amat: quia oīa amat vno et ſimplici actu voluntatis et eodē mō ſe habēte. Alio mō ex ꝑteip̄ius boni qd̓ quis vult amato. Et ſic dicimur aliquē alio plus amare: qꝛ volumus maius bonū qͣꝫuis nō magis intenſa voluntateEt hoc mō neceſſe eſt dicere ꝙ deꝰ quedā alijs magis amat. Cū enī amor dei ſit cā bonitatis rerū nō eſſꝫ aliqͥd aliud meliꝰ ſi deusnō vellet vni maius bonū qͣꝫ alteri. Sed nōnulli ꝓpter ea q̄ dicta ſunt arguūt ꝙ deus nōdebet velle bonū magis vni qͣꝫ alteri. Nā vtſcribit̉ ad Ro. ij. ca. Nō eſt acceptio ꝑſonarūapud deuꝫ. qd̓ verbū ponit̉. xxxij. q. iiij. c. ſic̄Et de cōſe. di. iiij. c. nec quenqͣꝫ. Et de p̄ben.c. venerabilis. Et de iudi. c. nouit. Ad qd̓ rn̄det Alex. de ales in. ij. volumine ſumme. ꝙꝑſonarū acceptio cadere nō p̄t in liberali gratuita et voluntaria diſtributōe quorumcūqꝫbonoꝝ ſed tm̄ in debita et neceſſaria diſpenſatione. Si enī qͥs ex ꝓpria liberalitate largiri vellet aliquā pecunie qͣꝫtitatē nō p̄t ꝑſonarū acceptor cenſeri: qꝛ potius vni qͣꝫ alteri dederit: cum neqꝫ in eo qͥ recepit neqꝫ in eo quinō recepit meritū aut p̄ceſſerit aūt exiſtat vt ſibi p̄fata pecunia donet̉. Sic et deus bonitate ſua diuerſa atqꝫ diſparia creaturis cōtulitdona: ſine ꝑſonarū acceptōe. Quare aūt exyat ꝯtupicellentius cōdiderit angelos qͣꝫ hoīes: hoīesccuide npō iqͣꝫ bruta: leones qͣꝫ formicas: aqͥlas qͣꝫ paſſeres et ſil̓ia. nō intereſt nr̄a diiudicare: ſꝫ poabiuari. v.tius multimodā ſapientiā illiꝰ extollere: bonitatēqꝫ affluentiſſimā ꝯmendare. ¶ Scd̓mdubiū fuit vtrū xp̄s magis dilexit iohannēqͣꝫ petrū. Et ꝙ ſic: patꝫ ex p̄dictis. Tn̄ poſſetqͥs obijcere ꝙ deꝰ illos magis diligit qͥ ip̄mmagis diligunt: ſed petrus magis diligebatxp̄m qͣꝫ iohānes. vn̄ Io. xxi. ca. dixit ieſus petro. Simon iohannis diligis me plus his.Qd̓ nō ſic q̄reret dn̄s niſi ſciret ꝙ petrꝰ plusceteris ip̄m amaret: vt dicit gloſa. ergo videtur ꝙ xp̄s magis debuit petrū diligere qͣꝫ iohannē. Ad hoc rn̄det Bonauen. diſt. xxxij.tercij libri. Ꝙ hic eſt triplex modus dicendiquorū vnus facit ad explicationē alteriꝰ. Primus eſt ẜm Auguſti. ſuꝑ Iohannē. viij. ait.ꝙ eſt dilectio in ſigno exteriori et ī effectu interiori. Si loquamur de dilectōne in ſignoexteriori magis diligebat xp̄us iohannē qꝛmaiorē ei familiaritatē exhibebat. Si veroloquamur de dilectōe qͣꝫtū ad interiorē effectum qͥ eſt effectꝰ gr̄e: ſic magis diligebat petrum: qꝛ maius munus gr̄e illi dederat. Etſi tu obijcias. ꝙ deus illi debebat maiora ſigna dilectōnis oſtēdere quē magis diligebatẜm veritatē. Rn̄det Augꝰ. ꝙ per iohannē etpetrū ſignificat̉ duplex vita. ꝑ petrū actiua q̄tranſit per iohannē cōtemplatiua q̄ manet.Un̄ petro dictū eſt. Sequere me. de iohānevero d̓r. Sic eū volo manere. Et qm̄ actiualaborioſior et fructuoſior. Cōtemplatiua vero purior et iocundior ad ſignificandā differentiam huius duplicis vite familiarius ſeexhibebat dn̄s iohāni qͣꝫ petro. In cuius reiſignū cōmiſit ei matrē cuſtodiendā: petro vero paſtoralē curā. Et ex hoc dicit Augꝰ ꝙ petrus erat melior: ſꝫ iohānes felicior. Aliꝰ eſtmodus dicēdi ẜm Bernardū. ꝙ petrꝰ dilexit feruentiꝰ et diligebat̉ fortius. Iohannesvero diligebat dulcius ⁊ diligebat̉ familiarius. Tercius vero modus diligēdi eſt. ꝙ petrus magis diligebat deū in ꝓximis. Iohānes magis in ſe. Un̄ petrus accepit curā regiminis: iohānes gratiā ꝯtemplatōis Ideopetrꝰ efficaciorē habuit gr̄am ad laborē actionis: iohannes efficaciorē ad gratiā cōtemplationis. ¶ Terciū dubiū fuit vtrū xp̄s debuit ita intenſe diligere iohannē. Ad qd̓ rn̄demus ꝙ tria cōcurrerūt in iohāne q̄ illū adeoamabilē xp̄o fecerunt.¶ Primum fuit etas.Secundū virginitas.¶ Terciū amabilitas.¶ Primū qd̓ fuit in iohanne quo xp̄s illū dilexit amore p̄cipuo fuit etas. Secutꝰ enī fuitſaluatorē oīm in etate tenera. Nā licꝫ Hiero.dicat ad paulā de dormitione Blefille. Nūqͣꝫ eſt ſera ꝯuerſio. Et Seneca in tragedijs.nunqͣꝫ ſera ē ad bonos mores via. Tn̄ res eſtad modū gratiſſima deo hoīqꝫ ſatis vtilimaab ineunte et adoleſcēti etate bn̄ beateqꝫ viuere. Ideo Trenoꝝ .i. ca. Ieremias ait. Bonūeſt viro cū portauerit iuguꝫ ab adoleſcentiaſua. Sicut iohānes dū eſſet adoleſcēs vocatus a xp̄o cū iacobo ſuo fratre reliquit oīa etillū ꝓtinus fuit ſecutus. Sciendū tn̄ in hacꝑte ꝙ duplex fuit vocatio iohannis ẜm Nico. de lira in ꝓlogo ī iohannē. Primo qn̄ vocatus fuit ad xp̄i noticiā aliqualē. Scripſitnā ip̄e. i. c. Erat aūt andreas frater ſimonispetri vnus ex duobꝰ qui audierāt a iohanneet ſecuti fuerunt eum .ſ. xp̄m. Nomē itaqꝫ alterius diſcipuli tacuit: qꝛ mos eſt ſcribentiūtacere ꝓprias laudes: et de ſe ſic̄ de alio loquiqd̓ iohannes vt ptꝫ in pleriſqꝫ locis diſcipulum ſe tm̄ noīando obſeruauit: ita et hic nomen ſuū nō expreſſit: tn̄ ꝓbabiliter credit̉ ꝙip̄emet fuerit cum andrea: qꝛ circumſtātiasloci et temporis deſcribit qm̄ oīa pn̄tialitervidit. Secūda vocatio fuit ad xp̄i familiaritatem. de qua ſic ſcribit Hiero. in prologo inq iij