Decimo in quattuor fabris cornua hominūdeijcientibus. zacharie .i. cap̄. Undecimo inquattuor quadrigis per orbem diſcurrentibus. zacharie. vi. ca. Duodecimo. ī quattuoranimalibus oculatis āte ⁊ retro. Apoca. iiij.ca. que requiem nō habebunt die ac nocte dicentia. Sanctus ſanctus ſanctus dominusdeus omnipotens: cui ē honor ⁊ gloria in ſecula ſeculoꝝ. Amen. ¶ Terciū dubium fuitvtrum beatus marcus euangelium ſcribendo potuit errare. Et ad hoc reſpondemus ꝙnon. tum quia illud quod ſcripſit a ſpirituſancto accepit. tum quia ⁊ a petro apoſtolorūprincipe multa didicit. Un̄ de ip̄o ita refert.Hieronymus in prologo in Marcū Marcus euāgeliſta dei electus ⁊ petri ī baptiſmate filius. atqꝫ ī diuino ſermone diſcipulus ſacerdotiū in iſrael agēs ẜm carnem. leuita cōuerſus ad fidem xp̄i enangeliū in italia ſcripſit oſtendēs in eo quid ⁊ generi ſuo deberet⁊ xp̄o. hec Hieronymus. Ubi oſtendit beatimarci auctoritatem cū ad officium ſcribendieuangelium dicit eū a deo electuꝫ ⁊ aſſumptūinſuper ⁊ eum a petro eruditū aſſerit: enarrāsdeinde ſtatum eius ante conuerſionem quiaad ſacerdotes ⁊ leuitas pertinebat ſcire preteritas ſcripturas veteris teſtamēti: que de xp̄oteſtimoniū perhibent vt dicit Nicholaus delira in prologo in Marcum. Dum itaqꝫ cuꝫpetro romam veniſſet ⁊ petrus ibi euangeliūpredicaret: rogauerunt fideles qui erant rome beatum marcum: vt euangeliū ad perpetuam memoriam deberet conſcribere. quodille fecit. ſcripſitqꝫ euangeliū greco ſermone.Et poſſmodū aquilegie iteꝝ ſcripſit illud ſermone latino. quod vſqꝫ hodie in aquilegiēſieccleſia oſtenditur. ⁊ deuotione congrua reſeruatur. In hoc autem apparet ꝙ ſpūſſanctꝰerat in eo: quia cū fuiſſet hebreus linguis tamen omniū gentiū loquebatur. quare nec errare neqꝫ mentiri poterat. qꝛ ſpūſſanctus ſpiritus eſt ſapientie ⁊ veritatis. ¶ Secūdo beatus marcus vocauit multos ad vitam legemeuangelicam predicando. Nam videns petrus ip̄m in fide conſtantem aquilegiam illūdeſtinauit. vbi verbum dei predicans innūeras gentiū multitudines ad fidem xp̄i cōuertit. Tandem hermogenā ciuē aquilegienſemquem cōuerterat romam ad beatum petrumadduxit: quem petrus aquilegienſem epiſcopum conſecrauit. Ille vero aquilegiaꝫ reuerſus cum aquilegienſem eccleſiam optime gubernaſſet. Tandeꝫ ab infidelibꝰ captus martyrio coronatus eſt. beatus vero marcus alexandriā iuſſu petri petijt. Et vt dicit filo diſſertiſſimus iudeoꝝ in primo ingreſſu eiꝰ maxima multitudo in fide xp̄i ⁊ deuotione. ⁊ cōtinentie obſeruatione adunata ē. Deinde iuitegyptum. vbi idola deſtruxit. maximā multitudinē conuertit. ⁊ virtutes multas fecit. venit cirenem ⁊ pentapolim vbi cecos illuminauit. mortuos ſuſcitauit quos baptiſauit. ⁊ infide xp̄i confirmauit. ¶ Tercio beatus marcus vocauit multos ad vitam legem euangelicam obſeruando hic terrena omnia ſpreuitceleſtia deſiderat. virtutes āplectit̉. vicia deteſtatur. ⁊ deum diligit ſuꝑ omnia. vt diximꝰin primo dubio. hanc marcus profeſſus indeſinenter vſqꝫ ad mortem coluit ⁊ ſeruauit.pro hac inſuꝑ pollicē ſibi āputauit. vt Hieronymus refert in prologo in Marcum. ne adordineꝫ ſacerdotij poſſet humano iudicio ꝓmoueri. Uerūtamen diſpoſitio dei ⁊ auctoritas ſancti petri p̄ualuit qui ip̄m alexandriaꝫepiſcopum deſtinauit. Notandū tamen hic.quia vt dicit Nicholaus de lira ſuper. xviij.ca. Matthei. nō eſt amputādum aliqd̓ membrum vt euitetur peccatum. tum quia ꝑ hocnon excluditur concupiſcentia interior in qͣviget peccatum. tum quia per aliam viam poteſt melius obuiari peccato ꝑ rationem ⁊ liberum arbitriū cohercendo membrū a peccatorum exercitio. Et ſic dicitur manus abſcidi.inquātum prohibetur ab illicito actu. qꝛ manus abſciſa non poteſt aliquid agere. Et eodem modo exponēdum eſt de alijs membrisꝘ autem marcus amputauit ſibi pollicē: potuit eſſe ꝙ id fecerit inſtinctu ſpūſſancti vt dicit Nicholaus de lira in prologo in Marcū.¶ Qualiter beatus Marcus cōparat̉ leoni:ꝓpter magnanimitatem quam habuit in tolerantia martyrij. ⁊ diuinis conſolationibꝰ ſibi factis.¶ Capittulum. ij.Ecunda excellentia beati marci d̓r animoſitas que leonis ꝓprietati recte cōuenit. Nam vt refert Plinius. Leo eſt animalanimoſum ſatis ⁊ audax. qui maxime in periculis apparet glorioſus. vnde cum perſequit̉a canibꝰ ⁊ venatoribꝰ non latitat nec ſe occultat. ſed ſedet in campis vbi videri poſſit ⁊ addefenſionem ſe parat. Unde vbi virgultū ſiluaſqꝫ penetrat acerrimo fert̉ curſu. valde reputans turpitudinem abſconſionem. nō em̄ſe abſcondit eo ꝙ timeat. ſed ſolū ne timeat̉.Quando vulneratur mira obſeruatōne nouit primo ſe tangentem etiam in quantalibetmultitudine. primum percuſſorem. Et cumquis telum miſerit ⁊ eum non tetigerit correptum raptatūqꝫ ſternit. ſed nequaqͣꝫ ip̄m vul