Ad Rhomanoscum veniſſet mandatū: peccatū reuixit Egoaūt mortuus ſum: ⁊ inuentū eſt mihi mādatum qd̓ erat ad vitā: hoc eſſe ad mortē. Naꝫpeccatū occaſione accepta ꝑ mandatū ſedui. Thi. 1.xit me: ⁊ ꝑ illud occidit ¶ Itaqꝫ lex qͥdē ſancta ⁊ mandatū ſanctū ⁊ iuſtū ⁊ bonū. Qd̓ gͦbonū eſt: mihi factū eſt mors? Abſit. Sꝫ peccatuꝫ vt appareat peccatū ꝑ bonū oꝑatuꝫ eſtmihi mortē. vt fiat ſupra moduꝫ peccās peccatum ꝑ mādatū. Scimus em̄ qꝛ lex ſpiritaeſt. Ego aūt carnal̓ ſum: venūdatꝰ ſub pctō.Qd̓ em̄ operor nō intelligo. Nō em̄ qd̓ volo bonū: hoc ago: ſed qd̓ odio malū: illud facio. Si aūt qd̓ nolo illud facio: ꝯſentio legi:qm̄ bona eſt. Nunc autē iā nō ego operor illud: ſed qd̓ habitat in me pctm̄. Scio em̄ qͥanō habitat in me hͦ eſt in carne mea bonum.Nam velle adiacet mihi: ꝑficere aūt bonumnō inuenio. Nō enī qd̓ volo bonū hͦ facio: ſꝫqd̓ nolo malū hoc ago. Si aūt qd̓ nolo illudfacio. iam nō ego operor illud: ſed qd̓ hītat īme pctm̄. Inuenio igit̉ legem volēti mihi facere bonū: qm̄ mihi malū adiacet. Condelector enī legi dei ẜm interiorē hoīem. Uideoautē aliā legē in mēbris meis repugnantemlegimētis mee: ⁊ captiuantē me in lege peccati q̄ eſt in mēbris meis. Infelix ego hō: qͥsme liberabit de corꝑe mortis huiꝰ? Gratiadei: ꝑ ih̓m xp̄m dn̄m nr̄m. Igit̉ ego ipſe mēte ẜuio legi dei: carne aūt legi pctī. VIIIIhil gͦ nunc damnatōis eſt his quiſunt in xp̄o ih̓u qͥ nō ẜm carnē ābu(lant. Lex enī ſpūs vite in xp̄o Ieſu:lib̓auit me a lege peccati ⁊ mortis. Nam qd̓impoſſibile erat legi ī quo infirmabat̉ ꝑ carnem: deus filiū ſuū mittēs in ſimilitudinemcarnis peccati. ⁊ de peccato dānauit peccatum in carne. vt iuſtificatio legis impleret̉ innob̓: qͥ nō ẜm carmē ambulamꝰ: ſꝫ ẜm ſpūmQui enī ẜm carnē ſunt: q̄ carnis ſūt ſapiuntqͥ ꝟo ẜm ſpm̄ ſunt. q̄ ſunt ſpūs ſentiūt. Namprudentia carnis mors eſt: prudētia āt ſpūsvita ⁊ pax. Qm̄ ſapīa carnis īimica eſt deo.Legi enī dei nō eſt ſb̓iecta: nec em̄ pōt. Quiaūt in carne ſūt deo placere nō pn̄t. Uos ātin carne nō eſtis. ſed in ſpū: ſi tn̄ ſpūs dei habitat in vobis. Si qͥs aūt ſpm̄ xp̄i nō habeth̓ nō eſt eius. Si aūt xp̄s in vob̓ eſt. corpusqͥdem mortuū eſt ꝓpter peccatū: ſpūs ꝟo viuit ꝓpter iuſtificationē. Ꝙ ſi ſpūs eiꝰ qui ſuſcitauit ieſum a mortuis habitat in vobisqͥ ſuſcitauit ih̓m xp̄m a mortuis viuificabit ⁊mortalia corꝑa vr̄a: ꝓpt̓ inhabitātē ſpiritūeius in vob̓. Ergo fratres debitores ſumusnon carni vt ẜm carnē viuamꝰ. Si eniꝫ ẜmcarne̓ vixeritis. moriemini: ſi aūt ſpū fcā car-nis mortificaueritis. viuetis. Quicunqꝫ em̄ſpū dei agunt̉ hi ſunt filij dei. Nō enī accepiſtis ſpirituꝫ ſeruitutꝭ iteꝝ in timore: ſed accepiſtis ſpm̄ adoptōnis filiorū dei: in quo clamamus abba pr̄. Ipſe enī ſpūs teſtimoniuꝫreddit ſpūi nr̄o: ꝙ ſumus filij dei. Si autē fi­ 50212.v.lij ⁊ heredes ſheredes qͥdeꝫ dei: coheredes Peh̓. 4. d.aūt xp̄i: ſi tn̄ cōpatimur vt ⁊ cōglorificemur.Exiſtimo enī ꝙ non ſunt cōdigne paſſioneshuius tꝑis ad futurā gl̓am q̄ reuelabit̉ ī nobis ¶ Nam expectatio creature reuelationē Fae. 40.filiorū dei expectat. Vanitati eī creatura ſb̓iecta eſt non volens: ſed ꝓpt̓ eum qui ſubiecit eā in ſpe: qꝛ ⁊ ip̄a creatura liberabit̉ a ſeruitute corruptionis in lib̓tatē gl̓e filioꝝ dei.Scimus em̄ ꝙ oīs creatura īgemiſcit ⁊ parturit vſqꝫ adhuc. Nō ſolū aūt illa ſed et noſip̄i pͥmitias ſpūs habētes: ⁊ ip̄i intra nos gemimꝰ adoptionē filiorū dei: expectātes redēptionē corꝑis noſtri. Spe em̄ ſalui facti ſumus. Spes autē q̄ videt̉: nō eſt ſpes. Namqd̓ videt qͥs qͥd ſperat? Si aūt qd̓ nō videmus: ſperamꝰ ꝑ patiētiā expectamꝰ. Similiter autē ⁊ ſpūs adiuuat infirmitatem noſtrāNam qͥd oremus ſicut oportet neſcimꝰ: ſꝫ ipſe ſpūs poſtulat ꝓ nob̓ gemitibꝰ inenarrabilibus. Qui aūt ſcrutat̉ corda: ſcit qͥd deſideret ſpūs qꝛ ẜm deū poſtulat ꝓ ſanctis. Scimus auteꝫ qm̄ diligentibꝰ deū oīa cooꝑant̉in bonū. his qͥ ẜm ꝓpoſitū vocati ſūt ſancti.Nā qͦs preſciuit: ⁊ predeſtinauit conformesfieri imaginis filij ſui: vt ſit ip̄e pͥmogenitꝰ inmultis fratribus. Quos aūt predeſtinauit/hos ⁊ vocauit. ⁊ quos vocauit. hos ⁊ iuſtificauit. Quos aūt iuſtificauit: illos ⁊ magnifcauit. Quid ergo dicemus ad hec? Si deusꝓ nob̓: quis contra nos. Qui etiaꝫ ꝓprio filio ſuo nō peꝑcit: ſed ꝓ nobis omībus tradidit illū. Quo nō etiā cū illo oīa nobis donauit? Quis accuſabit adu̓ſus electos dei? Deus qͥ iuſtificat Quis eſt qͥ ꝯdemnet: Chriſtꝰieſus qui mortuus eſt. īmo qui ⁊ reſurrexit.qͥ eſt ad dexterā dei. qui etiaꝫ interpellat pronob̓. Quis gͦ noſ ſeꝑabit a charitate chriſtiTribulatio. an anguſtia. an fames. an nuditas. an ꝑiculum. an ꝑſecutio. an gladiꝰ? Sic̄ſcriptum eſt. ¶ Quia ꝓpter te mortificamur Psͣ. .43tota die: eſtimati ſumus ſicut oues occiſiōiſSed in his omnibus ſuꝑamus. ꝓpter eumqͥ dilexit nos. Certus ſum em̄: qꝛ neqꝫ morsneqꝫ vita. neqꝫ angeli. neqꝫ pͥncipatus. neqꝫꝟtutes. neqꝫ inſtantia. neqꝫ futura. neqꝫ fortitudo. neqꝫ altitudo. neqꝫ ꝓfundū. neqꝫ creatura alia poterit nos ſeꝑare a charitate deique eſt in chriſto ieſu domino noſtro.