chriſto ieſu vocatis ſanctis: cum omnibꝰ quiinuocāt nomen domī noſtri ieſu chriſti ī omni loco ipſoruꝫ ⁊ noſtro. Gratia vob̓ ⁊ paxa deo patre noſtro: et domino Ieſu chriſto.Gratias ago deo meo ſemper pro vobis ingratia dei que data eſt vobis in chriſto ieſuquia in omnibꝰ diuites facti eſtis in illo ī oīverbo ⁊ in omni ſciētia: ſicut teſtimoniū xp̄iconfirmatū eſt in vobis ita vt nihil vob̓ deſit in vlla gratia: expectantibus reuelatōemdomī noſtri Ieſu chriſti qui ⁊ confirmabitvos vſqꝫ in finem ſine crimine: in die aduentus domī noſtri ieſu chriſti. Fidelis deꝰ perquē vocati eſtis in ſocietatem filij eius Ieſuchriſti domī noſtri. Obſecro āt vos fratresꝑ nomen domī noſtri ieſu chriſti: vt idipſuꝫdicatis omēs: ⁊ nō ſint ī vobis ſciſmata. Sitis aūt ꝑfecti in eodem ſenſu. ⁊ in eadem ſciētia. Significatum eſt em̄ mihi de vobis fratres mei ab his qui ſunt clōes: qꝛ cōtētionesſunt int̓ vos. Hoc aūt dico: qd̓ vnꝰ qͥſqꝫ vr̄mdic̄. Ego qͥdē ſum pauli ego aūt appollo egoꝟo cephe: ego autē chriſti. Diuiſus eſt chriſtus: Nunqͥd paulus crucifixus eſt pro vobis: aut in nomīe pauli baptizati eſtis? Gratias ago deo meo ꝙ neminem veſtruꝫ baptizaui: niſi cryſpum ⁊ caium: ne quis dicat ꝙin nomīe meo baptizati eſtis. Baptizaui autem ⁊ ſtephant̉ domū: ceterū neſcio ſi quemaliū veſtrū baptizauerim. Non em̄ miſit mechriſtus baptizare ſed euangelizare: non inſapiētia verbi: vt nō euacuet̉ crux xp̄i. Uerbum em̄ crucis pereuntibꝰ qͥdē ſtulticia eſt:his autē qui ſalui fiūt. id eſt nobis dei/ ꝟtuseſt. Scriptū eſt em̄. Perdam ſapientiā ſapientium. ⁊ prudentiā prudentiuꝫ reprobaboUbi ſapiens. vbi ſcriba. vbi inquiſitor huiſeculi? Nonne ſtultaꝫ fecit deus ſapientiamhuius mūdi? Nam qꝛ in dei ſapiētia nō cognouit mūdus ꝑ ſapiētiaꝫ deū: placuit deoꝑ ſtulticiā p̄dicatōnis ſaluos facere credentes. Quoniaꝫ ⁊ iudei ſigna petūt: ⁊ greci ſapientiā querunt. Nos autē p̄dicamus chriſtum crucifixū: iudeis qͥdem ſcandalū: gentibus aūt ſtulticiā: ip̄is aūt vocatis iudeis atqꝫ grecis chriſtū dei ꝟtutem ⁊ dei ſapiētiaꝫQuia quod ſtultū eſt dei ſapiētius eſt hoībus: ⁊ quod infirmū eſt dei: fortius eſt hoībus. Uidete enim vocationem veſtram fratres. quia non multi ſapientes ẜm carnem.non multi potentes. non multi nobiles: ſedque ſtulta ſunt mundi elegit deus: vt confūdat ſapientes. ⁊ infirma mundi elegit deus:vt confundat fortia: ⁊ ignobilia mundi ⁊ cōtemptibilia elegit deus ⁊ ea que non ſunt: vtea que ſunt deſtrueret: vt nō gloriet̉ oīs caAd Corinthios Iro in conſpectu eius. Ex ipſo autē vos eſtisin chriſto ieſu: qui factus eſt nobis ſapiētia⁊ iuſticia ⁊ ſanctificatio ⁊ redemptio: vt quēadmodū ſcriptū eſt Iqui gloriat̉ in domino 2. Cor. 10. d.II hierc.glorietur.T ego cuꝫ veniſſem ad vos fratresveni nō in ſublimitate ſermonis autAſapientie annūcians vobis teſtimonium chriſti. Non em̄ iudicaui meſcire aliquid inter vos niſi ieſum chriſtuꝫ ⁊ hūc crucifixum. Et ego in infirmitate ⁊ timore ⁊ tremore multo fui apud vos ⁊ ſermo meꝰ et p̄dicatio mea non in ꝑſuaſibilibus humaneſapientie verbis. ſed in oſtēſione ſpiritus etvirtutis: vt fides veſtra non ſit in ſapientiahominū: ſed in virtute dei. Sapientiā auteꝫloquimur inter ꝑfectos. Sapientiaꝫ ꝟo nohuius ſeculi neqꝫ pͥncipuꝫ huius ſeculi quideſtruunt̉: ſed loquimur dei ſapientiam inmyſterio que abſcōdita eſt: quam p̄deſtinauit deus ante ſecula in gloriā noſtram quaꝫnemo pͥncipum huius ſeculi cognouit. Siem̄ cognouiſſent nunqͣꝫ dominū glorie cruEſaie. 6 4ºcifixiſſent. Sicut ſcriptū eſt Iꝙ oculus nonvidit nec auris audiuit nec in cor hoīs aſcendit que p̄parauit deus his qͥ diligunt illumNobis autē reuelauit deus ꝑ ſpūm ſuum.Spiritus em̄ omnia ſcrutat̉: etiam ꝓfundadei. Quis em̄ ſcit hominū que ſunt homīs.niſi ſpiritus homīs qui in ip̄o eſt. Ita ⁊ quedei ſunt nemo cognouit niſi ſpūs dei. Nosautem non ſpūm huius mundi accepimus.ſed ſpiritū qui ex deo eſt: vt ſciamus que adeo donata ſunt nobis que ⁊ loquimur nonin doctis humane ſapiētie verbis: ſed in doctrina ſpūs: ſpūalibus ſpūalia comparātesAnimalis autē homo nō ꝑcipit ea que ſuntſpūs dei. Stulticia em̄ eſt illi: ⁊ nō poteſt intelligere quia ſpūaliter examinat̉. Spūalisautem iudicat omīa. ⁊ ip̄e a nemine iudicat̉ 3ho. ij. d.ſicut ſcriptū eſt ¶ Quis em̄ cognouit ſenſumdomī: aut qͥs inſtruxit euꝫ? Nos aūt ſenſumchriſti habemus.T ego fratres non potui vob̓ loqͥquaſi ſpiritualibus: ſed quaſi carnalibus. Tāqͣꝫ paruulis in chriſto lacvobis potū dedi non eſcam. Nondū em̄ poteratis: ſed nec nunc qͥdem poteſtis. Adhucenim carnales eſtis. Cum em̄ ſit int̓ vos zelus ⁊ cōtentio: nōne carnales eſtis ⁊ ẜm hominē ambulatis? Cum em̄ quis dicat: ego qͥdem ſum pauli. alius aūt ego appollo: nonnehomīes eſtis? Quid igit̉ eſt appoll? oQuidꝟo paulus? Miniſtri eiꝰ cuicredidiſtꝭ. Etvnicuiqꝫ ſic̄ dn̄s dedit. Ego plātauiꝰ olIoBrigauit: sꝫ deꝰ nūncrementū dedit. Itaqꝫ