Sermo

Si qͥs voluerit volūtatē d̓i facere h̓ cognoſcet an doctrina mea ex deo ſit. Nā qͥ viuuntmoralit̓ bn̄ ſtatī cognoſcūt ꝟitatē. Secꝰ d̓pctōribꝰ Qm̄ ſic̄ febricitāti dulcia ſibi vidēt̉amara. ſic etiā pctōribꝰ. Un̄ augꝰ. Impiꝰ nōſentit dulcedinē dei. qꝛ de febre iniqͥtatꝭ palatū cordis amiſit. Oīs pctōr eſt febricitansIō xp̄i doctrīa dulciſſima videt̉ ſibi amara.Qm̄ ſuꝑbꝰ n̄ inuenit ſaporē ī doctrina xp̄i q̄inducit ⁊ p̄cipit humilitatē ⁊ māſuetudineꝫ.Idē de auaro ⁊ luxurioſo. Sꝫ qͥ viuūt moralit̓ bn̄. īueniūt in ea magnū ſaporē dulcedinis ⁊ ꝯſolatiōis. qꝛ ꝯfortat cor ⁊ illumīatmentē. Iō dicebat dd̓. qͣꝫ dulcia faucibꝰ meis eloqͥa tua dn̄e ſuꝑ mel ori meo. pͣs. cxviij.Ecce qūo xp̄s excuſauit ſe humilit̓ benigne.Nota h̓ moralit̓ quō h̓ habet̉ rn̄ſio ad q̄ſtionē quā faciūt ml̓ti infideles dicētes. Si noſeſſemꝰ certi ꝙ fides xp̄iana eſſꝫ bona: libētereā reciꝑemꝰ. ſi deꝰ nob̓ reuelaret. qꝛ al̓s nō tenemur credere vob̓. Quare gͦ dānabūt̉. Rn̄ſio. Qm̄ ſi vellēt bn̄ viuere moralit̓ ꝙ n̄ eētſuꝑbi. auari. luxurioſi. ⁊c̄. ſꝫ orarēt deuote dicētes. Illumīa ocl̓os meos ⁊c̄. ſtatī deꝰ ip̄osillumīaret. qm̄ tāta ē ꝯueniētia fidei xp̄ianecū intellectū. ꝙ ſi ītellectꝰ n̄ ſit īpeditꝰ ꝑ malam vitā ſtatī adheret fidei xp̄iane. Un̄ ī valētia fuit vnꝰ magnꝰ rabi qͥ bn̄ vixerat et qn̄audierat qͥnqꝫ ẜmōes ſtatim illumīatꝰ fuit ⁊baptizatꝰ cū multꝭ ⁊c̄. Idē eſſꝫ de oībꝰ infidelibꝰ. Ecce qͣre dic̄ xp̄s. Si qͥs voluerit volūtatē dei facere .ſ. cauēdo a pctīs. viuere bn̄: h̓cognoſcet ꝟitatē. Sꝫ qꝛ iudei erāt pctōres⁊ male vite. iō n̄ erāt diſpoſiti. Sꝫ heu quō īfideles pctōres ⁊ male vite ⁊ īdiſpoſiti venient ad fidē xp̄i. cū xp̄iani pctōres mali ⁊ vicioſi ꝓpt̓ pctā ꝑdāt fidē. qꝛ qn̄ xp̄ianꝰ dat ſe vicijs ⁊ pctīs ſtatī ꝑdit fidē formatā. ⁊ infideles ſcādalizant̉ ꝓpt̓ eoꝝ malā vitā. Et qͥ ſcandalizauerit vnū ex his puſillis expedit vt ſuſpēdat̉ mola aſinaria ī collo eiꝰ. ⁊ demergat̉in ꝓfundo marꝭ. Mat. xviij. Iō vſurarij ī illo pctō īueterati n̄ hn̄t fidē. imo dicūt ītra ſe⁊ qͥd ſcit hō de alio mūdo. Idē dicūt vindicatiui ⁊ luxurioſi. qꝛ abijciūt bonā ꝯſcīaꝫ. vtdic̄ apl̓s. Hn̄s fidē ⁊ bonā ꝯſcīam. quā qͥdāabijciētes circa fidē naufragarūt .i. negauerunt. j. Thy. j. Nota ſil̓itudinē de illa naue q̄trahit ꝑuā barchā quā ſi hō repelllt cadit inmare ⁊ ſubmergit̉ Sic nauis magͣ ad nauigandū ad celū eſt fides xp̄iana q̄ trahit ꝑuaꝫbarchā .i. ꝯſcīam bonā. Sic̄ illi qͥ nauigantmare n̄ pn̄t exire mare nec acciꝑe terram niſi

cū ꝑua barcha. ſic ⁊ xp̄ianꝰ cū naue fidei nōp̄t intrare nec caꝑe celū niſi cuꝫ barcha boneꝯſcīe. Quā ſi repellit ꝑ pctm̄ ſubmergit̉ in inferno. Iō apl̓s. Curēt bonis oꝑbꝰ p̄eſſe quicredūt deo. Hec ſūt bona ⁊ vtilia hoībꝰ. adTytū. iij. ¶ Scd̓m crimē a iudeis xp̄o īpoſitū falſe ⁊ malicioſe erat vanitatꝭ: dicentes ꝙqͥcqͥd xp̄s faciebat. totū faciebat ꝓpt̓ vanamgl̓iam vidētes eiꝰ vitā ſingularē. qꝛ nolebathr̄e ꝓpriā domū. nec aliqͥd mūdi. ſꝫ ibat p̄dicādo de villa ī villā. nec ducebat vxorē. cumtn̄ ſctī patriarche habuerunt vxores ⁊ filiosItē qꝛ ducebat ſecū magnā ml̓titudinē hominū. ⁊ videbāt ꝙ ppl̓s ſibi faciebat magnūhonorē. ⁊ ꝙ qͣlibet die p̄dicabat qd̓ nullꝰ vnqͣꝫ fecerat. Iō dicebāt phariſei ꝙ hͦ totum factū ſuū eſſet ex vana gl̓a. dicēdo. Nūquid tumaior es pr̄e nr̄o abraā. quē teip̄m facis Io.viij. tn̄ abraā nō tenuit iſtoſ modos qͦs tu tenes ex tua vanitate ⁊ vana gl̓ia. Rn̄dit xp̄sexcuſando ſe hūilit̓ ⁊ benigne dicēs. Qui aſemetipſo loqͥt̉: gl̓iāꝓpriā q̄rit. qͥ aūt q̄rit gl̓aꝫeiꝰ qͥ miſit illū h̓ verax ē: ⁊ īiuſticia ī eo nō eſtq. d. vos iudicatꝭ ẜm faciē qd̓ facere n̄ debetꝭſꝫ iuſtū iudiciū iudicate. Nota qͥ a ſemetip̄oloquit̉ .ſ. nō miſſus a d̓o ſꝫ ipſemet īuenit nouū modū viuēdi incōſuetū. ille n̄ q̄rit gl̓iamdei ſꝫ gl̓iaꝫ ꝓpriā. qꝛ qn̄ qͥs ſine dei reuelatiōeexp̄ſſa vult īuenire nouū modū viuēdi vt videat̉ ⁊ appareat. hͦ eſt vanitas ⁊ vana gloria.xnec p̄t diu durare. Iuxta ilioᵐ Iob. xx. Gaudiū hypocrite ad inſtar pūcti. Sꝫ illud qd̓ ēa d̓o durat. gͦ ſubiūxit xp̄s. Nōne moyſes dedit vobis legē q̄ non eſt ab hoīe ſꝫ a deo. Etnūqͥd moyſes ducebat ī ſocietate ſexcēta milia hoīm ⁊ tn̄ nō ꝓpt̓ vanā gl̓iam. ⁊ dicitis ꝙego facio ex vana gl̓ia. Idē de alijs oꝑbꝰ ꝙfecit moyſes qͣſi vellet xp̄s dicere. Si operamoyſi n̄ attribuūt̉ vane gl̓e: nec vanitati. eoꝙ erat nūciꝰ dei. qͣre attribuitꝭ oꝑa mea vanitati. Nolite iudicare ẜm faciē. .i. ẜm apparētiā exteriorē. ¶ Moralit̓ h̓ nota ꝙ de oꝑbꝰdubijs q̄ pn̄t fieri bona intētiōe vl̓ mala qn̄interp̄tant̉ in malū hͦ eſt iudicare ẜm faciemSicut ſi ſacerdos ſolꝰ cū ſola in eccīa loq̄retur. iā hͦ iudicare in malū pctm̄ eſſꝫ. eo ꝙ bn̄⁊ male fieri poſſet. De hͦ vide latiꝰ ī ſcd̓a ſcd̓eſctī Tho. q. lx. ar. iij. ⁊. iiij. Et. xj. q. iij. Abſit.Sꝫ qn̄ opꝰ eſt de ſe malū oīno. nec p̄t fieri bona intētione. vt furtū. homicidiū. adulteriū.hͦ p̄t hō iudicare. ⁊ ī malū interp̄tari. Nota h̓exēplū in vitaſpatꝝ d̓ illo ſctō heremita quiiudicauit ī corde ⁊ ꝯdēnauit hoīem d̓ mane