ermo .II.
¶ Sermo. ij.Unc manent fideſpes charitas tria hec. jͣ. ad Cor̄. xiij.Noſter ſermo erit de v̓tutibꝰ theologicis ꝓ bona inſtructiōe nr̄a ⁊ vtilitate mortuoꝝ. ſꝫ pͥmo ſalutet̉ ꝟgo maria. Uerbū ꝓpoſitū eſt declarādū ẜm duplicē intellectū .ſ. ꝓpriū ⁊ lr̄alem. ⁊ appropriatū moralē ⁊ ſpūalēEt pͥmus erit ꝓ viuis. ſecūdus ꝓ mortuis.Primꝰ erit ꝓ introductiōe. ſecūdꝰ ꝓ ꝓſecutōne. Pro pͥmo ſciendū ꝙ in hac vita ſūme ſūtneceſſarie iſte tres ꝟ̓tutes theologice. fides.ſpes. charitas ꝓ eundo ad ꝑadiſum. Ratio.quia cuilibet viatori aſcenſuro ad caſtrū alte ſitū tria ſunt ei neceſſaria¶ Primo reſpectus viſualisSecūdo audacia cordialis.Tertio duratio fortitudinisDico pͥmo ⁊c̄.ſ. reſpectꝰ viſualis. Nā reqͥritur ſi vis ſecuriꝰ ire vt locū ad quē tēdis ſiue terminū cognoſcas. Mō claꝝ eſt ꝙ totūtꝑs vite noſtre ī hͦ mūdo nō eſt niſi vna viaꝑ quā vadimꝰ aſcēdendo ad caſtꝝ altiſſimūceli empirei. Iō indiget his tribꝰ. q̄ ſunt reſpectꝰ viſualis. audacia cordialis. ⁊ duratōfortitudinis. q̄ habent̉ ꝑ tres ꝟtutes .ſ. fideꝫſpem ⁊ charitatē. Et ex hͦ poteris cognoſcere veritatē vel neceſſitatē iſtaꝝ triū virtutū.Et ꝑ fidē videmꝰ finē ſeu terminū vie nr̄e .ſ.celū beatoꝝ. Nunqͣꝫ em̄ iſte terminꝰ fuit cognitꝰ ꝑ intellectū naturalē ph̓oꝝ. De hͦ pulcre loquit̉ ſanctꝰ Tho. pͥma ꝑte. q. j. ar. j. oſtēdens neceſſitatē doctrine ſacre vltra philoſophicas diſciplinas. eo ꝙ ordinati ſumꝰ diuinitꝰ ad finē ſuꝑnaturalē trāſcēdentē naturalē noſtrā apprehēſionē. Licet em̄ ꝑ motuꝫph̓i habuerūt cognitionē d̓ celo lune mercurij veneris ſolis iouis ſaturni ⁊ celi ſtellaruꝫſcꝫ firmamēti ⁊ pͥmi mobilis. nō tn̄ potuer̄taſcēdere vſqꝫ ad celū empireū. qd̓ eſt īmobile. ⁊ eſt locꝰ iſte beatoꝝ ad quē aſcēdimꝰ. Etiſte locꝰ videt̉ a nobis ſolū ꝑ fidē. Et de iſtoloco loquit̉ apl̓us dicēs. Oculꝰ nō vidit. necauris audiuit. nec in cor hoīs aſcēdit q̄ p̄parauit d̓ꝰ his qͥ diligūt illū. nob̓ aūt reuelauitdeꝰ ꝑ ſpūm ſuū. jͣ. ad Co. ij. Nota cū dic̄ oculus ſcꝫ ītellectꝰ ph̓oꝝ nō vidit. quia nolebātcredere niſi illud qd̓ videbāt oculo intellectꝰſcꝫ ꝑ certā demonſtrationē. Nec auris audiuit .ſ. iudeoꝝ. Moyſes em̄ ⁊ alij ꝓphete multa miracula audierūt a deo. ſꝫ nūqͣꝫ audier̄tꝙ deꝰ ꝓmitteret eis illū locū. Nec ī cor hoīs
ſcꝫ infidelis aſcēdit q̄ deus p̄parauit ⁊c̄. Ecce quō fides eſt neceſſaria .ſ. ad videndū locūSꝫ modicū eſſet ſcire locū beatitudinis niſi etiā ſciremꝰ viā. iō notate tres vias qͣs etiam ſcimꝰ ꝑ fidē Et pͥma via eſt de innocētiabaptiſmali. ⁊ iſtā ſcimꝰ ꝑ fidē ⁊ verbū xp̄i dicendo. Amen amē dico vobis niſi qͥs renatus fuerit denuo nō poteſt videre regnū deiIoh̓. iij. Affirmatiua ē ⁊ negatiua. Secūdavia eſt digna pnīa. ꝑ iſtā habēt ire illi qͥ ꝑdiderūt pͥmā viā. Digna pnīa eſt dolere d̓ peccatis ⁊ ꝯfiteri cum ꝓpoſito nō redeūdi. Iſtavia ſcit̉ ꝑ fidē ⁊ v̓bū xp̄i dicētꝭ. Pnīam agiteqm̄ appropinquat regnū celoꝝ. Matth̓. iiij.Tertia via eſt firma obedientia. hͦ eſt viuereẜm dei ordinationē ⁊ nō ẜm ꝓpriā inclinationem. ẜm eiꝰ p̄cepta ⁊ nō ẜm ſui ꝓpria ſentimēta. Hec etiā habet̉ ꝑ fidē ⁊ v̓bū xp̄i dicentisSi vis ad vitā ingredi ẜua mādata. Mat.xix. Iō apl̓s. Per fidē̓ ambulamꝰ. ij. ad Co.qͥnto. Nota ꝑ fidē ſcꝫ vidēdo terminū. ¶ Dico ſecūdo neceſſariū eſt viatori audacia cordialis vltra reſpectū viſualē .ſ. nō timere. necꝓpter altitudinē loci debet qͥs dubitare quinpoſſit aſcēdere. ſꝫ reciꝑe audaciā cordis. necꝯfidas de intellectu nec auxilio tuoꝝ operūſed dei: dicēdo. Deꝰ qͥ me de nihilo creauit. ⁊redemit. ⁊ mihi illū locū p̄cio ſui ſanguinisemit ⁊ me ꝑ baptiſmū mūdauit ⁊ ſacramētorū remedia ordinauit. ideo nō dubito qͥn illuc aſcēdam. qꝛ nō ꝓ ſe. qꝛ incorporeꝰ eſt. deꝰem̄ ſpūs eſt Ioh̓. iiij. ſꝫ ꝓ me illuꝫ locū creauit tā pulcre ornatu Nā decor dat ſpem Iōdicit̉. Qui ſperāt in dn̄o mutabūt fortitudinē. aſſumēt pēnas ſicut aqͥle. currēt ⁊ non laborabūt. ambulabūt ⁊ nō deficiēt. Iſaie. xl.Nota qͥ ſperāt in dn̄o mutabūt fortitudinē.Quia ſi an̄ in hͦ mūdo habuerūt fortitudinēcorꝑalē ad ambulandū. ſaltandū ⁊c̄. mutabūt fortitudinē corꝑis .ſ. in feruoreꝫ cordis.Si querat̉ ⁊ quō fiet Rn̄det. aſſumēt pēnas⁊c̄. vbi ponit tres gradꝰ bonaꝝ ꝑſonaꝝ. Etpͥmus gradꝰ eſt ꝯtēplatiuoꝝ Nā iſti aſſumētpēnas vt aqͥle ſeu alas. Due ale ſūt due ſpesvna de dei potētia. ⁊ alia d̓ dei miſericordia.Prima aſſumit̉ ꝑ ꝯfidētiā de dei potētia. ſcꝫꝙ poteſt nos facere equales angelis in gl̓ia.Secūda aſſumit̉ cōfidendo d̓ dei miſericordia qͥ nō ſolū poteſt imo vult nos ſaluos facere. His duabꝰ alis cōtemplatiui volāt adꝑadiſum. Secundꝰ gradꝰ eſt actiuoꝝ qͥ currendo ꝑ magna oꝑa miſericordie ⁊ penitentie. feſtināter cuꝫ magno ardore ſpūs currūt