minus. ſed in fide inuenitur magnum et paruum. Dixit enī dominus petro Mat. xiiij.Modice fidei quare dubitaſti. Et chananeedixit Matth̓. xv. O mulier magna eſt fidestua. quare fides poteſt eē maior in vno qͣꝫ inalio. Sciendū tamē ꝙ quātitas habitus exduobus attendi poteſt. Uno modo ex obiecto. Alio modo ẜm participationē ſubiecti.Obiectū autē fidei poteſt dupliciter cōſiderari. Uno modo ẜm formalē rationē. Alioiritid iſtramō ẜm ea que materialiter ꝓponunt̉. Formainu. Iitule obiectū fidei eſt vnum et ſimplex .ſ. veritasprima. vnde ex hac ꝑte fides nō diuerſificat̉in credentibus ſed eſt vna ſpecie in omnibꝰ.Sed ea q̄ materialiterᶠ credenda ꝓponunturſunt plura. Et ẜm hoc pōt vnus homo plura explicite credere qͣꝫ alius. et ſic in vno ponuit. Sitteſt eſſe maior fides/ ẜm maioreꝫ fidei explicationē. Si vero cōſideret̉ fides ẜm ꝑticipationem ſubiecti. hoc cōtingit dupliciter. Nāactus fidei procedit ex intellectu et ex voluntate: poteſt ergo fides in vno dici maior qͣꝫ inalio ex parte intellectus propter maiorē certitudinem et firmitatem. Alio modo ex parte voluntatis propter maiorē promptitudinem ſeu deuotionē vel cōfidentiam. Magnaergo fuit fides beate cecilie que ꝓpter chriſtūomnia huius ſeculi bona cōtempſit. Et cumcuidam iuueni nomine valeriano deſponſata fuiſſet: et dies nuptiaruꝫ inſtituta eſſet: illa ſubtus ad carnem cilitio erat induta et ſuper deauratis veſtibus tegebatur: et cantantibus organis illa in corde ſuo ſoli deo decātabat dicēs. Fiat dn̄e cor meū et corpus meum immaculatū vt nō cōfundar. Et biduanis ac triduanis ieiunijs orans ꝯmendabatdn̄o qd̓ timebat. Inuitabat angelos p̄cibuslachrymis interpellabat apoſtolos: ⁊ ſanctaagmina omnia xp̄o famulantia exorabat. vtſuis eā dep̄cationibꝰ adiuuarēt ſuo dn̄o pudiciciā cōmendantē. O illuminata puella.