MalaMhasnr̄m. Nūqͥd nō deꝰ vnꝰ creauit nos? Quareergo deſpicit vnuſqͥſqꝫ veſtrū fratrem ſuumviolans pactū patrū noſtrorū: Trāſgreſſuseſt iuda ⁊ abominatio facta eſt in iſrl̓ ⁊ in hieruſalem: qꝛ cōtaminauit iudas ſanctificatōeꝫdomī quam dilexit: ⁊ habuit filiā dei alieni.Diſꝑdet dn̄s virū qui fecerit hoc: mgr̄m ⁊ diſcipulū de tabernaculo iacob: ⁊ offerentē munus dn̄o exercituum. Et hoc rurſum feciſtisOperiebatis lachrymis altare domī fletū etmugitu: ita vt nō reſpiciā vltra ad ſacrificiuꝫnec accipiam placabile qͥd de manu vr̄a. Etdixiſtis. Quā ob cauſaꝫ? Quia dn̄s teſtificatus eſt inter te ⁊ vxorē pub̓tatis tue. quaꝫ tudeſpexiſti. Et hec particeps tua ⁊ vxor federis tui. Nonne vnus fecit: ⁊ reſiduū ſpūs eiꝰeſt? Et qͥd vnus querit niſi ſemen dei: Cuſtodite ergo ſpūm vr̄m: ⁊ vxorē adoleſcētie tuenoli deſpicere. Cū odio habueris eam dimitte dicit dn̄s deus iſrl̓. Operiet aūt iniquitasveſtimentū eius dicit dn̄s exercituū. Cuſtodite ſpūm veſtrū: ⁊ nolite deſpicere. Laborare feciſtis dn̄m in ẜmonibus veſtris. Et dixiſtis. In quo euꝫ fecimus laborare? In eo qd̓dicitis. Omnis qui facit malum bonus eſt incōſpectu dn̄i: ⁊ tales ei placēt. Aut certe: vbieſt deus iudicij.Cce ego mittam angelū meū ⁊ p̄parabit viam an̄ faciem meā. Et ſtatimAveniet ad templū ſuū domīator queꝫvos queritis: ⁊ angelus teſtamenti quē vosvultis. Ecce venit dicit dn̄s exercituum. Etqͥs poterit cogitare diē aduētus eius? Et qͥsſtabit ad videndū eum? Ip̄e em̄ qͣſi ignis coflans. ⁊ quaſi herba fullonū. Et ſedebit conflans ⁊ emūdans argētū: ⁊ purgabit filios leui. Et colabit eos quaſi auruꝫ ⁊ quaſi argentum ⁊ erunt dn̄o offerētes ſacrificia ī iuſticia.Et placebit dn̄o ſacrificiū iuda ⁊ hierl̓ꝫ ſic̄ dies ſeculi: ⁊ ſicut anni antiqui. Et accedam advos in iudicio: ⁊ ero teſtis velox maleficis etadulteris ⁊ ꝑiuris: ⁊ qͥ calūniant̉ mercedemmercennarij ⁊ humiliāt viduas ⁊ pupillos:⁊ opprimūt ꝑegrinū nec timuerūt me. dic̄ dominꝰ exercituū. Ego em̄ dn̄s ⁊ non mutor: etvos filij iacob nō eſtis cōſumpti. A diebꝰ em̄patrū veſtrorū receſſiſtis a legitimis meis: ⁊nō cuſtodiſtis. Reu̓timini ad me ⁊ reu̓tar advos: dicit dn̄s exercituū. Et dixiſtis: in qͦ reuertemur. Si affiget hō deū: qꝛ vos ꝯfigitisme. Et dixiſtis. In qͦ ꝯfigimꝰ te? In decimis⁊ in pͥmitijs. Et in penuria vos maledicti eſtꝭa me vos cōfigitis gēs tota. Inferte oēm decimā in horreū meū: ⁊ ſit cibus ī domo mea:⁊ ꝓbate me ſuꝑ hoc dicit dn̄s. Si nō aperuero vob̓ cataractas celi: ⁊ effudero vob̓ bn̄dictionē vſqꝫ ad abūdātiā. Et increpabo ꝓ vobis deuorantē: ⁊ non corrūpet fructū t̓re vr̄enec erit ſteril̓ vinea in agro dicit dn̄s exercituum. Et beatos vos dicent oēs gētes. Eritis em̄ vos terra deſiderabil̓ dic̄ dn̄s exercituum. Inualuerunt ſuꝑ me v̓ba veſtra dic̄ dominꝰ. Et dixiſtis. Quid locuti ſumꝰ ꝯtrate:Dixiſtis. Uanꝰ eſt qͥ ẜuit deo. Et quod emolimentū: qꝛ cuſtodiuimꝰ p̄cepta eiꝰ: ⁊ qꝛ ambulauimus triſtes coraꝫ dn̄o exercituum. Ergo nunc beatos dicimꝰ arrogātes. Siquideꝫedificati ſunt facientes impietates: ⁊ temptauerunt deū ⁊ ſalui facti ſunt. Tūc locuti ſunttimentes deum: vnuſquiſqꝫ cum ꝓximo ſuo.Et attēdit dn̄s ⁊ audiuit et ſcriptus eſt libermonimēti corā eo timentibus dn̄m ⁊ cogitātibus nomen eius. Et erunt mihi ait dn̄s exercituum in die qua ego facio in peculium: etparcam eis ſicut parcit vir filio ſuo ẜuienti ſibi. Et ꝯuertimī ⁊ videbitis qͥd ſit inter iuſtū⁊ impiuꝫ. ⁊ inter ẜuientem deo ⁊ non ſeruientem ei.Cce em̄ dies veniet ſuccenſa qͣſi caminus: ⁊ erūt omēs ſuꝑbi: et omnes facientes impietatē ſtipula. Et inflam/mabit eos dies veniens dic̄ dn̄s exercituū: q̄non derelinquet eis radicē ⁊ germen. Et orietur vob̓ timētibus nomen meū ſol iuſticie etſanitas ī pennis eius. Et egrediemī ⁊ ſalietisſicut vitulus de armento: ⁊ calcabitꝭ impioscum fuerint cinis ſub planta pedū veſtroruꝫ.ī die qua ego facio dic̄ dn̄s exercituum. Mementote legis moyſi ſerui mei: quam mandaui ei in oreb ad oēm iſrl̓: p̄cepta ⁊ iudicia. Ecce ego mittam vob̓ heliā ꝓphetam an̄qͣꝫ veniat dies domī magnus ⁊ horribil̓. Et conuertet cor patrum ad filios: ⁊ cor filioruꝫ ad pr̄eseorum: ne forte veniam et ꝑcutiam terrā anathemate.Explicit Malachias ꝓph̓a.Incipit prologus beati Hieronymi preſbyteri in libros Machabeorum.Achabeoruꝫ libri duo p̄notantp̄lia inter hebreorū duces gentemqꝫ ꝑſarū pugnā qͦꝫ ſabbatoruꝫ: ⁊ nobiles machabei ducisHItriūphos ex cuiꝰ nomīe et libriijdē ſunt nuncupati. Hec qͦꝫ hiſtoria continetetiā inclyta illa geſta machabeorū fratrum: qͥſub antiocho rege ꝓſacris legibus dira tormenta ꝑpeſſi ſunt. Quos mr̄ pia dum diuerſis ſupplicijs vrgerent̉: non ſolū nō fleuit. ſedet gaudens hortabat̉ ad gl̓am paſſionis.Item alius prologus.