ꝓnunciatur penultima ꝓducta. Dixitqꝫ illi.Sequere me. Confeſtim obediuit. Nō replicauit: nō cauſam exegit: nō ꝯtradixit: nō deniqꝫ paſſus eſt morā In hoc xp̄o quantū potuit ſe fecit ꝯformē qͥ pr̄i eterno eſt factꝰ obediens vſqꝫ ad mortē. vt dicit̉ ad Philip. ij. c.Sꝫ vt obediētie virtꝰ clarius eluceſcat in hͦloco tria dubia ſe ingerūt declaranda.¶ Primū vtrū deo ſit in om̄ibꝰ obediendum.Scd̓m vtrū hoī ſit obediendum.¶ Tercium qualiter eſt obediendum.¶ Ad primū dubiū arguunt quidā ſic. Nihil eſt faciendū ꝯtra virtutē: ſꝫ inueniunt̉ q̄dam p̄cepta dei cōtra virtutē: ergo deo nō eſtin illis obediendum. Precepit nāqꝫ abrae vtoccideret filiū innocentē. ſicut ptꝫ Gen̄. xxij.ca. Et iudeis vt furent̉ res egyptioꝝ. vt ponitur Exodi. xij. ca. qd̓ fuit ꝯtra iuſticiā. EtO ſec vt acciꝑet mulierē adulterā qd̓ eſt ꝯtracaſtitatē. Sꝫ ſcūs Tho. ẜa ẜe. q. ciiij. ad hocita rn̄det: Ꝙ ſicut deus nihil oꝑatur ꝯtra naturā: qꝛ hoc ē natura vniuſcuiuſqꝫ rei qd̓ inea deus oꝑat̉ vt dicit Augꝰ. xix. de ciui. dei.et etiā glo. ad romanos. xi. c. oꝑatur tn̄ aliqͥdꝯtra ſolitū curſum nature. Ita etiā deus nihil p̄t p̄ciꝑe ꝯtra virtutē: qꝛ in hoc pͥncipaliter ꝯſiſtit virtꝰ et rectitudo volūtatis hūaneꝙ dei volūtati ꝯformet̉ ⁊ eius ſequat̉ imꝑiūqͣꝫuis ſit ꝯtra virtutis modū. Scd̓m hoc ergo p̄ceptū Abrae factū ꝙ filiū innocentē occideret nō fuit cōtra iuſticiā: qꝛ deus eſt dn̄smortꝭ ⁊ vite. Sil̓r nō fuit ꝯtra iuſticiā ꝙ mādauit iudeis vt res egyptioꝝ acciꝑent: quiaeiꝰ ſunt oīa: et cui voluerit dat illa. Un̄. xiiijq. v. c. dixit dn̄s. d̓r. Nec iſraelite furtū fecerunt ſꝫ deo iubenti miniſterium exhibuerūt.Nec fuit ꝯtra caſtitatē p̄ceptum O ſee factuꝫqꝛ ip̄e deus eſt hūane generatōis ordinator.Et ille eſt debitus modus vtendi mulieribꝰquē deus inſtituit. Cōcordat his dn̄s Bonauē. in ſuo pͥmo di. xlvij. vbi ait. ꝙ deꝰ nōp̄t preciꝑe malū manens malū. ex eo ꝙ illudqd̓ p̄cipit ſꝑ eſt bonū: licꝫ qn̄qꝫ aliqͥd eſſet malum an̄qͣꝫ ab ip̄o preciꝑet̉. Iuſtū itaqꝫ ⁊ debitum eſt in om̄ibꝰ obedire deo cui oīs creatura famulat̉. Ip̄i nāqꝫ obediūt oēs angeli ſolet luna ⁊ oīa ſidera celi. Inſenſibilia elementa et cūcta que in celis ⁊ in terris reꝑiuntur.Quātomagis eius imꝑio ſubiacere tenet̉ hōcui tot innumera largitus eſt bn̄ficia: et ꝓpterobedientiā pollicet̉ eterna premia ¶ Scd̓mdubiū fuit vtrū hoī ſit obediēdū. Ad qd̓ itarn̄det ſcūs Tho. vbi. sͣ. ꝙ ſicut actiones reꝝnaturaliū ꝓcedūt ex potētijs naturalibꝰ itaetiā oꝑatōes hūane ꝓcedunt ex hūana volū-tate. O portuit aūt in rebꝰ naturalibus vt ſuperiora mouerēt inferiora ad ſuas actōnes ꝑexcellentiā naturalis virtutis collate diuinitus. Unde etiaꝫ in rebꝰ humanis oportetꝙ ſuꝑiores moueant inferiores ꝑ ſuā voluntatem ex vi auctoritatis diuinitus ordinateMouere aūt ꝑ rōnem et voluntatē eſt p̄cipe.Et ideo ſicut ordīe naturali diuinitus inſtituto inferiora in rebus naturalibꝰ neceſſe habent ſubdi motioni ſuꝑioꝝ. Ita etiā in rebꝰhumanis ex ordine iuris naturalis ⁊ diuinitenentur inferiores ſuis ſuꝑioribus obedire.Hoc eſt qd̓ apl̓s dixit ad Romanos. xiij. c.Oīs aīa poteſtatibꝰ ſublimioribꝰ ſubdita eēdebet. Nō enī eſt ptās niſi a deo. Sꝫ pleriqꝫobijciunt huic ſnīe cōtendentes ꝓbare ꝙ nōdebet hō homini obedire: nam videt̉ hoc eſſe ꝯtra ordinationē diuinā cum deus hoīeꝫcondiderit in libertate arbitrij et reliqueritillū in manu cōſilij ſui: quare videt̉ ꝙ vnuſquiſqꝫ ſuo ꝯſilio ⁊ volūtate nō alterius p̄cepto ſe regere debꝫ: Ad hoc ita rn̄det Tho. ꝙdeus reliquit hoīem in manu cōſilij ſui: nonqꝛ liceat ei facere om̄e qd̓ vult ſꝫ qꝛ ad id qd̓faciendū eſt nō cogit̉ neceſſitate nature ſicutcreature irrōnales: ſed libera electōe ex ꝓprioꝯſilio ꝓcedente. Et ſicut ad alia facienda debet ꝓcedere ꝓprio conſilio: ita etiā ad hoc ꝙobediat ſuis ſuꝑioribꝰ. Ex quo obedire homini qui ſuꝑior eſt in his que ſpectāt ad ſuāſuꝑioritatē debitum eſt et laudabile. Immoobedientia cūctas virtutes morales excellit.Nam inter virtutes morales tanto aliqͣ potior eſt quātomagis aliquid ꝯtemnit̉ vt deoinhereat. Sunt aūt tria genera hūanoꝝ bonorum que hō p̄t ꝯtemnere ꝓpter deū: quorūinfima ſunt exteriora bona. Media ſunt bona corꝑis. Suprema aūt ſunt bona aīe. Inter que quodāmodo p̄cipua eſt voluntas inquantū ſcꝫ ꝑ voluntatē homo omnibꝰ alijsbonis vtitur. Et ideo ꝑ ſe loq̄ndo laudabilior eſt obediētie virtus qua quis ꝓpter deumꝯtemnit ꝓpriā voluntatē qͣꝫ alie virtutes morales que ꝓpter deū aliqͣ alia bona ꝯtemnuntIdeo Grego. vlti. moraliū exponens illudi. Regū. xv. c. Melior eſt obedientia qͣꝫ victime inquit. Obedientia victimis iure p̄ponitur: qꝛ ꝑ victimas aliena caro: ꝑ obedientiaꝫvero voluntas ꝓpria mactatur. Quantū vero obedientia ſit grata deo: oſtendunt nobisexēpla ꝓbatiſſima. Nam in vitiſpatrū narratur: qualiter abbas Paulus pręcepit diſcipulo ſuo Ioanni vt afferret ei fimum boumquo indigebat. At ille ait. In loco vbi fimꝰeſt habitat leena. Cui abbaſ. Si venerit ſuꝑ