in montē ſolus orare et erat pernoctans inoratōne dei. Ubi dicit Ambro. ꝙ ad p̄ceptavirtutis ſuo nos informat exemplo. Terciaro quare xp̄s qn̄qꝫ retraxit ſe a turbis fuit vtdoceret fauorē humanū vitandū. Un̄ ſuꝑ illud Math. v. c. Uidēs ieſus turbas aſcendit in montē vt ꝑ hoc ꝙ nō in ciuitate ⁊ foroſed in mōte ⁊ ſolitudine ſedit. erudit nos nihil ad oſtentationē facere. et a tumultibꝰ abſcedere maxime cū de neceſſarijs oporteat diſputare. ¶ Secundū dubiū eſt de xp̄i manducatōe cur vicꝫ xp̄s nō ſꝑ auſterā vitā duxit. vt iohānes baptiſta. nec ſꝑ ieiunauit ſedmanducauit ⁊ bibit etiā cū publicanis ⁊ peccatoribꝰ. Ad qd̓ ita rn̄det ſanctꝰ tho. Ꝙ ꝯuenientiſſimū eſt cū qͥs cū alijs cōuerſat̉ vt ſe illis in ꝯuerſatōe cōformet ẜm illud .i. ad Corinth̓. ix. c. Oībus oīa factꝰ ſum. Quare xp̄scōuerſans cū hoībꝰ ꝓpter illoꝝ ſalutē. voluitſicut ceteri in cibo et potu ſe hr̄e. Sicut enīlicita et laudabilis eſt vita illiꝰ qui a ꝯſortiohoīm ſegregatus abſtinentiā ſeruat. ita et vita alteriꝰ qͥ in ſocietate poſitꝰ manducat et bibit. Nā abſtinētia cibi et potꝰ nō ꝑ ſe ꝑtinetad ſalutē ẜm illud ad Ro. xiiij. c. Regnū deinō eſt eſca et potus. ¶ Terciū dubiū erat dexp̄i ieiunatōe. Cur voluit in deſerto xp̄s ieiunare. Nō eſt dicēdū ꝙ ad refrenandā ſenſualitatē q̄ erat ꝑfecte obediēs rōni. nec ad eleuationē mētis q̄ erat vnita deo ꝑfecte. nec advirtutes acquirēdas q̄ erāt oēs ī ip̄o. Argoieiunauit ꝓpter nr̄m exemplū. Un̄ Criſo. ſuꝑmath. inqͥt. Ut diſcas qͣꝫ magnū bonū eſt ieiuniū et qualiter ſtatutū eſt aduerſum diabolum. et qm̄ poſt baptiſmū nō laſciuie ſed ieiunio oportet intēdere ip̄e ieiunauit nō eo indigens ſed nos inſtruens. Quare aūt tantonumero ieiunauit. Rō eſt ẜm Criſoſto. Necminor videat̉ moīſe et helia qui tot diebꝰ ieiunauerūt. nec vlterius ꝓtraxit: ne diabolusip̄m ſupra hoīem aliqͥd exiſtimaret dū eximios ꝓphetarū in qͣꝫtitate dierū ſuperaret. Sedhic querūt nōnulli cū xp̄s nil comederet illis quadraginta diebꝰ et quadraginta noctibus et non eſurierit. A quo facta fuit illa ſuſtentatio vt nō eſuriret. Et ad hoc dicere poſſumus ꝙ tribꝰ de cauſis poteſt aliquis nonſentire famē. Primo ex redundātia glorie aīein corpus ẜm ꝙ datur corpori aliqua qualitas glorioſa ꝑ modū habitus vel diſpoſitionis vt ſit impaſſibile et ſic erit in beatis ꝑ modum habitus immanētis. Un̄ Apocal̓. vij.ca. dicitur. Non eſurient neqꝫ ſitient ampliꝰEt ſic potuit fuiſſe ī xp̄o. vt ſicut dimiſit gloriam anime redundare in corpus qͣꝫtum adclaritatē in tranſfiguratōe per modū diſpoſitionis tranſeuntis ⁊ nō immanētis. ita agere poterat qͣꝫtū ad impaſſibilitatē hūidi a calore. Secūdo p̄t aliqͥs nō ſentire famē ex aliqua virtute cibi p̄aſſumpti fortificantis humidū radicale et ſpeciei virtutē. et hoc ſiue illa virtꝰ ſit natural̓ illi cibo ſicut erat ī lignovite. vel ſuꝑnaturaliter data ſicut in cibo data helie. iij. Re. xix. ca. In cuius fortitudineambulabat quadraginta diebꝰ et quadraginta noctibꝰ. Sic potuit eſſe in xp̄o ꝙ p̄aſſumpſiſſet aliquē cibū cui talis virtꝰ fuit diuinitus data. Tercio p̄t ꝯtingere ꝙ aliqͥs nō ſentiat famē ex ſuſpenſione actionis caloris naturalis ꝑ virtutē deitatis immediate ita ꝙ vita remaneat. nulla ex ſuꝑioribꝰ cauſis exiſtēte. Et hoc fuit diuini virtuti ſolū in xp̄o cuius eſſe diuinū erat eē exiſtere illiꝰ hoīs. Sivero diceret̉ ꝙ exqͦ xp̄s nō eſuriebat ieiunādo nō p̄buit exemplū penalitatis et patiētie.Rn̄demꝰ ꝙ hoc nō ſequit̉ qꝛ poſtea eſurijt.Inſuꝑ ſicut martyres ꝓpter exceſſum diuinedilectōis et cōformationē volūtatis diuine ⁊expectationē glorie qn̄qꝫ nō ſentiebāt tormēta nec tn̄ minꝰ merebant̉ aut dabāt exemplūpatiētie. Ita hic xp̄s. ſed oīs dubitatio ſoluitur qꝛ poſtea eſurijt. Cōtemplare nūc fidelisaīa illū qui animantibꝰ cūctis alimēta p̄ſtatet vitā ꝓ tuo amore fame ac ſiti qͣꝫ ſepius laborantē. et cōpatere illi atqꝫ inſpice diligenter quid p̄cipue tribꝰ vicibus inuenit ad comedendū ſiue bibendū. Eſurijt equidē poſtieiuniū et ante miniſteriū angeloꝝ nō habuit niſi lapides. Eſurijt adhuc in via dum exbethania deſcendēs ꝑgebat hieruſalē et noninuenit niſi folia ficus. vt ſcribit̉ Math̓. xxi.ca. Tandem ſitiuit in cruce: et oblata fuit orieius ſpongia aceto plena. q̄ ſi ad ſenſum miſticum referamus cū ꝯtinuo xp̄s eſuriat ⁊ ſitiat ſalutē noſtrā. Pleriqꝫ illi lapidea cordaoī duritie plena p̄ſentant. nec illū timēt necdiligūt vt vel timore vel amore abducant̉ avicijs. Alij vero folia ſibi et bona verba ſinefructibꝰ p̄bent. ſicut faciebāt phariſei qͦs redarguit Math. xv. c. dicens. Ipocrite bn̄ devobis ꝓphetauit Eſaias. Populus inqͥt hiclabijs me honorat cor aūt eoꝝ lōge eſt a me.nōnulli inſuꝑ acetū ei porrigūt ad bibendūhi ſunt qͥ vel mūdano amore īnebriati vel vana ſapīa et curioſitate decepti nō ſolū nō corrigūt ſua delicta. ſed qd̓ grauiꝰ eſt detrahūtxp̄o et impia verba ſiue blaſphema temere loquuntur de deo. Aiunt qn̄qꝫ. Si xp̄s ī cruce voluit mori qͥd nob̓. imputet̉ ſibi. Si deꝰerat cur nō abſqꝫ ignominia ſue crucꝭ indule ij