nerat ſiue ledit que omnia ex animi generoſitate proueniūt. ſic beatus marcus inter tormentoruꝫ ſupplicia fuit imperterritus cuiuspaſſio fuit valde acerba. Primo quia fuit bisper ciuitatem fune ligato ad collum eius tractus. Cum em̄ in ſolennitate paſcali miſſamcelebraret. conuenerūt illuc omnes ⁊ fune incollo eius miſſo ip̄m ꝑ ciuitatem trahebāt dicentes. Trahamus bubaluꝫ ad loca buculi.erat em̄ locus extra ciuitatem alexandrie iuxta mare: qui ſic vocabatur. Secūdo fuit toto corpore laceratus. ⁊ carnes eius in terrameffluebant. Tercō fuit ſanguine cruentatus.nam ⁊ illo lapides rigabātur. Quarto fuit incarcere recluſus. ibiqꝫ vſqꝫ mane dimiſſus.Meruit tamen in hoc duro prelio multꝭplicem conſolationem. Prima fuit diuina confortatio. Nam ip̄e dn̄s ih̓us xp̄us eum viſitauit confortauitqꝫ dicens. Pax tibi Marceeuāgeliſta meus. noli timere quia ego ſum tecum vt eruam te. Secunda fuit angelica apparitio. nam angelus ad eum in carcerem venit: ⁊ ipſum conſolatus fuit dicens. Ecce nomen tuū in celo ſcriptū eſt. ſociuſqꝫ factus esſupernaꝝ virtutum. mane igitur facto trahebant eum ſicut prius dicētes. trahamus bubalum ad loca buculi. ille autem dum traheretur gratias agebat dicēs. In manus tuasdomine ꝯmendo ſpiritum meum. Et hec dicens. ſpiritum exhalauit. cum autem paganicorpus vellent cōburere. ſubito aer turbaturgrando exoritur: tonitrua intonant: fulguracoruſcant. ita vt quilibet euadere niteret̉. xp̄iani vero corpus eius rapuerūt. ⁊ in eccleſiacum omni reuerentia ſepelierunt.otia Eyrcioa tipinta¶ De gratitudine leonis per exempla declarata. in qua ſibi beatus marcus aſſimilaturcuius preſidio reſpublica venetoꝝ ſuſtentat̉.eiuſqꝫ gloria in dies auget̉. ¶ Capitulū. iij.Ercia excellentia beati marci gratioſitas nūcupatur. Et in hac cum leone cōuenit. nam eſt animal homini ſatis amicabile vt inquit Iſidorus. xij. libro circa hominēleonū natura eſt. vt non niſi leſi nequeant iraſci: patet enim eorum miſericordia exemplisaſſiduis proſtratis enim parcunt. Captiuosobuīos repatriare permittunt hominem nōniſi in magna fame perimūt. Plinius autemlibro. viij. de naturali hiſtoria refert. ꝙ leo eſtanimal valde gratum cognoſcens ⁊ diligensbenefacientem nam quantum ſpectat ad amicitiam demonſtratur exemplo mentoris. dequo ita refert mentor ſiracuſanus. in ſiria lebn̄e obuio. ſuppliciter volūtate attonitus pauore cum refugienti vndiqꝫ ſeſe fera opponēret ⁊ veſtigia lamberet adulanti ſimilis animaduertit in pede eius tumorem vulnuſqꝫ.Et extracto ſurculo liberauit cruciatū. pictura caſum hūc teſtatur ſiracuſis. De recognitione vero beneficij a leone ſuſcepti ſic ſequitur Plinius. Helpis ſamnis natione in affricam delatus mane ⁊ iuxta littus conſpecto leon hiatu minari. arboreꝫ fuga petijt. At leoprocūbens ad arborem: hiatu quo terruerat̉miſerationem petebat. Os enim morſu auidiore inheſerat dentibus eius. cruciabatqꝫinedia: quare helpis timore depoſito deſcendit de arbore ⁊ leonem audiuit. liberauitqꝫ eūab illo impedimento oſſe de ipſius ore euulſo. Traduntqꝫ qͣꝫdiu nauis ea in portu ſtetitretuliſſe gr̄am venatus aggregādo. Auluſgelius vero libro. v. noctium acticarum ſtupendiſſimum inducit exemplum de leonis gratitudine. Appion inquit litteris homo multispreditus narrat. ſe rome vidiſſe. gratiam leonis exhibitam. androdo cuidam erat ip̄e ſeruus viri conſularis. qui ad beſtias damnatus fuit. inter quas aderat leo vnus terribilis valde: hic vt androdum vidit procul repēte quaſi admiratus ſtetit. ac deinde ſenſitū atqꝫ placide. tanqͣꝫ noſcitabundus ad hominēaccedit. Tum caudam more atqꝫ ritu adulātium canum. clementer ⁊ blande mouet. hominiſqꝫ ſeſe corpori adiungit. Cruraqꝫ eius⁊ manus. propria examinati metu lingua leniter demulcet. androdus inter illa blandimēta ammiſſum recuperat animū paulatimqꝫ oculos ad contuendum leonem refert. Tūquaſi mutua recognitione facta: letos ⁊ gratulabundos videns hominē ⁊ leonem. Queres mecū omnes in admirationem traxiſſet.eductus androdus atqꝫ ceſari preſentatus requiritur. Cur ſibi leo tam familiarem ſe prebuiſſet. At ille. Cum inquit affricam pro cōſulari imꝑio meus dominus obtineret. Egoibi iniquus qͦtidianis verberibus ad fugamſum coactus. ⁊ vt mihi a domino terre illiuspreſide tutiores latebre forent. in camporuꝫ⁊ arenarum ſolitudines conceſſi. ac deficiente cibo cōſilium fuit. mortem aliquo pacto q̄rere. tum ſole medio rapido ⁊ fragranti ſpecum quandam nactus remotam latebro ſamqꝫ in eam me rapio ⁊ recōdo. neqꝫ multo poſtad eandē ſpecū venit hic leo. debili vno ⁊ cruento pede gemitus addens ⁊ murmura dolorem cruciatūqꝫ vulneris ꝯmiſerantia. atqꝫ illic primo aſpectu pauere cepi: Sed poſtqͣꝫ introgreſſus leo mitis ⁊ māſuetꝰ acceſſit. ⁊ ſublatū pedem oſtendere mihi ⁊ porrigere quaſi