uiſſima eius ducunt ad mortē. Anīa laborātis laborat ſibi: qꝛ compulit euꝫ os ſuū. Uirinſipiens fodit malū: ⁊ in labijs eiꝰ ignis ardeſcit. Homo ꝑuerſus ſuſcitat lites: et ꝟboſus ſeꝑat pͥncipes. Uir iniquus lactat amicūſuum: ⁊ ducit eum per viam non bonā. Quiattonitis oculis cogitat praua: mordens labia ſua ꝑficiet malum. Corona dignitatis ſenectus que in vijs iuſticie reperiet̉. Melioreſt patiens viro forti: ⁊ qui dominat̉ animoſuo expugnatore vrbiū. Sortes mittunt̉ inſinum: ſed a domino temꝑantur. XVIIElior eſt buccella ſicca cum gaudio:qͣꝫ domus plena victimis cuꝫ iurgioSeruus ſapiens dominabit̉ ſtultisfilijs: ⁊ inter fratres hereditateꝫ diuidet. Sicut igne probatur argentum ⁊ aurū camino:ita corda ꝓbat dominus Malus obedit lingue inique: ⁊ fallax obtēperat labijs mendacibꝰ. Qui deſpicit pauperē exprobrat factori eius: et qͥ in ruina letatur alterius non eritimpunitus. Corona ſenum filij filiorū: ⁊ gloria filiorū patres eorū. Non decent ſtultumverba compoſita: nec pͥncipem labiū mētiēsGemma gratiſſima expectatio p̄ſtolantis: qͦcunqꝫ ſe vertit prudenter intelligit. Qui celat delictum querit amicitias: qui altero ſermone repetit ſeparat federatos. Plus proficit correctio apud prudentem: qͣꝫ centum plage apud ſtultū. Semꝑ iurgia querit malus:angelus aūt crudelis mittet̉ contra eum. Expedit magis vrſe occurrere raptis fetibus: qͣꝫfatuo confidēti ſibi in aſtutia ſua Qui redditmala ꝓ bonis: non recedet malum de domoeius. Qui dimittit aquā caput eſt iurgioruꝫ⁊ anteqͣꝫ patiat̉ contumeliā iudicium deſeritEt qͥ iuſtificat impiū ⁊ qͥ condemnat iuſtumabominabilis eſt vterqꝫ apud deū. Quid ꝓdeſt ſtulto habere diuitias: cū ſapientiā emere nō poſſit? Qui altam facit domū ſuā querit ruinam: ⁊ qui euitat diſcere incidet in malum. Omni tꝑe diligit qui amicꝰ eſt: ⁊ frat̓ inanguſtijs comprobat̉. Stultus homo plaudet manibus ſuis: cum ſpoponderit pro amicoſuo. Qui meditat̉ diſcordias diligit rixas⁊ qͥ exaltat os ſuū q̄rit ruinā Qui ꝑuerſi cordis eſt non inuenit bonū: ⁊ qͥ ꝟtit linguam incidet in malū. Natus eſt ſtultꝰ in ignominiāſuā: ſed nec pater in fatuo letabit̉. Animꝰ gaudens etatem floridam facit: ſpūs triſtis exiccat oſſa. Munera de ſinu impius accipit: vtꝑuertat ſemitas iudicij. In facie prudentislucet ſapīa: oculi ſtultorū in finibꝰ terre. Irapr̄is filius ſtultꝰ: ⁊ dolor matris que genuiteū. Non eſt bonū dānū inferre iuſto: nec percutere principē qui recta iudicat. Qui modeProuerbiaratur ſermones ſuos doctus et prudens eſt:⁊ p̄cioſi ſpiritus vir eruditus. Stultus quoqꝫ ſi tacuerit ſapiens reputabitur: et ſi compreſſerit labia ſua intelligens.XVIIICcaſiones querit qui vult recederedentie: niſi ea dixeris que verſantur in cordeeius. Impius cum in ꝓfundum venerit peccatorū cōtemnit: ſed ſequitur eum ignominia⁊ opprobriū. Aqͣ ꝓfūda ꝟba ex ore viri: ⁊ torrens redundās fons ſapīe Acciꝑe perſonamimpij in iudicio nō eſt bonū: vt declines a veritate iudicij. Labia ſtulti miſcent ſe rixis: etos eiꝰ iurgia ꝓuocat. Os ſtulti ꝯtritio eiꝰ: ⁊labia ip̄ius ruina aīc eiꝰ. Uerbabilinguis qͣſi ſimplicia: ⁊ ip̄a ꝑueniunt vſqꝫ ad interioraventris. Pigrū deijcit timor: aīe aūt effemīatorum eſuriēt. Qui moll̓ ⁊ diſſolutꝰ eſt ī opere ſuo: frater eſt ſua oꝑa diſſipantis. Turrisfortiſſima nomē domini: ad ip̄am currit iuſtꝰ⁊ exaltabit̉. Sub̓a diuitis vrbs roboris eiꝰ:⁊ quaſi murus validus circūdās eū. Anteqͣꝫconterat̉ exaltat̉ cor homīs: ⁊ anteqͣꝫ glorificetur humiliatur. Qui prius reſpōdet qͣꝫ audiat: ſtultum ſe eſſe demonſtrat ⁊ confuſionedignum. Spūs viri ſuſtentat imbecillitatemſua: ſpūm ꝟo ad iraſcendum facilem qͥs poterit ſuſtinere: Cor prudentis poſſidebit ſcientiam: et auris ſapientium querit doctrinam.Donum homīs dilatat vitam eius: ⁊ an̄ pͥncipen ſpacium ei facit. Iuſtus prior eſt accuſator ſui: venit amicus eius ⁊ inueſtigabit eūCōtradictiones compͥmit ſors: ⁊ inter potentes quoqꝫ dijudicat. Frater qui adiuuatur afratre qͣſi ciuitas firma: ⁊ iudicia qͣſi vectesvrbiū. De fructu oris viri replebit̉ vēter eiꝰ⁊ genimina labiorum ip̄ius ſaturabunt eumMors ⁊ vita in manibꝰ lingue qͥ diligūt eācomedent fructus eiꝰ. Qui inuenit muliereꝫbonā: inuenit bonū ⁊ hauriet iocūditatem adn̄o. Qui expellit mulierē bonā expellit bonum: qͥ aūt tenet adulterā ſtultus eſt ⁊ inſipiens. Cū obſecratōnibꝰ loqͥtur pauꝑ: ⁊ diueseffabit̉ rigide. Uir amicabilis ad ſocietatem:XIXmagis amicus erit qͣꝫ frater.Elior eſt pauꝑ qͥ ambulat in ſimplicitate ſua: qͣꝫ diues torquens labia ſuay ⁊ inſipiens. Ubi nō eſt ſcīa anīe noneſt bonum: ⁊ qͥ feſtinus eſt pedibus offendetStulticia hoīs ſupplantat greſſus eiꝰ: ⁊ ꝯtradeū feruet animo ſuo. Diuitie addūt amicospl̓imos a pauꝑe aūt ⁊ hi qͦs habuit ſeparant̉Teſtis falſus nō erit impunitꝰ: ⁊ qͥ mēdacialoquit̉ nō effugiet̉. Ml̓ti colūt ꝑſonā potētꝭ⁊ amici ſūt dona tribuētꝭ Frēs hoīs pauꝑisA 5