Sed homo carnalis et mūdanus. Iō intelliget imi-minere ſibi interitū) gehenne/ nā vidēs iultos et pecca-tores (ſapiētes) et ſtultos (eque mori) reputat ꝙ nō ſitalia vita ī qua ꝑmiētur boni et ī qua puniātur mali (ſꝫ in-ſipiēs) qui nō credit futurā vitā (⁊ſtultus) qͥ licꝫ credatnō tn̄ cauet ſꝫ ī trāſitorijs rebꝰ ſpeponit vno eodē mō ꝑ-t relinquet diuitias) ꝓpter quas multa malaibūt. Iꝯmiſerūt (alienis) et ſi etiā filijs relinquāt alienis tn̄ re-linquūt qꝛ nichil eis ꝓdeſſe poſſunt. Et licꝫ. S epul-chra) q̄ ꝯſtruxerūt magnifice ad memoriā ſui eſtimeturſecūdū opinionē eoꝝ (domus illoꝝ eterne) tn̄ qꝛ aliamvitā futurā nō credūt ſecūdū tn̄ veī̓tatē aīe eoꝝ ī infer-nō manent. Hic fructus diuitiarū que eoꝝ poſſeſſo-res qui aliā vitā nō eſſe credūt afferre poſſunt eſt ꝙ.Tab̓nacula) habitacula pulcra caſtra palacia domuſmaneāt poſt eos (īmultas gn̓acōes) ut ſic ī illis mane-at eoꝝ fama vn̄ ſeqͥtur (vocauer̄t) .i. queſier̄t vocari (nomīa ſua) et famā eoꝝ celebrē haberi ꝑ multos ānos (interris ſuiſ. Cauſa huius erroris inde ꝓuenit qꝛ. Hōcū in honore eſſꝫ) qꝛ ad imagine dei factus ⁊ inde aptuseſſꝫ ad poſſidēda celeſtia (nō intellexit) vel ſic egit ac ſino intelligerēt/ et ideo (ꝯꝑatus ē iumētis) in eligēdo vitā voluptuoſaꝫ q̄ ē vita pecudū et iumentoꝝ (et ſil̓is fa-ctus eſt illis) qꝛ ſb̓tracto honore imaginis nō differt abruto; nā tolle homi dei ꝯſideracōnē. omino pecus inſipiens ē/ p̄ſūptio vana ⁊ caduca ſuꝑbia. Hec via illoꝝqui ſic agūt (via ꝑdicōnis) q̄ ſtimulū ⁊ dolorē ſuis au-ctoribꝰ facit ⁊ poſtea quaſi ſtulti (ut in ore ſuo ſibi ꝯplaceant) poſtꝙͣ votum nequiſſime diſpoſicōnis impleue-rint mox diuinitati gratias referūt ꝙ ad ſuū velle ꝑdu-cti ſūt tanꝙͣ aſſecuti eſſent felicitatē homi poſſibile.