ad quē ē recurſus verus (clamauiMIIINl̓ aace) corde feruēti (de ꝓfundis.miſeriarū culpe et pene in qͥbꝰ oppreſſus iaceo ꝙͣdui hicviuo (domine) ad quem ſolū recurro quia ſolus potesliberare clamantes (exaudi vocem meam)Exaudi dico imo p̄cor ꝙ Miſericordia et clementiaque aures tue) dicūt̉ (intendāt in vocē dep̄cacōis mee)ut relaxet pcc̄a mea. ¶ Peto ut pcc̄a dimittas qꝛ. Siiniqͥtates) .i. pcc̄a q̄ aut cogitacōe aut ẜmōe aut certooꝑe ꝯmittimus (obẜuaueris) ut ſcd̓m eas iudicare velis(dne quis ſuſtinebit) te iudicē. certe nullus.Sed hec ē vna ſpes mea. Iuia apud te ꝓpiciacō eſt)qm̄ benignus ⁊ miſericors es ⁊p̄ſtabilis ſuꝑ malicia (⁊ꝓpter legē tuā) q̄ ꝓmittit penitētibꝰ miſcd̓iam (ſuſtinuipatiēter (te) flagellātē ⁊ p̄mia differentē ex pectās miſericordiam liberantem et iuſticiam retribuentem.Propheta ꝯuerſus ad auditores etiā art/ utiqꝫS uſtinuit aīa mea) ꝯfidenter (in ꝟbo eius) quo pro-mittit ⁊ reddit ſuſtinētibꝰ adiutoriū/ imo etiā poſt veniaꝫregnū qd̓ verbū dei qꝛ nūqͣ fallit ſemꝑqꝫ verū eſt ſecure(ſperauit anima mea in dominoSic anima mea ſperauit et Iſrahel) ſcilicꝫ vir iuſtus(ſperēt in dn̄o ⁊ hoc a puericiauſqꝫ ad mortē) aliter enīnō ꝓdeſt ſperare in dn̄o niſi ſperauerit uſqꝫ ad finem.Merito ſperandū ē in dn̄o. ILuia apud dn̄m miſcd̓ia)cum ꝓ nobis homo fieri dignatus eſt (et copioſa apudeū redēptio) cum non auro et argento ſed precioſo ſanguine ſuo nos redemit qui ſufficiens eſt ad mille mundorum redemptionem. Et ip̄e) filius dei qui ſolus ſi-ne peccato eſt et non alius poteſt redimere.