habitacōnē hūanā (et ſubſannacōnē ⁊ deriſū eis qͥ ſepeexprobrat nobis) irridēdo dicētes/ veniat deus veſter-eruat vos de manibꝰ nr̄is. Poſuiſti nos gentibꝰ ī ſi-militudinē) ut de nobis formā maledictōis ſumāt alioˢmaledicēdi. ſic pereas ſic moriaris/ ſic̄ xp̄ianus ille autlapidatus ut ſtephanus; vel arſus ut laurentius (et po-ſuiſti nos ꝯmocōne capitis ī ppl̓is) ad inſultādū nos etp̄ter ſcelera nr̄a damna cōnideridēdū dicētibꝰ nobis ꝙ̄ſumus deputati. Quid ꝑ ſingula currimuſ? Tota dieverecūdia opprobriū meoꝝ cōtinue ē in ꝯſpectu m eo; etꝯfuſio faciei mee induit vultū meū rubedine) ſignū enīA voce exprobra̓verecūdie ē rubor in facie. Et hoc.tis) ſcꝫ ingerentis mͥ opprobriū in facie (⁊ occulte detrahētis) ex om̄i enī parte audio opprobria ⁊ blaſphenas(ab inſtātia inimici odio habētis me; et actu ꝑſeqn̄tis.¶ Dicunt martires.Hec omnia mala venerūt ſuꝑ nos) quaſi fera terribilis quaſi fluuius turbulētus ⁊ patienter ꝑtulimus (necpropter omēs p̄dictas grauiſſimas moleſtias (oblitiſumus te) ſꝫ ſemꝑ habuimus te in iugi memoria (iniq̄non egimus) timorē mortis (in lege tua) quā parati ſu-mus obſeruare. Nec receſſit retro cor nr̄m) auerten-do ſe a fide et caritate tua (et ſemitas noſtras) que erātin proſperitate et voluptate ſeculi (dimiſiſti a via tua) q̄ſemper fuit bona et ſancta ⁊ oſtendiſti nobis viā artamet anguſtā quē ducit ad vitāLuia humiliaſti nos ī loco affli-Nō ſumus oblitite.ctōnis ⁊ coopuit nos hec mors) tꝑalis (q̄ vmbra mor-tis ē) nō vera mors ſola/ illa ē vera mors q̄ eſt ſpūalis dānacōis eterne. Nō ſumus obliti te ꝓpter has tribulacōes ſciētes ꝙ. Si obliti ſumus nomē dei nr̄i) a vijs eiꝰ