(et intellectū da michi) eoꝝ ut ꝓ eoꝝ intelligētia (vitāpoſſim capere ſempiternā) Quia vero tribulacō ⁊ an-guſtia inuener̄t me. Tlamaui in toto corde meo) qꝛvndiqꝫ ſūt hoſtes viſibiles ⁊ inuiſibiles (exaudi me domine) q̄ potes es (iuſtificacōes tuas requirā) ut faciā.Tlamaui) inſuꝑ (ad te) toto cordis affectu (ſaluumme fac) hoc genere ſaluacōis (ut cuſtodiam mandatatua) qͥbꝰ vita ꝑatur eterna. ¶ Ex magno orādi affcū.IPreuenihorā oportunā) in qͣ ſolet fieri oracō/ poccu-paui facie tuam ut letus ⁊ vigilās tibi occurrere (et clamaui) ꝓfundo cordiſ clamore (qꝛ in ꝓmiſſiōibꝰ tuiſ ſuꝑſperaui) ſꝑ creſces in ſpe ꝙ facies. ¶ Et etiā. Preue-ner̄t oculi mei mane ad laudādū te) ad modū ſtrenuioperarij qͥāte luce ſurgit ad oꝑādū (et ut meditater e-loqͥa tua) ad intelligēdū ⁊ faciēdū ea qꝛ ſuauia ſūt ⁊ in-flāmatiua tui amoris. ¶ Quia clamaui inſtāt̓ ⁊ p̄ueni vigilāter/ p̄cor dn̄e. ˢDocē meā exaudi ſcd̓m miſcd̓iaꝫtuā) nō aliquo meritoꝝ meoꝝ reſpectu (et ſcd̓m iudicium tuū) nō quo in futuro iudicabis ſꝫ quo ſupplicibꝰ parcis ⁊ ſe clamātes abſoluis (viuifica me) mortuum legepeccati. ¶ Et opus ē ut iuſtifices qꝛ perſequētes me veibis ⁊ factis. Appropinquauerūt) et alligauer̄t (ſe iniqͥtati ex qua ꝑſequāt̉ me) et ad quā nitutur me trahere(a lege aūt tua) q̄ ꝓhibet ꝑſeqͥ innocētes (lōge facti ſūtLicet aūt immici appropinquerūt ſꝫ tn̄ nō nocuer̄t qꝛ.Prope es tu dn̄e) ſanctis tuis ut eos adiuuēs et inmicos repellas (et omēs vie tue veritas) qꝛ ſiue me per-mittas affligi ſiue me ab illa liberes totū iuſte facis.Et hoc vere ſcio qm̄. Ab initio) quo racōis uſū haberecepi hoc (ꝯgnoui de ꝟbis tuis ꝙ immutabilit̓ vera ſūt)Tudn̄e prope es. ¶Dide ergo humilitatem meam