P ſalmus. xxxviij. in quo docetur vir iuſtusinter blaſphemos ⁊ iniquos lingue cōtinē.tiam ſeruare certamina ⁊ rixas opprimere¶Loquitur vir iuſtus.id ē ſtatui et ꝓpoſui firmiter in corde meo (cuſtodie̓ vias meas) actiones meas tali dili-gētia (ut) etiā (in lingua mea nō offendā) loquēdo fa-tua ⁊ ocioſa ꝟba aut gn̓aliter que locutū me fuiſſe peni-teret. ¶ St nō delinꝙͣ. Poſui ori meo cuſtodiā) cau-telā ī loquēdo ut etiā ſtatuerim a bonis ſilere ⁊ a p̄dica-cōne abſtinere ⁊ hoc (cū cōſiſterēt pcc̄or) ut he̓ticus velreprobꝰ (aduerſū me) querēs vn̄ ex ꝟbis meis calūniāpoſſit effice̓. ¶Poſui cuſtodiā ori meo uſqꝫ adeo ꝙ Obmutur) volēs vitare ꝯtencōꝫ cū pcc̄oribꝰ impugnātibꝰme ſꝫ afflictus ſū qꝛpter hoc (ſilui a bonis) enūciādishomibꝰ deſideratibꝰ vei̓tatē audie̓ vn̄ (dolor meus renouatus ē) pͥus dolui de indiſcreta locucōe mō doleo de in-diſcreta taciturnitate. ¶ Verū vidēs hincinde ꝑicula.Inqͥetū factū ē cor meū) et ī hac fluctuacōe tacēdi in-ter calūnioſos ⁊ loquēdi inter audie̓ paratos (ꝯcitatusē calor caritatis ī corde meo) ad loqn̄dū amoe̓ ꝓximiorū.Inter has difficultates querēs locū vbi hec nō patiar.℟ocutus ſū) deo meo (īlingua mea) toto corde ⁊ oreeū dep̄cando (notū fac̄ mͥ finē meū) xp̄m qͥ ē finis nr̄. ꝯſū-matio ī pn̄ti ad iuſticiā ⁊ ī futuro ad coronā/ ibi enī gaudebo de ſocio/ nō timebo de adu̓ſario/ ibi enī ꝯtēplator mecū ei̓t amicus nō calūmator inimicus. St numerū dierū meoꝝ) quo ī hoc me viuere decreuiſti on̄de iͥ (quiseſt) .i. qͣntū ſuꝑſit (ut ſciā qͥd deſit mͥ) de tꝑe vite mee.Ideo aūt vellē ſcie̓ ut p̄pararē me aduētui tuo ⁊ diſponerēde hijs q̄ ad me ſpectāt. Ideo aūt ſcie̓ vellē numerū dieꝝ