romano ſubiugaret. Qui ꝑgens cum exercitu ꝓſpere cūcta geſſit: victorqꝫ ad vrbē redibat. audiens imꝑator eius aduentū honoraꝫre eū volens eidē a roma vſqꝫ ad veronā obuius iuit: nec videri debꝫ cuiqꝫ durū hoc qd̓dicit̉ de verona: qͣſi vellet eam nouā fore ciuitatem: qm̄ vt in cronica ricobaldi ſcribiturtꝑe tarquinij priſci quinti regis romanorū:condite fuerūt in italia gallie vrbes ſcꝫ mediolanū brixia verona vincentia. Decius igit̉ambitōe imꝑij papilionē imꝑatoris latenterintroiuit ⁊ dormientē dn̄m iugulauit. attraxit aūt exercitū ⁊ illos qui cū imꝑatore venerant p̄ce p̄cio ⁊ muneribꝰ: atqꝫ cū eis ad vrbeꝫgradu cito ꝓperauit. audiēs hoc philippus iunior vehementer extimuit: et totū theſauruꝫpr̄is ⁊ ſuū beato ſixto ⁊ ſancto laurentio commendauit vt ſi ip̄m a decio interfici ꝯtingeret theſaurū ip̄m eccleſijs ⁊ pauꝑibꝰ erogarētnec te moueat ꝙ theſauri qͦs laurentius diſpenſauit: nō dicunt̉ theſauri imꝑatoris ſꝫ eccleſie qꝛ potuit eſſe ꝙ cum ip̄is theſauris philippi aliquē etiā theſaurū eccleſie diſpenſauitUel forte ideo dicunt̉ theſauri eccleſie quiaphilippus eos reliquerat eccleſijs diſpenſandos. Senatus ergo obuiam decio ꝓceſſit etip̄m in imperiuꝫ ꝯfirmauit: ne vero ꝓditorieſꝫ zelo idolatrie dn̄m ſuū occidiſſe videreturchriſtianos cepit crudeliſſime perſequi adeovt multi martyrio coronarent̉ inter quos etiam philippus iunior annumeratus fuit: poſthoc oblatus eſt decio btūs ſixtus tanqͣꝫ quixp̄m coleret ⁊ imꝑatoris theſauros haberet:tūc decius in carcere recipi ip̄m iuſſit donecꝑ illata tormēta ⁊ theſauros ꝓderet ⁊ chriſtūnegaret. btūs aūt laurentius ip̄m ꝓſequenspoſt eū clamabat: quo ꝓgrederis ſine filio pater: quo ſacerdos ſancte ſine miniſtro ꝓperas.Tu nunqͣꝫ ſine miniſtro ſacrificiū offerre cōſueueras. Quid in me diſplicuit paternitatitue: nūquid degenerē me ꝓbaſti: experire certe vtrū idoneū miniſtrū elegeris cui ꝯmiſiſtidn̄ici ſanguinis diſpenſationē. Cui beatusſixtus dixit: nō ego te deſero fili neqꝫ te derelinquo: ſꝫ maiora tibi debent̉ ꝓ fide xp̄i certamina: nos quaſi ſenes leuioris pugne curſuꝫrecipimus: te aūt quaſi iuuenē manet glorioſior de tiranno triūphus. poſt triduū me ſeq̄ris ſacerdotē leuita. deditqꝫ ei oēs theſaurosp̄cipiens vt eccleſijs et pauꝑibꝰ erogaret. quichriſtianos diligenter die ac nocte queſiuitet vnicuiqꝫ ꝓut opus fuerat miniſtrauit oēsqꝫ pauꝑibꝰ diſpenſauit ideo eccleſia cantatde eo id pſalmiſte qd̓ ponit̉. ij. ad Corinth̓.ix. diſperſit dedit pauperibꝰ iuſticia eius manet in ſeculū ſeculi. Que verba ponderandaſunt diſperſit enī dicit̉ qꝛ pluribꝰ condiuiſit.et nō vni: diſperſit ⁊ nō auare retinuit: deditet nō vendidit dedit libere ſine ſpe mercedislucri cōmodi aut obſequij tꝑalis dedit nondandū poſt mortē dereliquit pauꝑibꝰ ſcꝫ xp̄inō parētibꝰ nō diuitibꝰ: ideo iuſticia eius manet in ſeculū ſeculi: qꝛ merces iuſticie eius eſteterna: vt exponit nicolaus de lira. Sꝫ quiahoc loco elemoſyna beati laurentij tam ſublimiter magnificatur libet tria de ipſa dubiadiſputare.¶ Primum vtrum elemoſynam dare ſit actuscharitatis.¶ SSecundum vtruꝫ elemoſyna fieri poſſit deillicite acquiſitis.¶ Tercium vtrum elemoſyna corporalis habeat ſpiritualem effectum.¶ Ad primū dubiū poſſet quis dicere arguendo. Ꝙ actus charitatis nō p̄t eſſe ſine charitate: ſꝫ largitio elemoſynaꝝ p̄t eſſe ſine charitate: igit̉ nō erit actus charitatis. nam .i. adCorinth̓. xiij. c. apl̓s dixit. Si diſtribuero incibos pauperū oēs facultates meas charitatem aūt nō habuero nihil mihi ꝓdeſt. Ad hͦrn̄det tho. ẜa ẜe. q. xxxij. Ꝙ aliquid dicit̉ eſſeactus virtutis dupliciter: vno modo materialiter ſicut actus iuſticie eſt facere iuſta: et talis actus p̄t eſſe ſine virtute: nā multi nō habentes habitum iuſticie oꝑantur iuſta: vel exnaturali rōne: vl̓ ex timore: vel ex ſpe aliquidadipiſcēdi. Alio modo d̓r aliquid eſſe actusvirtutis formaliter ſicut actꝰ iuſticie eſt actioiuſta eo modo quo iuſtus facit ſcꝫ prompteet delectabiliter. Et hoc modo actus virtutꝭnō eſt ſine virtute. ẜm hoc ergo dare elemoſynā materialiter p̄t eſſe ſine charitate. dare vero elemoſynā formaliter id eſt ꝓpter deū delectabiliter ⁊ ꝓmpte et omni eo modo quo delectet: nō eſt ſine charitate: elemoſyna quideꝫeſt opus quo datur aliquid indigenti ex cōpaſſione ꝓpter deū. ¶ Scd̓m dubiū fuit vtrūelemoſyna fieri poſſit de illicite acquiſitꝭ. Adhoc rn̄det Tho. vbi. sͣ. ꝙ aliquid p̄t dici tripliciter illicite acquiſitum. Uno modo illudqd̓ illicite ab alio accipitur et debet̉ ei: nec p̄t̄ab eo qui accipit retineri: ſicut ꝯtingit inrapina furto ⁊ vſuris ⁊ de talibꝰ cū homo teneatur ad reſtitutōꝫ elemoſyna fieri nō p̄t. Secundo modo eſt aliquid illicite acquiſitu: qꝛille qui acquiſiuit retinere nō p̄t: nec tn̄ debetei a quo acquiſiuit ſcꝫ qꝛ ꝯtra iuſticiā accepitet alter ꝯtra iuſticiā dedit. Sicut cōtingit inſymonia in qua dans ⁊ accipiens ꝯtra iuſtiꝰciam legis diuine agit: vnde non debet fieriꝭ