tui. Et gaudebit ſpōſus ſuꝑſponſam. ⁊ gaudebit ſuꝑ te deꝰ tuus. Suꝑ muros tuos hieruſalem ꝯſtitui cuſtodes. tota die ⁊ tota nocte in ꝑpetuū nō tacebunt. Qui reminiſcemīdn̄i. ne taceatis et ne detis ſilentiuꝫ ei: donecſtabiliat ⁊ donec ponat hierl̓m laudeꝫ in l̓raIurauit dn̄s in dextera ſua. ⁊ in brachio fortitudinis ſue. Si dedero triticū tuū vltra cibum inimicis tuis. ⁊ ſi biberint filij alieni vinum tuū in qͦ laboraſti. Quia qͥ ꝯgregabūt illud comedēt ⁊ laudabūt dn̄m. ⁊ qͥ cōportātillud bibent in atrijs ſanctis meis. Tranſitetrāſite ꝑ portas. p̄parate viā ppl̓o. Planumfacite iter. ⁊ eligite lapides. ⁊ eleuate ſignumad ppl̓os. Ecce dn̄s audituꝫ fecit in extremisterre. dicite filie ſyon. Ecce ſaluator tuus venit. ecce merces eiꝰ cū eo ⁊ opus eius coraꝫ illo. ⁊ vocabūt eos ppl̓s ſanctꝰ. redēpti a domino. Tū autem vocaberis queſita ciuitas. etLXIIInon derelicta.Uis eſt iſte qui venit de edom tinctꝭq.veſtibus de boſra? Iſte formoſus inſtola ſua gradiēs in multitudine fortitudinis ſue. Ego qͥ loquor iuſticiā ⁊ ꝓpugͣtor ſum ad ſaluādū. Quare gͦ rubrū eſt indumentū tuū: ⁊ veſtimēta tua ſicut calcantiumin torculari? Torcular calcaui ſolus: ⁊ de gētibus nō eſt vir mecū. Calcaui eos in furoremeo. ⁊ cōculcaui eos in ira mea. Et aſperſuseſt ſanguis eorū ſuꝑ veſtimēta mea: ⁊ oīa indumēta mea inquinaui. Dies em̄ vltōnis incorde meo. annꝰ retributōis mee venit. Circūſpexi ⁊ nō erat auxiliator. q̄ſiui ⁊ nō fuit qͥadiuuaret. Et ſaluauit mihi brachium meū.⁊ indignatio mea ipſa auxiliata eſt mihi. Etꝯculcaui ppl̓os in furore meo. ⁊ īebriaui eosin indignatione mea. ⁊ detraxi in terrā ꝟtutēeorū. Miſerationū dn̄i recordabor. laudemdn̄i ſuꝑ omībus q̄ reddidit nob̓ dn̄s: ⁊ ſupermultitudinem bonorū domui iſrel que largitus eſt eis ẜm indulgentiam ſuam: ⁊ ẜm multitudinem miſericordiarum ſuarum. Et dixitUerūtamen ppl̓us meus eſt. filij non negātesEt factus eſt eis ſaluator in omni tribulatione eorū. Non eſt tribulatus: ⁊ angelus facieieius ſaluauit eos. In dilectione ſua ⁊ indulgentia ſua ip̄e redemit eos: ⁊ portauit eos eteleuauit eos cunctis diebꝰ ſeculi. Ip̄i aūt adiracundiā ꝓuocauerūt: ⁊ afflixerūt ſpūm ſancti eiꝰ. Et ꝯu̓ſus eſt eis ī inimicū: ⁊ ip̄e debellauit eos. Et recordatꝰ eſt dierū ſeculi: moyſi ⁊ populi ſui. Ubi eſt qui eduxit eos de mari cū paſtoribus gregis ſui? Ubi eſt qͥ poſuitī medio eius ſpūm ſancti ſui: Qui eduxit addexterā moyſen brachio maieſtatis ſue: qͥ ſcidit aquas an̄ eos: vt facerēt ſibi nomen ſempit ernū. Qui eduxit eos ꝑ abyſſos qͣſi equūin deẜto nō impingētē: qͣſi aīal in cāpo. Deſcendēs ſpūs dn̄i ductor eius fuit. Sic adduxiſti ppl̓m tuū. vt faceres tibi nomen gl̓ie. Attende de celo: ⁊ vide de habitaculo ſctō tuo:⁊ gl̓e tue. Ubi eſt zelus tuus et fortitudo tuamultitudo viſceꝝ tuoꝝ ⁊ miſerationū tuarūSuꝑ me ꝯtinuerūt ſe. Tu em̄ pat̓ nr̄. ⁊ abraāneſciuit nos: ⁊ iſrl̓ ignorauit nos. Tu dn̄e pr̄noſter: redemptor nr̄: a ſeculo nomen tuum.Quare errare nos feciſti dn̄e de vijs tuis: induraſti cor noſtrū ne timeremꝰ te? Conuertere ꝓper ſeruos tuos tribus hereditatis tue.Quaſi nihilū poſſederūt ppl̓m ſanctum tuuꝫhoſtes noſtri: ꝯculcauerūt ſanctificatōꝫ tua.Facti ſumꝰ qͣſi in pͥncipio cū nō dn̄areris nr̄ineqꝫ inuocaret̉ nomē tuū ſuꝑ nos. LXIIIIv res. A facie tua montes defluerēt: ſiTinam dirūperes celos ⁊ deſcendecut exuſtio ignis tabeſcerēt: aq̄ arderent igni. vt notū fieret nomē tuū inimicꝭ tuisa facie tua gentes turbarent̉. Cū feceris mirabilia nō ſuſtinebimꝰ. Deſcendiſti: ⁊ a facietua mōtes defluxerūt. A ſeculo nō audierūtneqꝫ auribus ꝑceperūt. Oculꝰ nō vidit deusabſqꝫ te: q̄ p̄paraſti expectantibꝰ te. Occurriſti letanti ⁊ facienti iuſticiā: in vijs tuis recordabunt̉ tui. Eccetu iratꝰ es ⁊ peccauimꝰ: inipſis fuimus ſemper et ſaluabimur. Et factiſumus vt immundi omnes nos: ⁊ qͣſi pānusmēſtruate vniu̓ſe iuſticie nr̄e. Et cecidimusquaſi foliū vniu̓ſi: ⁊ iniqͥtates nr̄e quaſi ventus abſtulerūt nos. Nō eſt qͥ inuocet nomentuū qͥ ꝯſurgat ⁊ teneat te. Abſcōdiſti faciētuam a nob̓: ⁊ alliſiſti nos ī manu iniqͥtatis nr̄eEt nunc dn̄e pater nr̄ es tu. nos ꝟo lutum: etfictor nr̄ tu: ⁊ oꝑa manuū tuarū oēs nos. Neiraſcaris dn̄e ſatis: ⁊ ne vltra meminerꝭ iniqͥtatis nr̄e. Ecce reſpice ppl̓s tuus omnes nos.Ciuitas ſancti tui facta eſt deẜta: ſyon deſerta facta eſt. hierl̓m deſolata. domꝰ ſanctificationis nr̄e ⁊ gl̓e noſtre. vbi laudauerūt te patres nr̄i: facta eſt in exuſtionē ignis: ⁊ oīa deſiderabilia nr̄a verſa ſunt in ruinas. Nunqͥdſuper his continebis te domine: tacebis ⁊ affliges nos vehementer.LXVUeſiierūt me qͥ an̄ non interrogabātq Dinuenerūt qͥ nō q̄ſi erūt me. Dixi. Ecſcegotecce ego ad gente: que nelcle.bat me: ⁊ que non inuocabat nomen meum.Expandi manus meas tota die ad populuꝫincredulum qͥ graditur in via non bona poſtcogitationes ſuas. Populꝰ qͥ ad iracundiaꝫꝓuocat me an̄ faciē meā ſꝑ: qͥ immolāt ī hortis ⁊ ſacrificāt ſuꝑ lateres. qͥ habitant ī ſepulcris ⁊ ī delubris idolorū dormiūt. qui comedunt carnē ſuillā: ⁊ ius ꝓphanū ī vaſis eorūqͥ dicūt recede a me non appropinques mihi.